360 met de wereldwijven: Social Distancing is een luxe

Ingeborg van t Pad Bosch

“Social Distancing is a privilege. It means you live in a house large enough to practice it. Hand washing is a privilege too. It means you have access to running water. Hand sanitisers are a privilege. It means you have money to buy them. Lockdowns are a privilege. It means you can afford to be at home. Most of the ways to ward the Corona off are accessible only to the affluent. In essence a disease that was spread by the rich as the flew around the world will now kill millions of the poor. All of us who are practicing social distancing and have imposed a lockdown on ourselves must appreciate how privileged were are.” 

Toen ik dit bericht van ‘een Indiase dokter’ op mijn social media langs zag komen, besefte ik pas echt mijn luxe probleem. Want laten we eerlijk zijn, in quarantaine als je de ruimte en de middelen hebt om met je gezin in alle rust en regelmaat door te kunnen werken en soms een frisse neus op 1,5 meter van elkaar te halen, hoeft zo erg niet te zijn. En over dat tekort aan hygiënische gel en WC papier komen we ook wel heen. Daarmee wil ik de zorgen over de economische toekomst van de wereld niet bagatelliseren en ken ik ook heel veel beroerde situaties van Nederlandse gezinnen die in lockdown zitten. De kindertelefoon staat immers roodgloeiend en de blijf van mijn lijf huizen raken voller en voller. Maar over het algemeen hebben de meeste van ons een dak boven ons hoofd en te eten.

Hoe anders is het als je in een land woont waar dat minder vanzelfsprekend is? Zoals Indonesië, Venezuela of Mali? Hoe kijken de mensen daar tegen het Coronavirus aan? Hebben lockdown maatregelen dan überhaupt zin? Of is het middel erger dan de kwaal?

Een rondje 360 met de Wereldwijven.

“Waar ik me het meeste zorgen over maak, meer dan over het virus zelf, is hoe de economie en daarmee de gewone man deze klap gaat overleven.”

Social distancing is een privilege

In de Wereldwijven community hebben we het er al een tijdje over. Er worden krantenberichten gedeeld van over de hele wereld waarin zowel de positieve als negatieve gevolgen van de anti-Corona maatregelen naar voren komen. Het valt mij op dat de context en de omstandigheden waarin je woont zo enorm veel effect hebben op het perspectief waarmee je ‘het Corona probleem’ benadert. Verrassend? Nee. Maar het opent wel je ogen.

Ceciel, Peru: Natuurlijk zijn we allemaal bang, maar tegelijkertijd staan de mensen die aan de andere kant van de armoedegrens staan, met 100-0 achter. Dat is gewoon zo. Armoede in tijden van corona en lockdowns staat gelijk aan honger, dorst en andere ziektes die nog genadelozer kunnen toeslaan. Vandaag hoorden we dat er dode mensen op straat liggen in Guayaquil. Ik weet niet of die berichten inmiddels bevestigd zijn, al worden ze ook in Peruaanse media getoond. Die omstandigheden zijn niet te vergelijken met de situatie in Nederland.

Edith, Venezuela:  Bang voor het virus ben ik niet echt, wel voor de gevolgen als ze echt volhouden aan die eis. De mensen in de barrios hadden toch al moeite om aan eten te komen. Quarantaine betekent in veel gevallen honger, ook hebben veel mensen geen stromend water thuis. Als ze niet naar buiten kunnen, kan er niet gewerkt worden. Tja, hoe lang zullen ze dat volhouden? Er is al lang geen sprake meer van goede medische zorg.

