Bedrijf van een wereldwijf. Arachne: “De universele taal van koken, spreekt iedereen, waar ook ter wereld.”

door gepubliceerd op 15 mei 2020Tags: , , , ,

Arachne is crossmediaal redacteur, digital Nomad en Reisleider. Als foodie schreef ze het boek: Eten als Liefdestaal. Arachne woont afwisselend in Nederland en Latijns-Amerika.

Wie is Arachne Molema?

Als oudste van vijf kinderen ben ik opgegroeid in het Overijsselse Dedemsvaart. Waar andere meisjes in mijn klas juf, moeder of ballerina wilden worden, wilde ik al vroeg avonturier en kinderarts in Afrika worden. Kinderarts werd ik uiteindelijk niet, verre landen zag ik wel. Inmiddels ben ik 31 jaar en ben ik eindredacteur van een jongerenmagazine, crossmediaal freelancer redacteur en heb ik een kookcolumn in het televisieblad van de EO. Verder ben ik reisleider naar meerdere bestemmingen in Latijns-Amerika. Een duizendpoot dus. Ik ben kookfanaat en onverzadigbaar nieuws- gierig naar andere culturen. Mensen met een verschillende achtergrond met elkaar te verbinden, geeft mij enorm veel energie. Dat uitte zich uit- eindelijk het afgelopen jaar in mijn (eerste) culinair cultureel kookboek Eten als Liefdestaal. De universele taal van koken, spreekt iedereen, waar ook ter wereld. Het is een taal die grenzen en culturen overschrijdt. Het maakt niet uit waar je bent opgegroeid, waar je in gelooft of hoe afgelegen je ook woont. Met eten kan je altijd communiceren en je liefde tonen voor de mensen om je heen.

Wat deed je? Wat doe je nu? Waarom besloot je dit te doen?

Ik verhuisde voor mijn studie naar Leiden waar ik bij een Armeens meisje samen op kamers kwam te wonen. Het eerste bezoek van haar ouders was onvergetelijk. Met tassen vol eten kwamen ze terug van de markt en de hele middag stonden ze in de keuken te koken. Uiteraard moest ik mee-eten. Na afloop kreeg ik in bakjes de overgebleven gerechten om in te vriezen. Het Nederlands van haar ouders was gebrekkig maar de gerechten waren hun manier om hun waardering voor mij als kamergenote van hun dochter te tonen. Toen is het zaadje voor mijn kookboek eigenlijk al geplant: eten als liefdestaal.

De afgelopen twaalf jaar heb ik veel en ver gereisd, eerst voor mijn studies Latijns-Amerika en Internationale Ontwikkeling, later ook voor mijn werk als journaliste en reisleidster. In sommige landen waar ik kwam, sprak ik de taal, in andere landen niet. Zo zat ik ooit tweeënhalf uur achterop een motor in het zuiden van Nepal om een vrouwengroep in een afgelopen dorp te bezoeken. De bestuurder was tevens mijn tolk, maar het was eigenlijk pas tijdens het gezamenlijk eten waardoor we als vrouwen onder elkaar écht contact kregen. Het was allemaal ineens duidelijk: ik wilde een kookboek optekenen en mensen via recepten met elkaar verbinden.

Begin 2018 zei ik mijn vaste van negen-tot-vijf kantoorbaan als crossmediaal eindredacteur op. Ik schreef me in als zzp-er en ging aan de slag met dit kookboek. Ik begon aan een heel andere reis waarbij ik negentien vrouwen uit verschillende landen – van Mexico tot India – bezocht die ooit de reis naar Nederland hadden gemaakt. Ze waren geen van allen teruggekeerd naar hun vaderland maar voorgoed in Nederland gebleven. Een groot aantal kwam voor de liefde, maar sommigen ontvluchtten oorlog in hun eigen land. Sommigen zochten en vonden een baan. We huilden en lachten als ze hun levensverhaal deelden en onze verschillen verdwenen zodra we in de keuken samen achter het fornuis stonden.

Bedrijf van een wereldwijf. Arachne
Foto: Arachne Molema

Hoe breng je balans tussen je leven in het buitenland en familie en vrienden in Nederland?

