Ode aan de ‘Class of 2020′

Er zit er hier één naast me, een eindexamenkandidaat. Of eigenlijk een geen-eindexamen-meer-kandidaat. En, dankzij Corona, zitten wereldwijd velen in hetzelfde schuitje. In veel landen zijn de middelbare schoolexamens afgelast, de Britse A-levels, de Amerikaanse Advanced Placements (AP’s), het International Baccalaureate (IB), de Nederlandse Centrale Examens, en ga zo maar door.
Dit is mijn ode aan die bijzondere en unieke groep studenten…

Wij wonen in Stockholm en onze jongste zoon zit daar in het eindexamenjaar (Grade 12) van de internationale school. Op een zondag in maart zat zoon op de bank met zijn neus in zijn telefoon. Nu gebeurt dat vaker, maar dit keer had hij een ontdane blik op zijn gezicht. ‘Mam, pap, in een Zuid-Chinese krant staat een brief die de examinatoren van het International Baccalaureate hebben gekregen. Daarin staat dat de examens worden afgeblazen. En nu wordt het massaal door nauw betrokkenen bevestigd op Reddit.’

Zullen we het een soort van vieren?

We lieten dit nieuws even op ons inwerken en daarna vroeg ik: ‘Stel dat het waar is, je staat er goed voor, betekent dit dat je nu geslaagd bent?’ ‘Ja, dat denk ik wel, soort van…’ antwoordde hij met een voorzichtige glimlach. ‘Okeeeee, zullen we je dan feliciteren, soort van…?’ ‘Ja, dat denk ik maar wel. En gaan we dan ook pizza halen, om het te vieren, soort van…?’ En zo zaten we die avond aan de pizza, terwijl we probeerden te overzien wat dit betekende.

De volgende dag kwam inderdaad informatie van school die bevestigde dat de examens werden afgelast. Mijn vriendinnen over de hele wereld leefden mee: ‘jee, wat vervelend voor hem’, om vaak vlak erna eenzelfde boodschap te krijgen van de school van hun kinderen. Het leverde in veel gezinnen een heleboel stress op. Met name de ‘op-het-laatste-moment-gas-gevers’ plukten nu de zure en onzekere vruchten van hun aanpak. Kinderen met creatieve vakken in hun pakket die uitvoeringen zouden geven of exposities zouden inrichten, zagen dat in rook opgaan. Gelukkig vonden sommigen andere wegen als livestreams op YouTube of online exposities om hun talent alsnog aan de wereld te kunnen laten zien.

Of je kind er blij mee is dat hij of zij geen examen hoeft of mag doen verschilt per persoon en per situatie. Sommigen vinden het prima of zijn er zelfs heel blij mee. Anderen zijn teleurgesteld omdat ze niet met deze ‘proeve van bekwaamheid’ kunnen laten zien wat ze in huis hebben. Ze hebben er jaren voor gestudeerd, hard gewerkt, naar toegeleefd. En nu… niets.

Juist nu je je vleugels uit wil slaan, zit je thuis bij je ouders.

Geen eindexamen, geen gala of prom, geen eindexamenfeestjes, geen met alcohol overgoten eindexamenreis naar Chersonissos, Mykonos of Albufeira, geen eindexamenstunt. Deze eindexamenperiode had een markering in de tijd moeten zijn, een rite de passage, voordat ze allemaal uitvliegen, ieder hun eigen kant op. Maar in plaats daarvan gooide de pandemie roet in het eten. Voor sommigen betekent het zelfs dat ze geen persoonlijk afscheid hebben kunnen nemen van hun vrienden omdat de lockdown en het online onderwijs al van kracht was voordat duidelijk werd dat de examens werden afgelast.

Juist op het moment dat je meer met je vrienden wil zijn, de (wijde) wereld in trekt, je losmaakt van je ouders, zit je thuis in lockdown met diezelfde ouders. Toch gaan ze verder en maken er het beste van. Ze loggen in voor hun online lessen, doen hun laatste papers of mondelingen online, Zoomen en Facetimen met vrienden, maken plannen voor straks. Ik ben supertrots als ik zie hoe de meesten in de ‘Class of 2020’ ermee omgaan.

Op naar een glanzende toekomst 2020!

Hoe vervelend de hele situatie is, ze leren er ook veel van: flexibiliteit, doorzettingsvermogen, veerkracht, omgaan met onzekerheid en teleurstellingen; vaardigheden die in de laatste decennia van voorspoed soms wat naar de achtergrond zijn geraakt. Waardevolle vaardigheden, waar ze in hun verdere leven veel aan zullen hebben. Het leven is niet altijd eerlijk, maar hoe je omgaat met tegenslagen en uitdagingen maakt het verschil.

Deze eindexamenperiode steekt bleekjes af bij de verwachtingen, maar misschien worden de dingen die er wel zijn extra bijzonder: de gestreamde speeches, het gezamenlijk online zingen van het schoollied, de felicitaties online, per telefoon of ouderwets met de post, de geliefde leraren die je op afstand toewuiven, en talloze andere initiatieven om deze jonge (bijna) volwassenen een onvergetelijke graduation te bezorgen.

De ‘Class of 2020’ zal bekend staan als het jaar waarin de eindexamenkandidaten verstoken bleven van de examens en bijbehorende festiviteiten. Tegelijkertijd zal de ‘Class of 2020’ ook de geschiedenis ingaan als het cohort dat zich heeft weten aan te passen aan de veranderingen en binnen deze context op creatieve en indrukwekkende wijze in saamhorigheid hun grootse prestatie viert.

Op naar een glanzende toekomst voor deze groep die een mooi verhaal heeft om later aan kinderen en kleinkinderen te vertellen!

Over dit Wereldwijf: Amanda Rooden - Zweden

Amanda Rooden - Zweden
Hej, ik ben Amanda en ik woon sinds begin 2018 met mijn man en jongste zoon in het buitenland. Eerst in hartje Tokio, en nu in Zweden. Onze oudste zoon studeert in Rotterdam. Ik heb mijn baan als HR-manager opgezegd om me in andere culturen onder te dompelen. Dat bleek een goede keuze en ik geniet volop van mijn leven in Japan en Zweden. Via De Wereldwijven laat ik jullie graag meegenieten.