Karien, Bali: Het is gewoon niet hetzelfde voor mensen die geen spaargeld hebben of enige reserves of een overheid die voor ze kan en wil zorgen. Het valt me steeds weer tegen hoeveel mensen in rijke landen dat niet ‘echt ‘zien. De hele wereld is in recessie, maar arme mensen worden door dat soort dingen altijd het hardst geraakt. Social distancing wordt hier sterk gepromoot, en thuis blijven zoveel als kan. Men kiest er hier niet voor algehele lockdown en daar ben ik erg blij mee. De gemiddeld Indonesiër heeft geen spaargeld om op te teren en niet het type baan waarmee je thuis kunt werken. Er moet simpelweg brood op de plank, anders zullen er veel meer mensen sterven aan honger en verwante problemen dan Corona. Een complete lockdown in Indonesië zou een grote ramp worden.

Monique, Mali: Als er hier een lockdown zou komen, zou het aantal doden door gebrek aan voedsel (als gevolg van het gebrek aan dagelijkse inkomsten) niet te overzien zijn. Het middel zou, zeker in de steden, uiteindelijk vele malen erger worden dan de kwaal met mogelijke volksopstanden tot gevolg. Kijk hoe westerse overheden ineens miljarden kunnen vrijmaken om hun bedrijven overeind te houden! Er is hier niet eens zoiets als WW. Dit kan potentieel desastreus zijn voor heel veel landen en vooral heel veel mensen. En terwijl ik het schrijf dient zich een mega schrikbeeld aan: ik zie de westerse wereld (bedrijfsleven en hulporganisatie) na deze ramp al binnen vallen als ‘de redders’. Laat het ons alsjeblieft bespaard blijven!

Sandra, Indonesië: Voor mensen die in de kampongs wonen, is social distancing onmogelijk. Bovendien zijn er hier veel dagloners waarvan er meer en meer geen inkomen meer hebben door de lockdown regels.

Ana Maria, Indonesië: Social distancing is pure luxury for people who live on a few dollars a day. Men probeert hier wel om grote maatregelen te treffen, maar een lockdown zou gezien de cultuur (leven in groepen) en het aantal arme mensen een ramp zijn. Er is vaak geen sociale veiligheid en er zijn hele grote verschillen tussen arm en rijk. De een heeft nog voor 30 dagen eten en de ander voor 2 dagen. Je toko sluiten betekent voor sommige mensen hier geen eten. Om te leven is dat een basisbehoefte. Een dak boven je hoofd, eten/drinken, veiligheid, liefde.

Alternatieve oplossingen

Ana schreef al een artikel over hoe drones in Indonesië die mensenmassa besproeien met desinfecterend middel. En in India worden groepen mensen bespoten met brandweerslangen. En ook in andere landen bedenkt men (al dan niet controversiële middelen) om het virus te bestrijden.

Angela, Nederland/Kenia:  In Mombasa overweegt de overheid nu desinfectie tunnels te creëren, waar de mensen doorheen lopen voordat ze bijvoorbeeld de ferry op gaan. Voor de arme bevolking is het onmogelijk om desinfectiegels te kopen. In Mombasa worden watermeters niet gelezen, maar krijgen aansluitingen rekeningen op basis van een schatting die via m-pesa kan worden voldaan. Water wordt de komende maanden niet afgesloten, ook niet bij wanbetaling. Het wordt gezien als cruciaal om te kunnen voldoen aan het voorkomen van verdere verspreiding.

Karien, Bali: In Denpasar hebben ze ook van die tunnels, een soort kamers waar je in staat voor je een mall in mag. En ze bespuiten op Bali ook straten met chloor.

Yvonne, Libië: Ik zie ook veel creativiteit van de mensen overal ter wereld. Iemand in Tripoli heeft bijvoorbeeld een techniek ontwikkeld zodat vier personen gebruik kunnen maken van een beademingsapparaat. Dat is dan wel weer super. Het apparaat kent weliswaar nog vele aandachtspunten maar elk stapje is er eentje.

Gedwongen door geweld

In het nieuws en op Youtube zie ik steeds meer filmpjes verschijnen over hoe politie in India of Zuid Afrika mensen al dan niet hardhandig dwingt tot social distancing en quarantaine. Wat is daarvan waar?

