Ontmoet Wereldwijf Margo: ‘Ik ben een echte kaaskop in de woestijn’

Margo is geboren en getogen in Zuid-Holland, moeder van een geweldige dochter. Na wat relationele omzwervingen, werd ze in juni 2012 online verliefd op een Friese halfbloed, zoals hij zelf altijd zegt, met een moeder uit Noord-Holland en een vader uit Friesland. Hij was net een bedrijf in veiligheidsartikelen in Dubai op aan het starten, denk aan schoenen brillen en overalls en wilde Nederland achter zich laten. Maar toen kwam Margo in beeld…

Toen we elkaar na een maand eindeloos Skypen, mailen, chatten en appen eindelijk in het echt zagen was het snel duidelijk: wij zijn een setje. Sinds die dag zijn we ook zo goed als niet meer zonder elkaar geweest. Na bijna zes weken samen in Nederland, moest ook hij weer aan het werk. Maar dan wel in Dubai…

Mag ik dan bij jou?

Op een dinsdagmorgen in september zei hij via Skype dat hij toch meer in Dubai zou zijn, dan in Nederland. Ik heb daar ongeveer 15 minuten over nagedacht. Wat gaan we doen? Een ‘lange afstand relatie’ of…? Wil ik écht met deze man verder? Heb ik het naar mijn zin in Nederland, wat zijn mijn vooruitzichten hier? Ik had een baan in de zorg, een flatje 7-hoog in Utrecht, kon met mijn salaris net aan of net niet rondkomen. Ik stond ingeschreven voor een driejarige opleiding, die me dan uiteindelijk een paar euro per uur meer zou opleveren. Ik was al oud! Mijn halve leven zat er al op. ‘Als ik nu weer twijfel en niet kies heb ik straks spijt’. Van alles raasde er door mijn hoofd. Het was nu of nooit meer? Daarna Skypte ik hem met de vraag: Wat nou als ik eens een weekje naar Dubai kom en als het bevalt… ‘Mag ik dan bij jou?’

Uit mijn comfortzone

Dat mocht! Eind oktober stapte ik op het vliegtuig naar Dubai mijn eerste reis buiten Europa. Een grote stad ergens in een woestijn, die ik eigenlijk alleen kende van een programma op Discovery Channel. Ik kwam aan in de avond en werd opgehaald door mijn (toen nog) vriend. Ik keek mijn ogen uit! Groot, lichtjes, brede wegen, warm!! Toen ik de volgende dag de gordijnen opendeed, wist ik eigenlijk niet waar te kijken. Als uitzicht de Skyline van Dubai, beneden een gezellige drukke straat, vol mensen, auto’s en bedrijvigheid. Mijn gevoel zei me: hier kan ik wel wonen.

Er waren natuurlijk wel een paar ‘hobbeltjes’ te nemen.

Ik woonde samen met mijn dochter. Die had ‘toevallig’ al een studio op het oog, maar dat moest wel eerst worden geregeld. Een ander ‘ding’ was mijn moeder van 92. Ik heb verder geen broers of zussen, dus die verantwoordelijkheid lag wel bij mij. Ik zal eerlijk zijn om te zeggen dat dat het minst leuke was van dit avontuur. In goed overleg vonden zowel mijn dochter als mijn moeder, dat ik moest doen wat ik vond dat ik moest doen. Dochter verhuisde naar haar eerste zelfstandige huisje, moedertje voorzien van Internet en een computer zodat we konden Skypen.

Wat moet jij in een moslimland?

‘Wat moet je daar in een Moslimland? Nou dan kun je de rest van je leven in een zwarte jurk lopen. Je lijkt wel gek!’ De opmerkingen om mij heen waren niet van de lucht. Ik heb ze allemaal rustig van me af laten glijden.

Huis opgezegd, baan opgezegd, huis leeggeruimd en een ticket geboekt. En daar ging ik, met twee ietwat te zware koffers naar mijn nieuwe woonplaats! Is dat anders dan wonen in Nederland? Echt wel! Moest ik er erg aan wennen? Natuurlijk! Een beetje, eigenlijk vond ik mijn draai al heel snel. Wat is er dan zo anders? Behalve (bijna) altijd mooi weer, altijd een blauwe lucht? Omgaan met 200 nationaliteiten, dus ook 200 dialecten Engels proberen te verstaan en te spreken, andere regels en wetten…

Ik ging op zoek naar een baan, maar dat viel niet mee. Sowieso zijn de salarissen hier in vergelijking met Nederland een heel stuk lager. Werkweken van zes dagen twaalf uur per dag zijn normaal. Zou ik ‘heel hoog in de boom’ kunnen beginnen als secretaresse, dan zou mijn salaris met een beetje geluk maximaal 5000 AED (1225 euro netto) kunnen zijn, we betalen hier geen loonbelasting. In elk geval minder dan het Nederlandse minimumloon. Veel kantoorpersoneel dat hier werkt zijn dames uit de Filipijnen of India. Voor hen is dat een wereld salaris.

