Hoe maak je als Nederlandse dromen van jongeren waar in Uganda?

Wat voor Marije Boot begon als een droom, is nu al jaren werkelijkheid: Training geven aan jongeren in Uganda in het ontwikkelen van hun talent en business.

Ieder jaar gaat Marije Boot met een aantal nieuwsgierige, betrokken mensen uit Nederland naar Uganda, om daar samen met jongeren te leren. Zij leren over zichzelf, hun talenten en dromen, hoe ze dat kunnen realiseren, over hun eigen ondernemerschap en het versterken van hun bedrijf. De mensen van MastersMaking2Moro zien nieuwe invalshoeken en leren over de cultuur van dit prachtige land.  Ze zien er wat gastvrijheid echt betekent en hoe communities in Uganda ondersteunend werken. Marije Boot vertelt.

Inspiratie zonder grenzen

In 1972 vertrokken mijn ouders met mij, een 2 maanden oude baby, naar Uganda om daar in een plaatselijk ziekenhuis in het dorp Mutolere te gaan werken. Mijn vader als tropenarts, mijn moeder als verpleegkundige op de OK. Ze werden gedreven door hun zoektocht naar avontuur en waren bereid zichzelf op de proef te stellen. Zij hebben hun liefde voor het land en de mensen aan mij overgedragen. Na 4 jaar reisden we terug naar Nederland. Mijn ouders hebben echter altijd contact gehouden met hun vrienden daar. Als tiener reisde ik met mijn ouders en jongere broer twee keer terug naar Uganda om hen te bezoeken en inmiddels zijn de kinderen van hun vrienden mijn vrienden geworden.

Voor altijd verbonden met Uganda

Uganda staat voor mij voor het grootste geluk en het diepste verdriet. In Uganda kom ik thuis en sta ik heel dicht bij mezelf. Door me onder te dompelen in een andere cultuur kom ik los van al mijn vaste patronen en overtuigingen. Ik voel een diepe liefde voor het land en de mensen, heb daar geleerd wat gastvrijheid en inclusiviteit is. Hoe je mensen welkom kunt heten en hoe je mensen echt kunt zien. Uganda voedt de nieuwsgierigheid naar mijzelf en het leven en mijn verlangen naar spanning en avontuur.
Tegelijkertijd heb ik daar mijn allergrootste verdriet beleefd. Toen ik in 2001 met mijn vriend naar Uganda vertrok om hem het land te laten zien en om uit te vinden of wij daar ook wilden gaan werken, kregen we in de 2e week van ons bezoek een zwaar auto-ongeluk waarbij mijn vriend Ruud overleed.

Alles draait om liefde

Vijf jaar na het ongeluk keerde ik voor het eerst terug in Uganda. Dit keer voor een sabbatical van een jaar. In de veilige omgeving van Mutolere ben ik gaan uitzoeken wie ik ben als niets meer hetzelfde is, wat er van me overblijft als er geen zekerheden zijn. Ik werkte als vrijwilliger op diverse scholen en paste me aan het leven daar en de manier waarop er gewerkt werd. Wat voelde ik mij eenzaam en alleen. Maar ik heb er ruimte voor gemaakt, de leegte gewoon laten zijn. Daar kwam ik tot het inzicht dat alles in het leven om liefde draait. Liefde voor mezelf, voor de ander, voor het leven. Dat er geen garanties zijn en dat ik een oerkracht bezit om het leven in alle volheid te omarmen, met alles wat daarbij hoort. Ook als het om verlies, angst en ongeluk gaat. Die oerkracht maakt me ontzettend sterk en weerhoudt me ervan me te wentelen in verdriet en zelfmedelijden. Ik heb zelf de verantwoordelijkheid om te bepalen hoe ik in het leven sta en wat ik ermee doe.

Een diepgeworteld verlangen

Daar in Uganda, in een gesprek met Bruno, één van mijn Ugandese vrienden, werd mij duidelijk wat ik met de wereld te delen heb. Op de vraag “Wat heb ik de wereld te bieden dat ik zelf in overvloed heb”’ zei hij met stralende ogen: “To help people find their talents”. Het werd me ineens duidelijk dat het mijn talent is om mensen te zien voor wie ze zijn. Dat ik hun talenten zichtbaar kan maken en ze kan inspireren en motiveren om die in hun leven tot uiting te brengen. En ook al was het leven in Nederland goed, ik besloot de sprong te wagen. Tijdens een feestje van mijn eigen bedrijf in 2011 stapte ik het podium op en verkondigde uit de grond van mijn hart: ‘Ik ga talent trainingen in Uganda geven!’ Een diepgeworteld verlangen! Waar? Hoe? Met Wie? Ik had werkelijk geen idee. Maar er ontstond iets. Door het hardop uit te spreken, kwamen mensen op me af die me wilden helpen. In 2012 heb ik met 2 andere trainers de eerste talenttraining in Uganda gegeven. Inmiddels geven we ook trainingen in business-ontwikkeling en ondersteunen we scholen bij het transformeren van hun lesmethode.