Naarmate je vaker en verder reist, merk je dat je familie altijd blijft. Er uit- eindelijk altijd voor je is, ongeacht wat er gebeurt. Bij blijdschap maar ook verdriet. Familie is onvervangbaar. Een bloedband is niet door te snijden. Zo moest ik vorig jaar eerder terugkomen uit Nicaragua vanwege mijn oma die ernstig ziek was. Ik had mijn huis onderverhuurd dus daar kon ik niet heen, maar ik kon direct bij familie terecht en kreeg een auto te leen van een vriend die op vakantie was. Qua vriendinnen blijft uiteindelijk alleen de harde kern over. Dat is ok. Ik heb sowieso meer ‘losse’ vrienden en vriendinnen dan een grote hechte vriendengroep, of groepjes vrienden. De vrienden die echt om je geven, begrijpen dat iemand met nomadenbloed – zoals ik – af en toe weg ‘moet’. De tijd die ik met hen doorbreng koester ik dan ook ten volle. Daarnaast biedt WhatsApp natuurlijk een geweldige uitkomst waardoor bellen en het contact hebben met Nederland als je weg bent, super gemakkelijk is! Dat was trouwens wel wat anders hoor, de allereerste keer ver weg. Ik zat toen voor een half jaar in Maleisië en eens per week, op zondagavond belde ik naar huis met een duur telefoongesprek als gevolg!

Wat is je levensmotto?

Heb je naasten lief zoals je jezelf lief hebt. Vaak zijn we geneigd om anderen vanuit onze eigen gekleurde (westerse) bril, opvoeding of cultuur te benaderen, te bekijken en te beoordelen. Wat als we dat eens konden loslaten en de ander simpelweg liefhebben? Stoppen met zeggen, zo hoort het wel of niet en het gesprek aangaan vanuit liefde en zonder vooroordelen. Het is echt waar. Schuif samen aan tafel, eet en ieder gesprek verloopt een stuk ongedwongener. In Georgië kreeg ik in een vluchtelingenkamp eerst een uitgebreide maaltijd voorgeschoteld, voordat ik aan het interview mocht beginnen. Voelde gek maar hielp wel. Na afloop kreeg ik van de gastvrouw heel leuk ingepekelde groenten en gedroogde kruiden mee. Of doe zoals in Zuid-Amerika en begin het samenzijn met het drinken van chocolate. Wil je een land echt leren kennen, ga dan vooral met elkaar aan tafel en deel je hart.

Stuit(te) je op weerstand vanuit je directe omgeving?

Ja, hoewel ik het geen weerstand wil noemen, maar meer bezorgdheid. Toen ik mijn vaste baan opzegde om het kookboek te schrijven zorgde dat voor verbaasde blikken. ‘Maar je hebt nog niets anders, wat ga je nu doen?’ ‘Hoe ga je de huur betalen?’ ‘En wat als je niet genoeg opdrachten binnenkrijgt?’ Angst is een slechte raadgever. Het is niet het vaste, hoge salaris op de bankrekening dat mij tot een tevreden, gelukkig mens maakt.

Wie inspireert je?

De uitspraak ‘Heb je naaste lief zoals jezelf’ is ooit gezegd door Jezus. Ik ben christen en Jezus is mijn grote voorbeeld als het op het streven naar een liefdevol leven aankomt en hoe je met je medemens en de aarde waarop je leeft moet omgaan. Ook als die buurman, collega of kennis zich anders gedraagt dan jij zou willen. Liefde uit zich ook in gastvrijheid: een waarde dat in veel culturen toch hoog staat aangeschreven.

Mocht je zelf op zoek zijn naar een cursus om beter te leren koken, de Kookuniversiteit leert je de kneepjes van het vak!

Wil je dit interview verder lezen? En meer lezen over al die initiatieven en ondernemingen van de wereldwijven die de wereld een beetje mooier maken? Bestel dan HIER het boek Bedrijf van een wereldwijf – 35 portretten van ondernemende Nederlandse vrouwen wereldwijd

Over dit Wereldwijf: De Wereldwijven

De Wereldwijven
De Wereldwijven vertellen verhalen die inspireren, verbinden en in beweging brengen voor een tolerante, duurzame en gender-gelijke wereld.