Gaan artsen bij het redden van een leven altijd tot het uiterste?

Esther Quatfass
door gepubliceerd op 15 april 2020Tags: ,

Als door interne bloedingen na een auto-ongeluk bijna je hele dunne darm weg is, zoals bij mijn partner Stef, kun je uit normaal eten meestal niet meer genoeg voedingsstoffen opnemen. Stef eet zich elke dag te pletter. Met zijn maag is niks mis. Met zijn eetlust al helemaal niet. Maar de boel verteert niet goed en zonder hulp van intraveneuze voeding, die hij elke nacht krijgt toegediend, valt hij snel af. 

Daarbij heeft hij een probleem met de opname van vocht. Als hij drinkt, spoelt alles wat hij eet razendsnel door zijn ingewanden naar buiten, waardoor hij nog minder uit zijn voedsel opneemt én uitgedroogd raakt. Dus krijgt hij naast de intraveneuze voeding ook nog een liter vocht direct in zijn bloedbaan, via een permanente aansluiting op een ader vlak naast zijn hart. Alles bij elkaar opgeteld zit hij zo’n zestien uur per etmaal vast aan een infuus.

Afhankelijk van toeters en bellen

Ik bereid de voeding, sluit het infuus aan en af, bestel alles bij de apotheek en de thuiszorgdienst, en haal het op. De lijst met benodigdheden is langer dan mijn gewoonlijke boodschappenlijstje. Infuuslijnen, naalden, alcohol en doekjes voor ontsmetting, handschoenen, handgel, spuiten, vloeistof om de lijnen mee schoon te spuiten, pleisters om de aansluiting van het infuus mee af te dekken, nog meer naalden en slangetjes en dopjes, zakken met voeding, flessen natriumchloride, voedingssupplementen, medicijnen… Nog los van al het gedoe, kosten we de samenleving een hoop geld.

Het is vervelend om afhankelijk te zijn van allerlei toeters en bellen om in leven te blijven. Het voelt ook bedreigend, want je hebt er zelf maar een klein deel van in de hand. Als één schakel in de keten om wat voor reden dan ook plotseling ontbreekt, kunnen er allerlei vervelende gevolgen zijn, tot de dood aan toe. 

Slangetjes en naalden

Als de ontsmetting niet goed kan gebeuren, doordat er bij voorbeeld geen alcohol te krijgen is, stijgt de kans op bloedinfectie, die toch al hoog is, doordat Stefs bloedbaan dagelijks meerdere keren ‘bloot ligt’. Zonder de voeding, wordt hij snel te mager. Zonder toevoegingen verslechteren zijn bloedwaarden. Als er geen slangetjes en naalden te krijgen zijn, kan het infuus überhaupt niet worden aangesloten. 

Voordat wij de spullen in huis hebben, gaan ze fysiek en bureaucratisch langs verschillende mensen. Langs fabrikanten, groothandels, dokters, verzekeringsinstanties, apotheken. Telkens is het hopen dat de recepten op tijd worden verlengd, dat alles weer vergoed zal worden en de spullen op tijd worden geleverd. 

We houden steeds al rekening met problemen, maar sinds de uitbraak van het coronavirus doen we dat nog meer. 

Geen vocht

Een paar dagen geleden was het zover. Één van de belangrijkste dingen, zo niet hét belangrijkste, was niet geleverd aan de apotheek. Het vocht. De liter flessen met natriumchloride. Ze zitten per tien verpakt in een doos en per bestelling krijg ik twee dozen mee, genoeg voor twintig dagen. 

Een medewerkster van de apotheek belde naar de leverancier en kreeg te horen dat de flessen op zijn. Ze zijn allemaal besteld door de ziekenhuizen. Voor Stef is dit zoiets als een supermarkt zonder drinkwaren of een kraan waar geen water uit komt.

Wat nu? Wat gebeurt er als hij lange tijd geen vocht krijgt? We weten het niet. 

We spreken onze kleine voorraad aan en ondertussen hopen we op een alternatief. Vocht van een andere fabrikant misschien, of dat er op korte termijn meer geproduceerd gaat worden. Allemaal zaken waar we zelf nauwelijks invloed op hebben.

Wanneer een arts moet kiezen

Het zet me aan het denken. Ik hou van mijn partner. Elke dag ben ik blij dat hij er nog is. Ondanks de moeilijkheden genieten we van het leven. 

Maar als ik afstand neem van mijzelf, van mijn gevoelens, als ik uitzoom en een neutrale positie inneem, kan ik het vraagstuk benaderen alsof dat niet over ons persoonlijk gaat. 

Hoe nemen artsen hun beslissingen? Gaan zij bij het redden van een leven altijd tot het uiterste? Maakt het uit hoeveel schade iemand heeft opgelopen? Houden ze rekening met de consequenties, met hoe iemands leven eruit zal zien? Hoeveel ongemak, pijn en ander leed er kan zijn? 

Valt er vóór dat artsen beginnen met handelen een grens te trekken, of kan dat altijd pas achteraf? 

Over dit Wereldwijf: Esther Quatfass - Zweden

Esther Quatfass - Zweden
Hej. Ik ben Esther en ik woon sinds 2014 met mijn partner in Västerbotten, Zweden. Daarvoor woonden we 7 jaar in Estland en oorspronkelijk kom ik uit Amsterdam. Ik houd ervan om afgelegen in de natuur te wonen, waar ik heerlijk kan schrijven aan mijn boeken en waar mijn partner zich met zijn sledehonden bezighoudt. Voor de Wereldwijven schrijf ik graag over de wisselwerking tussen de natuur, mijn belevenissen en mij als persoon.