Zakenvrouw in Dubai

Het bedrijf begon dusdanig te lopen, dat er wel een handje extra bij kon voor de administratie en bijkomende zaken. Dat kon ik natuurlijk ook. In het begin ging ik mee op klantenbezoek, zodat ik wist wat voor bedrijven het waren en met wie ik contact zou hebben. Ik leerde nieuwe dingen over veiligheidsschoenen en brillen, overalls en nog veel meer.
De zakenwereld is hier in meerdere opzichten wel een ‘mannending’. De bevolking bestaat voor ongeveer 80% uit expats of gastarbeiders, 72% man en 28% vrouw.

Toch heb ik dat nooit als storend ervaren. Vrouwen worden hier met respect behandeld. We hebben regelmatig op beurzen gestaan en ook daar heb ik nooit gemerkt dat mannen mij anders benaderen. Zeker als ze ontdekken dat ik ook nog kennis van zaken heb. De etiquette wat betreft de begroeting tussen mannen en vrouwen, zegt dat de vrouw moet wachten tot een man zijn hand uitsteekt. In de praktijk is het vaak precies andersom. Er zal geen man zijn hand uitsteken als ik dat niet doe. En soms doe ik het lekker niet. Het is me één keer gebeurd in de afgelopen zeven jaar dat een man mij geen hand wilde geven. Hij kwam dan ook uit een hele gelovige community in India.

Afspraak is afspraak?

Het zakendoen op zich is wel duidelijk anders dan ik gewend was. Afspraken maken? Dat kun je doen en dan heb je meerdere opties: de persoon is er, of hij is er niet, of hij komt gerust een half uur later. De administratie bij veel bedrijven was onvoorstelbaar: dikke stapels ‘doorschrijfboeken’ met carbonpapiertjes, stempels en een heleboel handtekeningen. Dat begint inmiddels wel iets te veranderen. Betaling met cheques is eigenlijk nog het meest gangbare, een enkel bedrijf begint nu met bankoverschrijvingen.

Omdat hier zoveel ‘gelukszoekers’ zijn in het ‘wilde oosten’, of expats met een contract, vertrekken er veel mensen weer na twee of drie jaar.
Als je er dan na vier of zelfs vijf jaar nog steeds bent, krijgt men toch meer vertrouwen in jou en je bedrijf. Het is zeker niet zo, dat wanneer je bij een bedrijf komt en de producten introduceert, je dan gelijk met een dikke order de deur uitgaat.

Er wordt gepraat en thee of koffie gedronken. Een babbeltje over de familie, over de business in het algemeen en dan kun je voorzichtig over zaken beginnen. En dat herhaalt zich dan een aantal keer.

Plannen kunnen ze hier niet. Van sommige bedrijven weet je dat ze op zeker moment spullen nodig hebben, wij weten ook dat die vaak nog geproduceerd moeten worden. Je krijgt ze niet aangepraat dat ze dan drie maanden van tevoren vast moeten bestellen. Elk jaar weer dikke paniek: we hebben de spullen nu nodig! Tsja…

Glitter & Glamour…

Nu zeven jaar later hebben we het nog steeds naar ons zin. Soms gaan de zaken wel oké en kunnen we de rekeningen betalen en houden we geld ‘over’ voor een hapje (uit) eten of iets anders. Soms gaat het niet zo geweldig en knopen we de eindjes aan elkaar en eten de restjes uit de vriezer.

Mijn moeder is in 2017 overleden, dus die mis ik nu op een andere manier. Mijn dochter begreep na een bezoek nog beter dat ik hier goed op mijn plek ben. En we spreken elkaar bijna dagelijks. Even samen shoppen bewaren we voor de keren dat ik in Nederland ben, zo gaat dat.

Dubai is een ‘dorp’ vol tegenstellingen, glitter en glamour aan de ene kant, schamele huisjes en stoffige straten op weer andere plaatsen.
Het fijnste is de veiligheid, mede dankzij cameratoezicht, dat dan wel, maar daar heb ik geen moeite mee. Mensen zijn vriendelijk en beleefd, ze dringen niet voor bij de supermarkt en als het wel gebeurt zijn het vrouwen die dat doen! Als iemand tegen je aan stoot, wordt er sorry gezegd, als je iets laat vallen, zijn er altijd mensen die het voor je oprapen en het aan je teruggeven. Je autodeur hoeft niet op slot en je telefoon kun je bij een restaurant op tafel laten liggen als je naar het toilet gaat. Zo kan ik nog wel even door gaan.

‘Je zou er een boek over kunnen schrijven!’ roepen ze in Nederland regelmatig tegen me.

Voor De Wereldwijven wil ik jullie meenemen op avontuur in én door Dubai. Ik heb genoeg te vertellen en meegemaakt, ook met betrekking tot de juist positieve discriminatie van vrouwen hier, de veranderingen die steeds meer gestalte krijgen. Daarover een andere keer meer.

ONTMOET HIER MEER INSPIRERENDE WERELDWIJVEN

Margo Schellingerhout-Hagen - Dubai
Salaam! Ik ben Margo. In juni 2012 verliefd geworden. Vijf maanden later woonden we samen: in Dubai. Inmiddels getrouwd en genieten dagelijks van alle fratsen en beslommeringen die ons eigen bedrijf met zich meebrengt. We gaan elk weekend op stap in ‘eigen land’ om verborgen plekjes te vinden. De foto’s, verhalen en filmpjes vind je ook op onze blog Go-stories