Esther uit Zweden: ‘Ik wil niet overspoeld raken door de Corona vloedgolf’

door gepubliceerd op 28 maart 2020Tags: , , , ,

Soms vraag ik mij af of ik al zó ver van het gewone leven in Nederland ben afgedwaald, dat ik niet meer begrijp hoe het is om in de drukte daar te wonen. Dat ik er misschien ook niet eens meer kan aarden, als ik zou teruggaan. 

Ik woon in de natuur in Zweden. Ons huis staat aan het eind van een smalle bosweg, aan de oever van een klein meer. Onze enige en al wat oudere buren wonen op vierhonderd meter afstand en de dichtstbijzijnde winkel is vijftien kilometer rijden. 

Corona vloedgolf

Het is hier dus zeer dun bevolkt. Toch passen ook wij ons leven aan, aan het coronavirus. Zo verliep onze afspraak met de gemeente onlangs per telefoon, in plaats van dat er iemand bij ons op bezoek kwam. In de supermarkt zijn af en toe lege schappen te zien en ik doe voor mijn buren de boodschappen, zodat zij minder risico lopen om besmet te raken.

Aan mijn dagelijkse leven is verder nauwelijks iets veranderd. Dat speelt zich voor het grootste deel af in en om ons huis, waar ik, naar eigen keuze, zelden mensen spreek. De sociale media is voor mij dan ook een manier om toch in contact te blijven met mijn thuisland en met wat er zoal in de mensen omgaat. Maar door de vloedgolf van berichten over het coronavirus, heb ik mij nu ook van de meeste media afgesloten. 

Niet laten meeslepen

Niet om mijn kop in het zand te steken. Ik volg de ontwikkelingen in mijn eigen tijd en op mijn eigen manier, via kanalen waarvan ik vind dat ze interessante informatie brengen en wat dieper op de zaken ingaan. Meestal is een minuut of tien per dag genoeg om redelijk goed bij te blijven. Terwijl, als ik de sociale media en reguliere nieuwsbrengers zou volgen, het al snel zou kunnen lijken alsof er niets anders meer bestaat in de wereld dan het coronavirus, en alsof dit de grootste dreiging ooit is. Hoe naar dit virus ook is en hoeveel leed het ook brengt, ik wil me er niet totaal door laten meeslepen.

Kan ik mij alleen maar zo afsluiten van de angstzaaiende, overdadige berichtgeving doordat ik hier afgelegen in het bos woon? Misschien helpt het mee. Toch heb ik nooit veel regulier nieuws gevolgd. Ook niet toen ik in Nederland woonde. Ik keek nooit veel nieuws op de televisie en heb niet geregeld kranten, of tijdschriften gelezen. 

Mijn eigen nieuwsstroom

Ik herinner mij de aanslagen in Amerika, in 2001, en hoe de meeste mensen om mij heen vastgekluisterd zaten aan de radio, televisie en kranten, terwijl ik het nieuws heel bewust nauwelijks volgde, om niet mee te gaan in de angst en de haat. Ik sloeg er in die tijd nog wel eens een encyclopedie, of studieboek op na, maar sinds het internet een rijke bron van informatie is geworden, zoek ik de dingen die ik wil weten digitaal op. Dat doe ik alleen als een onderwerp mij interesseert, of als iets dringend aan de orde is, zoals nu met het coronavirus. 

Door zelf informatie op te zoeken, voorkom ik om doorlopend te worden blootgesteld aan zich vaak herhalende, en niet zelden vrij oppervlakkige berichtgeving, bedoeld om op emoties in te werken, zodat de kijkcijfers omhoog gaan. Als ik emotioneel geraakt wil worden, dan lees ik liever een boek, kijk een film of serie, of luister naar muziek. In berichtgeving, die gaat over dingen die in de wereld gebeuren, wil ik eigenlijk alleen maar feitelijk op de hoogte worden gehouden, zonder honderd keer hetzelfde aan te horen.

Ik wil niet dat mijn hoofd er zó vol van raakt, dat het mijn belevingswereld volledig overneemt.

Hoewel dit virus er enerzijds voor zorgt dat ik meer verbondenheid voel – bijvoorbeeld doordat ik mijn buren kan helpen, en doordat ik meeleef met mijn familie en vrienden die uitdagende situaties moeten aangaan – voel ik ook meer afstand, door mijn keuze om me er, tot op zekere hoogte, van af te sluiten. Om de angst niet op te zoeken, maar te doen wat volgens mij het beste is: fysiek en mentaal in balans blijven.

Want om ervoor te zorgen dat mijn lichaam optimaal kan functioneren als dit virus, of welke andere tegenslag dan ook, bij mij komt aankloppen, is dat het enige waar ik werkelijk invloed op heb. 

Over dit Wereldwijf: Esther Quatfass - Zweden

Hej. Ik ben Esther en ik woon sinds 2014 met mijn partner in Västerbotten, Zweden. Daarvoor woonden we 7 jaar in Estland en oorspronkelijk kom ik uit Amsterdam. Ik houd ervan om afgelegen in de natuur te wonen, waar ik heerlijk kan schrijven aan mijn boeken en waar mijn partner zich met zijn sledehonden bezighoudt. Voor de Wereldwijven schrijf ik graag over de wisselwerking tussen de natuur, mijn belevenissen en mij als persoon.