Mijn vriend is introvert, ik ben extravert. Hoe moet dat nou in deze lockdown?

door gepubliceerd op 7 mei 2020Tags: , , , ,

Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in wat men drijft en waar men energie van krijgt! Dat is ook de reden dat ik destijds psychologie ben gaan studeren en waardoor ik in de wereld van consumentenonderzoek terecht ben gekomen. In mijn werk gebruik ik graag psychologische modellen die verschillende persoonlijkheidskenmerken in kaart brengen, vaak is de kern van deze modellen terug te brengen naar twee basis-assen.

De horizontale as is de zogenaamde sociologische as en bepaalt in hoeverre men gericht is op het eigen versus het collectieve belang. Mensen aan de ‘ego’ kant staan vooral stil bij de impact van dingen op hun eigen leven en laten zich daardoor leiden. Mensen die het collectief vooropstellen, staan met name stil bij wat het beste is voor de groep.

Muurbloemen en feestbeesten

De verticale as is de psychologische as en maakt onderscheid tussen introverte en extraverte persoonlijkheden. Vaak denkt men -om even kort door de bocht te gaan- dat introverte mensen verlegen muurbloempjes zijn, en extraverte mensen zelfverzekerde feestbeesten. Dit zijn stempels of imago’s die de plank behoorlijk mis kunnen slaan, in de kern gaat het verschil tussen deze persoonlijkheden namelijk om wat jou als persoon energie geeft of juist kost. Introverte mensen richten hun energie meer naar binnen en houden hun emoties dicht bij henzelf, terwijl extraverte mensen hun energie meer naar buiten richten en erg open zijn over hun emoties.

Beiden assen hebben, zoals je je kunt voorstellen, invloed op hoe wij momenteel met de corona-crisis omgaan. Het kan inzicht geven in hoe het ons ieder vergaat in deze bizarre nieuwe wereld. Sociaal gezien is er gelukkig een gezonde focus op het collectieve belang; het beschermen van de ouderen en andere risicogroepen.

Wereldwijde groundhogday

Die andere dimensie is degene waar ik me dagelijks meer bewust van wordt in mijn eigen huishouden. Mijn vriend is namelijk kunstschilder en is tegenwoordig helemaal in zijn element. Als een vis in het water. Als introvert is zijn bewustzijn sterk verbonden met zijn innerlijke wereld; zijn eigen gedachten, ideeën en creativiteit. Hij krijgt energie van het op zichzelf zijn en kan zich uren verliezen in zijn studio tijdens het schilderen. Hij vindt het heerlijk dat we al weken met zijn drietjes zijn en geniet van de stilte op straat. Naast het schilderen heeft hij al tig andere projecten opgepakt in huis; van het restaureren van een antiek meubel en sporten via YouTube tot aan papercraft VW-busjes bouwen.

Gelukkig zijn introverte personen ook vaak erg sensitief en heeft hij dus als eerste door dat ík wellicht niet zo ‘en mi salsa’ ben als hij. Hij doet zijn best om me te motiveren of op zijn minst aan het lachen te krijgen. En begrijp me niet verkeerd, natuurlijk vind ik het fijn om veel tijd door te brengen als gezin. Daar ben ik altijd al dankbaar voor geweest en zo hebben we ons leven ook bewust ingedeeld. Maar als extravert is mijn bewustzijn en energie meer gericht op de buitenwereld; op sociale contacten, nieuwe activiteiten ondernemen en afwisseling. Ik krijg vooral energie van het onder de mensen zijn! Externe prikkels en levendigheid zijn de perfecte power bank voor mijn interne batterij. Routine is daarentegen mijn kryptonite, en laten we nu juist in een global Groundhog Day beland zijn.

Eind van mijn latijn

Als ik Sergi zo bezig zie met al zijn projecten vraag ik me oprecht, en met gezonde afgunst, af waar hij de energie en vooral inspiratie vandaan haalt. In theorie hebben we op dit moment úren te over -hoewel dat met een peuter in huis altijd te betwisten valt-, eindelijk tijd voor al die dingen waar je anders nooit aan toe kwam. Op social media zie ik dan ook een explosie van digitale initiatieven voorbijkomen, op professioneel en persoonlijk vlak. Het lijkt wel alsof we productiever zijn dan ooit. En ik? Ik ben vooral even gefrustreerd dat mijn ‘power bank’ stuk is. Of anders gezegd: de stad is uitgestorven, er is vrijwel niemand op straat te zien en we mogen het huis alleen onder strikte voorwaarden verlaten hier in Spanje.

Mijn batterij is dus aan het einde van zijn -spreekwoordelijke- Latijn. Maar hé, dat is oké! Dat is tenminste wat ik vandaag besloten heb.

Misschien is dit juist het moment om even op non-actief te gaan, om letterlijk en figuurlijk stil te staan bij wat er aan de hand is in de wereld. Te reflecteren over hetgeen ons drijft en waar we energie van krijgen. Hervat jij straks dezelfde koers als er weer volop gevaren mag worden? Of ga jij alle zeilen bijzetten en toch die langgekoesterde droom najagen? Wat het antwoord ook is, laten we in de tussentijd niet te streng zijn voor onszelf en roeien met de riemen die we hebben. Zo, deze metafoor ging even een eigen leven leiden, maar hé, ook dat is oké. Laten we vooral blijven lachen om onszelf en ons bewust blijven dat we allemaal anders reageren op deze situatie!


Foto: Anouk Kopijn

Over dit Wereldwijf: Anouk Kopijn - Spanje

Anouk Kopijn - Spanje
¡Hola! Ik ben Anouk en begin 2017 vertrok ik op mijn 34e naar Barcelona. Verliefd op het Spaanse leven en al snel ook mijn Spaanse prins tegengekomen, met wie ik inmiddels in Girona woon, samen met ons dochtertje en hond. Aan de UvA psychologie gestudeerd en ruim tien jaar werkzaam als marktonderzoeker. Mijn passie is verhalen delen, lees je mee?