Soep als hulpmiddel? Wat als je buurman van 75 helemaal geen hulp wil?

In tijden van Corona is opgeroepen kwetsbare ouderen te helpen. Hier in Oostenrijk heet de campagne Schau auf dich, schau auf mich. En dus dacht ik als nog redelijke verse buurvrouw: ‘Laat ik onze oude zieke buurman eens helpen.’ Hij woont alleen in een groot huis, is minstens 75 jaar of ouder en ernstig nierpatiënt.

Courgettesoep

Dus toog ik naar de supermarkt, kocht drie kilo courgettes en maakte, al zeg ik het zelf, een heerlijke maaltijdsoep. Op mijn beste Duits schreef ik er een briefje bij dat ik hem graag wilde helpen. Hij hoefde het bijgeleverde tasje maar aan de deur te hangen, dan bezorgde ik volgende week weer een maaltijd. Of ik haalde boodschappen voor hem. Dat ik me vooral niet wilde opdringen, maar enkel behulpzaam wilde zijn.

Nu moet ik zeggen dat er grofweg twee soorten bewoners in dit dal zijn: de één is open, toegankelijk, maakt een praatje en is (heel) nieuwsgierig. De ander is stug, zeer introvert en van nature achterdochtig. Mijn buurman blijkt van de tweede soort te zijn, zo werd me duidelijk toen ik mijn soepje ging brengen…

Water zien branden

Een tijdje na het aanbellen ging de deur open. De blik van argwaan ‘wie belt hier in godsnaam aan de deur?!’ om vervolgens een onbekende te zien die in duidelijk niet-lokaal dialect tegen hem praat… Het was alsof hij water zag branden.

Mijn aanbod van een eenvoudige maaltijd en boodschappen doen, werd niet heel hartelijk ontvangen. Er kon nog geen dankjewel vanaf. Hij regelde alles zelf, deed nog zelf zijn boodschappen en koken hoefden we al helemaal niet te doen voor hem. Eh, oké, het kwam uit een goed hart zullen we maar zeggen. Al binnensmonds murmelend sloop hij terug naar binnen om daar de courgette-soep vermoed ik rechtstreeks in het toilet te gooien. Uit angst voor…. Tja, voor wat eigenlijk: een beetje vriendelijkheid?

Foto: Bonny Neven

Too much information

Hoe anders is het contact met de bovenburen. Regelmatig wandel ik langs hun huis en van de week was buurman Johannes aan het werk in zijn tuin. Ik knoop een praatje aan en binnen de kortste keren vertelt hij zijn halve levensverhaal met een openheid die grenst aan too much information. Uiteraard gaat het over Corona, de zin en onzin van alle maatregelen en we filosoferen erop los wat deze wereldwijde crisis mogelijk -hopelijk- betekent voor de levenshouding van mensen.

Na een kwartiertje wil ik hem met rust laten zodat hij verder kan met zijn klusje. Hij gaat nog net geen kopje koffie halen, maar drukt me op het hart om nog even te blijven staan. ‘

Als mensen geen tijd meer hebben om even met hun buren te praten…’ zo is zijn mening.

Wat fijn, deze hartelijke houding! Ook deze buurman bied ik mijn hulp aan, maar ik weet dat hij me nooit zal bellen. Dat hebben de twee buurmannen dan wel weer gemeen.

Wil jij er ook soep van koken? Je kunt terecht voor een supercursus bij de Kookuniversiteit!


Foto: Pixabay

Over dit Wereldwijf: Bonny Neven - Oostenrijk

Bonny Neven - Oostenrijk
Gruäß di! Ik ben Bonny Neven, veertiger en woon vanaf oktober 2019 in de bergen van Oostenrijk. Na 10 jaar dromen, wikken en wegen zei ik mijn baan als projectleider bij een gemeente op om in Oostenrijk een leven als bergwandelgids en hospitality ondernemer vorm te geven. Ik schrijf over de ontwikkelingen daaromtrent, mijn dagelijks leven en worstelingen met (oude) overtuigingen en gedachten.