Als schoonheid op (hoge) hakken in Colombia

Een tijdje terug werd ik geconfronteerd met een akelige beknelling van een zenuw in mijn rug. De pijn straalde uit naar mijn heup, been en knie en het is veilig om te zeggen dat ik erbij liep als een kruising tussen een hoogzwangere en een bejaarde – ik ben geen van beide. 

Als een Colombiaanse op (hoge) hakken de straat op was dus echt geen optie.

Vijf sessies fysiotherapie

Langzaam schuifelde ik wat voort, terwijl ik met één hand mijn rug ondersteunde, en alles duurde vele malen langer dan mij lief was. Toen het na een tijdje rust nog niet beter was, werd het tijd voor fysiotherapie. Gelukkig ben ik lid bij een superfijne sportschool waar ook een aantal fysiotherapeuten rondlopen. Ik werd gekoppeld aan Sebas. In Colombia gaat alles over Whatsapp en Sebas had aan de hand van drie berichtjes besloten, dat vijf sessies genoeg zou zijn.

Beter worden belangrijker dan balanceren op hoge hakken

Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd onder handen genomen, soms letterlijk. De rugpijn verdween langzaam maar zeker. Ik deed braaf mijn oefeningen en stretches. En kreeg zelfs weer controle over mijn been, in plaats van dat het een schuifelend aanhangsel van mijzelf was geworden.

Het werd tijd voor een feestje. En dat betekent in Colombia je haar stijlen, make-up op, tutten in de nagelsalon, leuk jurkje aan en uiteraard kunnen de hoge hakken niet ontbreken. Oost, west, Paasbest. Ik was er klaar voor maar twijfelde nog over het schoeisel, kon dat wel met mijn rug?

Wat voor jurkje trek je aan?

Sebas was inmiddels mijn Whatsapp vraagbaak en ik stuurde hem een berichtje: “Kan ik al hakken aan?” Hij stuurde mij al snel een berichtje terug: “Wat voor jurkje trek je aan?”

Eerst was ik nog bang dat ik het Spaans misschien verkeerd begrepen had, maar het stond er echt. Ik proestte het uit van het lachen. Of ik hakken aankon, werd volgens mij – voor de rest overigens fantastische fysiotherapeut- voornamelijk bepaald door welk jurkje ik die avond zou dragen.

‘Salud primero’ – gezondheid eerst, zeg ik zelf altijd als ons personeel zich ziek meldt. Maar misschien is het in Colombia wel ‘belleza’ – schoonheid wat op nummer één staat?

En daar ging ik dus, ietwat wankel, onverstandig, maar als een ware schoonheid op hakken.