Help, ik ga carnavallen

Eva van Dorst-Smit

Eva van Dorst-Smit - Nederland

18 februari 2020

Het lied van de Snollebollekes gaat mij nog écht te ver. Hardop durf ik dat hier niet te zeggen in Brabant. Toch waag ik mij dit weekend aan carnaval in Bergen op Zoom, correctie ‘Krabbegat’. Wat ik vroeger verfoeide, geef ik opnieuw een kans. Ik heb er stiekem zelfs zin in…

Waarom mijn aversie vroeger? Die begon al ruim twintig jaar geleden. Als een meid van boven de rivieren werd ik meegevoerd naar ‘Krabbegat‘, de naam voor Bergen op Zoom tijdens de carnavalsweken. Door wie? Mijn vriendje destijds, nu mijn echtgenoot. Daar dook hij met een ouwe stinkende jas (die mag vooral nooit gewassen worden) en een oud lelijk gordijn om de schouders de carnavalsmeute in.

Overtollig

In elk café of steeg kende hij wel weer een ‘malloot’ (lees: oude bekende van dit of dat) en daar stond hij dan weer plat Brabants mee te lullen. En ik? Als overtollige appendix ernaast. Zo sjokten we van kroeg naar kroeg, waar ‘dweilbandjes’ met slagwerk en trompetgeschal de horecagelegenheid kwamen opleuken. Niet dat je dan mag dansen, hoogstens op en neer deinen. Agge mar leut et, en weer een vies biertje. Iedereen kende elkaar, viel elkaar vrolijk in de armen, kende de liedjes en zong met elkaar mee. En ik? Ik stond erbij als appendix, nog steeds overtollig.

Maar nu, nu is het anders. We zijn 23 jaar verder. Ik woon zelfs sinds vorig jaar in Brabant. En als wereldwijf is integreren iets wat ik hoog in het vaandel heb. Meedoen dus. Cultuur opsnuiven. Erin duiken.

En hoe leuk zou het zijn als onze kinderen dit leuke feest wel kunnen leren kennen, zonder appendix-gevoelens. Dat ze het ‘eigen’ maken, erbij horen, ook al zijn ze geboren boven de rivieren. Het lijkt mij namelijk oprecht heel fijn om dit te kunnen vieren. Lol maken, vrienden weer zien, loslaten, bijkletsen…

Koolhydraatarm carnaval?

Nu moet ik eerlijk bekennen, die meters bier die worden aangerukt, daar zie ik oprecht nog steeds tegenop. Het smaakt niet, toen niet, nu niet. Zeker nu ik al zes weken streng aan de lijn ben, staat dit haaks op mijn streven af te vallen. Als een konijn eet ik al weken koolhydraatarm en mondjesmaat gaan de kilo’s er vanaf. Daar ben ik zo blij mee, dan is het best zonde om dat in één weekend eraan te zuipen. Toch betekent carnaval van oudsher: loslaten, het feesten voor het vasten. Ik zal de touwtjes wat moeten laten vieren.

Ik hoop, nog steeds dat bier ontwijkend, met een paar schrobbelèrtjes alle bovenrivierse remmingen los te laten, waarna ik niet meer nadenk over koolhydraten, appendices en overtolligheid. Misschien dans ik zelfs de polonaise? Oh nee, dat mag niet in Krabbegat. Daar deinen we met oude vieze jas en nog ouder gordijn gezellig op en neer op een dweilbandje. Ik hou jullie op de hoogte van mijn ervaringen dit weekend. Voor nu…

agge mar leut et!

Over dit Wereldwijf: Eva van Dorst-Smit - Nederland

Eva van Dorst-Smit - Nederland
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!