Extremen, de haat en liefde voor Uganda

Merel Anten
door gepubliceerd op 2 juni 2018Tags: , , ,

Extremen

Ik haat dit land, ik hou van dit land.

Zijn mooie blauwe luchten,

het geruis van zijn palmtakken.

Altijd mensen op straat,

Hand in hand, op weg naar niets.

 

Ik haat dit land, ik hou van dit land.

Bergen afval langs de weg, het kan niemand iets schelen,

Het vormt een zachte plek, om op te slapen.

 

Ik haat dit land, ik hou van dit land.

Waar alles wordt gemaakt terwijl je wacht,

En de prijs is wat je kan missen.

Waar problemen zo groot zijn als je ze zelf maakt.

 

Ik haat dit land, ik hou van dit land,

Waar het zwembadwater blauwer is dan blauw.

En de heupen van de vrouwen wiegen op de muziek,

Die altijd op de achtergrond klinkt.

 

Altijd kinderen op straat,

Met gescheurde kleren.

Ze wijzen ons na en lachen ons uit,

Met glinstering in hun ogen.

 

Ik haat dit land, ik hou van dit land.


Lees hier het gedicht van Merel over heimwee naar Afrika.

 

Over dit Wereldwijf: Merel Anten - Nederland

Merel Anten - Nederland
Hallo, ik ben Merel (1976) en werk voor een grote Gemeente in Nederland met Nieuwkomers. Ik begeleid hen met inburgering en naar werk. Althans op papier. In werkelijkheid heeft deze groep te maken met een breed scala aan issues. Wanneer je van de ene op de andere dag op de vlucht bent geslagen bijvoorbeeld. Alles en iedereen hebt achter gelaten en niet weet of je ze ooit nog zult zien. Met mijn internationale ervaring (ik woonde in o.a. Tanzania, Uganda en Italië) lukt het me goed me in te leven in deze doelgroep. De humor, de veerkracht en dankbaarheid die ik iedere dag ervaar door met hen te werken, geven me inspiratie om te schrijven.