Maud, Nepal: Wij mogen de straat helemaal niet meer op. Nepal is net nog op de Nederlandse TV geweest. Hoe politiemensen je behandelen als je toch de straat op gaat…Terwijl sommigen alleen maar naar huis willen. Het is inderdaad een privilege als je de lockdown ‘gewoon’ door komt. Er zullen in Nepal waarschijnlijk meer mensen overlijden aan honger dan aan corona.

Angela, Nederland/ Kenia: Ik heb amateurbeelden van mijn man die nu in Kenia zit waarin de politie al om 5 uur begint met het slaan van onschuldige burgers die wachten op de boot om naar huis te kunnen, terwijl de avondklok pas om 7 uur van kracht wordt. Zinloos geweld van politie dat werkelijk een storm van kritiek heeft gekregen. Echt te erg voor woorden!!! Zelfs doden gevallen. Nu pas beraadt de regering zich over alternatieven en komt met belastingverlaging. Duh, driekwart heeft niet eens een belastbaar inkomen. Kortom, rijken worden steeds rijker en de armen zijn aan de goden overgeleverd.

De rol van religie

Uit Tanzania ontvingen we al een stuk over de rol van religie in de Corona crisis daar. Ikzelf zag in Brooklyn ook dat in de Joods Orthodoxe wereld op sabbat heel anders wordt omgegaan met Social Distancing waar men nog met hele families in een klein appartement de heilige dag viert. Religie blijkt ook in andere landen van de wereld een bottleneck in de strijd tegen Corona.

Karien, Indonesië: Een extra complicatie in Indonesië is religie. Vorige week was er in Bali Nyepi, het Balinees nieuw jaar. Normaal een tijd voor parades, grote bijeenkomsten en ceremonies, maar dit jaar zijn ze afgelast – alhoewel niet in elke banjar. De dag van Nyepi zelf is een dag waarop iedereen moet thuisblijven, je mag dan geen elektrisch licht aan, geen tv, niet werken en zelfs het vliegveld is dicht. De gouverneur heeft toen heel slim dat een paar dagen verlengd, en de kissing ceremonies die normaal de dag erna plaatsvinden verboden. Maar ceremonies en religies zijn hier verschrikkelijk belangrijk en die blijven verbieden is heel moeilijk. Dat geldt ook in de rest van Indonesië, een uitdaging op Java bijvoorbeeld is de aankomende ramadan maand. Aan het einde daarvan trekken grote groepen die in de steden werken terug naar hun dorpen voor de Idulfitri – het suikerfeest – en kunnen daarmee het virus meenemen. Er gaan stemmen op dit te verbieden, maar als de regering de islamitische leiders tegen zich krijgt dan kan dat grote problemen opleveren, dus ze moeten het subtiel aanpakken.

Armoede en Corona in de wereld

Rianne, Nederland:  Ik maak me enorm zorgen over de economische gevolgen voor arme mensen in het algemeen. Niet alleen nu in het overleven van dit corona tijdperk, maar vooral daarna. Hoe die mensen hun leven weer moeten oppakken. Veel arme mensen zullen hun huis of kleine business of kans op een opleiding etc. verliezen in deze tijd en ze zullen niet de middelen hebben om snel weer iets nieuws op te zetten want er is geen spaargeld. Dit betekend dat mensen die mogelijk ietsje boven de armoedegrens zaten er permanent of voor lange tijd in gevangen zijn. Het gaat echt afhangen van goed beleid om te zorgen dat de ongelijkheid niet groter wordt door corona en de maatregelen.

En het zijn die impopulaire vragen die steeds meer opduiken.

Is quarantaine overal ter wereld de ‘juiste’ oplossing voor het beteugelen van het virus? Wat is het omslagpunt als het gaat om het redden van mensenlevens? Wanneer wordt het middel erger dan de kwaal?

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!