Pleegkind pijnlijk verstrengeld in bureaucratische jungle van immigratiedienst

Bijna vier jaar geleden in Zanzibar overleed de nanny van mijn kinderen, een wonderschoon geliefd mens, Mariamu. Ze liet vier kinderen achter, waaronder Asia die destijds vier jaar oud was. Ik beloofde Mariamu voor haar kinderen te zorgen.

Mariamu’s dood kwam aan als een mokerslag en in de afgelopen jaren werd zij één van mijn grootste levenslessen. Het leven is helemaal niet zo maakbaar als ik altijd dacht. Alles komt en gaat en alles is altijd in beweging.

Ik bewoog mee en beloofde haar te zorgen voor haar kinderen zoals zij dit voor mijn kinderen had gedaan. Maar na elf jaar gewoond en gewerkt te hebben in Zanzibar ga ik voor het eerst andersom wonen. Acht maanden in Nederland en vier maanden in Zanzibar. En hoewel ik zelf vind dat ik eigenlijk niet ben vertrokken uit Zanzibar, voel ik nu wel extra intens hoezeer ik me verbonden voel met het land en al die prachtige mensen met wie ik de afgelopen decennia mijn leven heb gedeeld.

Op bezoek in Nederland

In deze nieuwe situatie werd het tijd om Asia met een goede vriend uit te nodigen in ons land. Maar dat was nog niet zo simpel. Het blijft lastig te begrijpen dat ik mij vrij over de hele wereld kan bewegen en vier bedrijven in Zanzibar kan starten. Andersom voor hen om mij te bezoeken moeten we eerst door een papierwinkel die vooral gebaseerd is op angst voor illegaliteit en ontvoering. Kortom als je een Schengen -visum aanvraagt, kom je terecht in een soort van bureaucratische jungle waardoor je het gevoel hebt dat je twee criminelen naar Nederland wilt halen. In plaats van je pleegdochter en een goede vriend die slechts twee weken op vakantie willen komen!

Niet mee op de vlucht

En jaaaa!!! dan is het eindelijk zover: het visum is binnen, het ticket geboekt. Eindelijk naar Nederland… Maar eenmaal op het vliegveld in Zanzibar stuurt immigratie Asia en Joseph weer naar huis. Ze mogen niet mee op de vlucht. Ondanks het Schengen- visum wil de immigratiedienst op het vliegveld nog een apart document gericht aan immigratie Zanzibar… wat de reisbestemming is met alle handtekeningen van familie etc… Puur machtsvertoon want dit is uiteraard allemaal al geregeld door het Schengen- visum. Mijn hart breekt als ik het telefoontje krijg van Joseph dat het niet gelukt is om op de vlucht mee te gaan. Asia begreep er niets van. Leg maar eens uit aan een kind van acht waarom de wereld is zoals hij is!

Eindelijk sluit ik Asia in mijn armen

Het grootste deel van het weekend ben ik bezig met het omboeken van de tickets. Alles uit de kast inclusief tranen om het voor elkaar te krijgen. Aan de kant van Zanzibar wordt er opnieuw naar de rechtbank gegaan en alles geregeld wat er zogenaamd nog miste. Zes dagen later is het dan eindelijk rond en kunnen ze alsnog vertrekken naar Nederland. Samen met vrienden staan we uren te wachten. Als de laatste personen uit het vliegtuig zijn gekomen wordt er omgeroepen dat ik naar de balie moet komen. Door de koninklijke marechaussee word ik opgehaald en meegenomen achter de paspoortcontrole. Ik word onderweg ondervraagd over wat Joseph komt doen, wie Asia is en wat zij van mij zijn. Eenmaal aangekomen bij een benauwd hokje komen de tranen van blijdschap en hou ik Asia vast in mijn armen. De ondervraging en maanden voorbereiding worden eindelijk beloond… ze mogen mee.  De vakantie in Nederland is begonnen…. 

Mambo, habari, Ik ben Melanie en ik woon sinds 2007 in Zanzibar. Gestart met de eerste kiteschool op het eiland en een guesthouse van destijds 4 kamers. In maart ga ik parttime terug naar Nederland met mijn zoontjes van zes en vier jaar.