Wat breng ik, wat haal ik

Ik kan ik in Uganda een verschil maken. Door de talenten bij andere mensen naar boven te halen en ze te motiveren en inspireren om het leven te leiden dat bij ze past bijvoorbeeld. En door mijn talent de zaken goed te organiseren, plannen en regelen, staan de trainingen er ook elk jaar weer! Het is geen liefdadigheidswerk. Het is een manier om anderen maar ook mijzelf te ontwikkelen en daarmee ook een inspiratiebron en voorbeeld voor anderen te zijn. Ik denk dat ik hierdoor oprecht kan geven, zonder verwachtingen. Ik doe het immers ook voor mijn eigen groei. Wat ik daarnaast mee naar huis neem is het gevoel “one of them” te zijn. Ik zie een duidelijk verschil tussen de individualiteit in Nederland en de manier waarop Ugandezen mensen in hun hart sluiten Geen van beiden is beter maar het helpt mij wel te kiezen hoe ik in het leven wil staan. De nieuwsgierigheid, leergierigheid en openheid van de studenten daar verwarmen mijn hart. Ik word ontzettend gelukkig van de intensiteit van het leven en het ritme daar. De geur, kleur, dynamiek, levendigheid en chaos van Uganda.

Mzungu…

Tegelijkertijd stoei ik ook met mijn verantwoordelijkheid. Er wordt op me gerekend. Ik kan er niet zomaar meer mee stoppen. Ik wil niet de “mzungu”, de blanke, zijn die even komt vertellen hoe het beter kan. Wanneer sta ik daar als witte tussen de zwarte mensen? Wanneer als trainer tussen de studenten? En wanneer als Marije naast de Bruno’s, de Rose’s & de Patricks? Ik leer net zoveel van hen als zij van mij. Als het niet meer is! Die positie vind ik soms lastig. Dat gevoel dat hoezeer ik me ook thuis voel in Uganda, hoeveel vrienden ik daar ook heb die mij in hun hart gesloten hebben, ik zal nooit 100% één van hen worden. Ik blijf altijd die Westerling in mijn doen en laten…..

Meer hart en minder hoofd

Door de weinige vrije tijd die ik naast alle trainingen het afgelopen jaar in Uganda had, begon ik meer vanuit het hoofd dan vanuit het hart te trainen. Dat wilde ik absoluut niet! Voor de trainingen van de komende zomer heb ik mezelf dan ook meer rust en tijd gegund. Ik wil weer verwonderd raken, de verhalen van de mensen echt horen, open en nieuwsgierig voor de groepen staan zonder alles te controleren en beheersen. Ik blijf nu 3 maanden in Uganda om mijn tempo te vertragen. Een maand “slow travel” om me weer te verbinden met het land, de mensen en mezelf. Deze zomer ga ik weer samen met een aantal enthousiaste mensen uit Nederland trainingen geven. De eerste aanmeldingen zijn al binnen. Die flow en energie die mijn initiatief in Nederland genereert! Het maakt me blij en gelukkig en zorgt ervoor dat ik dit blijf doen.


Wil je meer weten over Marije? Kijk dan op boostbyboot en vledderhelpt

Over dit Wereldwijf: Dorine Veelders - Nederland

Dorine Veelders - Nederland
Hoi! Ik ben Dorine en na 7,5 jaar in Polen en India te hebben gewoond is mijn thuis nu Rotterdam. Als loopbaancoach en HR-adviseur ben ik altijd bezig op het snijvlak van loopbaan & leven, waarbij het thema "werkgeluk" voor mij centraal staat. Voor De Wereldwijven schrijf ik niet alleen over vrouwen die keuzes maken die inspireren en voor verandering zorgen, maar ook over zaken als culturele verschillen & emancipatie. Als het maar zorgt voor een nieuwe blik, inspiratie, verdieping of verrassing.