Eindelijk ben ik verlost van mijn haar

Esther Quatfass

Kort haar, lang haar, blond haar, rood haar, zwart haar, krullers, gel, permanent, wax, haarlak, dreadlocks, mooi haar, lelijk haar, of iets er tussenin. Met shampoo wassen, of roggemeel, alleen met water spoelen, een masker op het haar, conditioner er in, of behandelen met olie. Naar een goedkope kapper gaan en daarna damage control bij een peperdure, zelf knippen met scharen en messen, kammen en borstels, föhnen en een krultang. Ik heb het allemaal gehad, gedaan en uitgeprobeerd.

In het koude Lapland is een kaal hoofd misschien niet zo voor de hand liggend. Toch heb ik me nog nooit zo goed gevoeld sinds ik al mijn haar heb afgeschoren met een tondeuse zonder opzetstuk. Hoe kan dat? Ik had verwacht dat ik met zo’n kaal hoofd onzeker zou worden over mijn uiterlijk, maar het omgekeerde is het geval. Ik voel me zekerder dan ooit. Mijn haar blijkt helemaal niets te maken te hebben met mijn ‘zijn’.

Verlost van het haar-vraagstuk

Ik herinner me een paar keer in mijn leven dat ik écht heel erg blij was met een kapsel. Enkele weken later was daar dan niets meer van over, want het moest alweer worden bijgeknipt. En zelfs dat euforische gevoel bij écht heel erg leuk haar, komt niet eens in de buurt van wat ik ervaar nu ik verlost ben van het hele haar-vraagstuk in mijn leven. 

Het is een pure bevrijding om het niet meer te hoeven wassen, drogen, kammen, bekijken in de spiegel, me niet meer te hoeven afvragen hoe het zit als ik mijn muts heb afgedaan, in de wind of regen heb gelopen, ben opgestaan, een trui aan of uit heb getrokken, het niet meer op mijn hoofd te voelen plakken als ik heb gezweet, het overal te voelen kriebelen, en vooral: niet meer te hoeven nadenken over de duizenden mogelijkheden die er zijn om haar te dragen en verzorgen. 

Terugdenkend aan de laatste pakweg vijftien à twintig jaar, ben ik steeds op zoek geweest naar een kapsel dat weinig onderhoud vergt. Een kapsel dat gewoon lekker makkelijk is en altijd goed zit. Het bestaat domweg niet! 

Voldoen aan het vrouwbeeld

Je moet er altijd wel íéts mee doen, als je wilt dat het in een model blijft zitten. Wat mij daaraan stoort is dat het tijd, energie en geld kost, terwijl ik dat alles liever aan andere dingen besteed. Waarom heeft mijn haar zo’n grote rol gespeeld in mijn leven, terwijl ik het eigenlijk helemaal niet leuk vind om ermee bezig te zijn? 

Het klinkt logisch dat dat komt door onvrede over hoe het eruit ziet. Maar het is meer dan dat. Het komt door het diep ingesleten, aangeleerde idee dat je er als vrouw verzorgd bij moet lopen en moet voldoen aan het traditionele beeld van vrouwelijke schoonheid met glanzend, lang haar en elke streng op zijn plek.

We leven in een wereld waarin kort haar door velen geassocieerd wordt met mannelijkheid. En met name mannen associëren kort haar bovendien met onvrouwelijkheid, of mannelijke vrouwen.

De keren dat ik kort haar had, hebben alleen mannen daar negatieve opmerkingen over gemaakt. Vrouwen hebben nooit iets vervelends tegen me gezegd, zijn altijd positief en steunend geweest, met wat voor haar ik ook rondliep. 

Mijn kwetsbaarheid

Is dat omdat we van elkaar weten dat we in hetzelfde schuitje zitten? Omdat we eigenlijk allemaal verlost willen worden van het ideaalbeeld waaraan we proberen te voldoen? Wat niet betekent dat er geen aandacht kan gaan naar het uiterlijk, maar wel dat die aandacht onafhankelijk zou moeten zijn van een opgedrongen standaard beeld. 

Mijn kwetsbaarheid kan ik niet meer achter mijn haar verbergen, want mijn gezicht is nog nooit zo open en zichtbaar geweest als nu. En voor het eerst ervaar ik dat ik mijn haar helemaal niet nodig heb. Niet om me vrouwelijk te voelen, niet om me mooi te voelen, en al helemaal niet om me sterk te voelen. Het geeft namelijk kracht om niet meer te geven om iets waar je vanuit de maatschappij mee bezig hoort te zijn. Bovendien blijkt afgeschoren haar een verlossing, omdat het leven weer wat simpeler, makkelijker en vrijer is geworden. 

En het douchen… OMG, wat is het verrukkelijk om het water op mijn blote kop te voelen plenzen!

Over dit Wereldwijf: Esther Quatfass - Zweden

Esther Quatfass - Zweden
Hej. Ik ben Esther en ik woon sinds 2014 met mijn partner in Västerbotten, Zweden. Daarvoor woonden we 7 jaar in Estland en oorspronkelijk kom ik uit Amsterdam. Ik houd ervan om afgelegen in de natuur te wonen, waar ik heerlijk kan schrijven aan mijn boeken en waar mijn partner zich met zijn sledehonden bezighoudt. Voor de Wereldwijven schrijf ik graag over de wisselwerking tussen de natuur, mijn belevenissen en mij als persoon.