OMG, noodgedwongen ben ik nu mijn eigen pedicure…

Mijn moeder vroeg me jaren geleden tijdens haar bezoek: ‘Is hier nou werkelijk op iedere hoek van de straat een nagelstudio?’ Mijn antwoord was min of meer bevestigend.

Als pseudo Amerikaan laat ik mijn voeten ook graag verwennen bij een nail salon. Heerlijk achterover in een luie stoel, al dan niet in de massagestand. Een aardige mevrouw die toegewijd en met uiterste precisie alles wat er niet moet zitten weg knipt en vijlt. Na zo’n dertig minuten heb ik weer poezelige voetjes en zijn de teennagels voorzien van een mooi kleurtje. Mijn idee van happy half hour.

Vietnamese invloed

Waar we ook hebben gewoond in de Verenigde Staten, de nail salons lijken vaak op elkaar. De orchideeën, de achtergrond muziek, CNN op de mute stand en niet in de laatste plaats het hoge aantal Aziatische vrouwen. Zo’n veertig procent van alle dames die werkzaam zijn in de nagelbranche, is van Vietnamese afkomst. Dat is geen toeval. Na de Vietnam War vluchtten veel Vietnamezen naar Amerika. Hollywood actrice Tippi Hedren trok zich destijds het lot van twintig Vietnamese vrouwen aan en hielp ze te integreren in de Amerikaanse samenleving door ervoor te zorgen, dat ze een vak leerden: nail technician.

Lachen met de stylisten

Fast forward. We zijn ruim veertig jaar verder en hebben het inmiddels over een miljarden business. De opleiding is relatief goedkoop, niet te moeilijk en je hoeft niet perfect Engels te spreken. Ideaal voor immigranten. Mijn nagelstyliste spreekt nog steeds gebrekkig Engels, ondanks dat ze al bijna dertig jaar in Amerika woont. Met vet Vietnamees accent zegt ze als iemand het pand binnenkomt: ‘Hi honey, take your time and pick a color okay?‘ Om er binnen twee seconden achter aan te roepen: ‘But please hurry up!!!

Toen ik dat voor de eerste keer hoorde, barstte ik in lachen uit. Amerikaanse klanten keken me verschrikt aan maar de Vietnamese stylisten lachten met me mee. Zij zijn verrassend direct in de omgang en konden mijn reactie wel waarderen.

Doe-het-zelven

Nu het Corona virus de wereld in zijn greep houdt, kan ik mijn voeten vanzelfsprekend niet door een ander laten verzorgen. Hier in Florida loop ik de hele dag op teenslippers en de aanblik van gedeeltelijk afgebladderde nagellak kon ik niet langer verdragen. Tijd om te gaan doe-het-zelven. Moest lukken, want ik heb veel ervaring opgedaan in mijn jonge jaren.

Met alle benodigdheden in de aanslag, ging ik van start. Eerst de voeten laten weken en daarna de lak eraf. Voorovergebogen als een ware yogi heb ik met de neus op de knieën, die oude lak verwijderd. Geen makkelijk karwei met een licht protesterende rug.

Niet zo soepel

Om meer dan één reden hoop ik, dat ‘mijn’ Vietnamese nagelstudio genoeg buffers heeft om deze Corona crisis te overleven, want het werd een pedicure met hindernissen. Een beetje roestig trok ik één knie op, zodat ik zicht had op die teennagels. Dat lukte. Maar sinds mijn vierendertigste ben ik blind aan één oog en heb daarom moeite met het zien van diepte. Knipte pardoes een te grote hap uit een van de nagels en smeerde vervolgens de nagellak net zo vaak langs, als op de teennagels. Een in aceton gedoopt wattenstaafje bracht gelukkig uitkomst.

First world problems, ik weet het. Maar zelfs bij dit luxe probleem is de oplossing simpel: houd anderhalve meter afstand! Zolang ik me social distance van mijn eigen teennagels, is het resultaat best te pruimen. Gelukkig ben ik lang genoeg… 

Stay safe and healthy plus keep your distance and sense of humor! 

Over dit Wereldwijf: Ingeborg Hofman - VS

Ingeborg Hofman - VS
Hi there, mijn naam is Ing(eborg) Hofman. Momenteel woon ik in de buurt van Miami in Amerika. Mijn man werkt vanuit NYC, onze dochter studeert in Maastricht en onze zoon zal over niet al te lange tijd gaan studeren ergens in Amerika. En ik? Ik probeer tussen alle verhuizingen door, gemiddeld elke twee jaar, een beetje te genieten van en te schrijven over dit (te) gekke land!