Hoera, we zijn weer thuis…Van toerist via semi-asielzoeker naar schooljuf

Francoise van Buytenen

Stuck in Mexico. Het begon allemaal met een vakantie naar Mexico when life was still as we knew it. Precies in die week brak de pleuris uit. Ander virus dit keer, maar je snapt wat ik bedoel. Door een totaal onverwachtse travelban, mochten we niet terug Canada, omdat we officieel non-Canadians zijn.

Daar zaten we ineens met twee koffertjes met kleren en geen idee hoelang dit grapje zou gaan duren. Ik vond het ondanks alle stress over onze onzekere situatie bij vlagen helemaal zo gek nog niet, in ons privé zwembad en op het verlaten strand. Iedereen in de wereld in lockdown en kijk ons eens lekker snorkelen in zee en kanoën in de lagune. Als je niet beter weet, lijkt het op de foto’s op een ultieme vakantie in paradise. Uiteindelijk mochten we na twee weken in alle onzekerheid wachten naar huis (waar in de tussentijd was ingebroken). Net op tijd voor school weer begint. Vanuit huis. Ben ik in die paar weken vakantie niet alleen ineens semi-asielzoeker, maar ook nog eens juf geworden.

Home schooling

Eerst moeten we met z’n vijven twee weken in quarantaine. Ik met mijn ADHD. Daar werd ik toch een beetje zenuwachtig van. Ik kan niet naar buiten om een uurtje te rennen. Of om even een pak melk te halen als ik dat vergeten bent online te bestellen. Of dat ik het wel besteld heb, maar dat het niet geleverd wordt. Naast deze overkomelijke beperkingen is er het 24/7 samenzijn in één huis dat nu ineens ook fungeert als kantoor, school en sportschool. Ik was even bang dat ik na twee dagen tegen de muur op zou vliegen en koos daarom op de eerste dag maar vast een muur uit. Het viel mee en in de praktijk bleek ik het allemaal heel gezellig te vinden. Zelfs dat home schoolen.

Aangezien ik de enige ben in dit gezin die geen werk, studie of een eigen leven heeft, ben ik enorm de klos om “juffie” te spelen. Dat ik af en toe wat moet schrijven, beschouwen mijn gezinsleden niet als werk en dusdanig onbelangrijk.

Zodra ik mijn laptop openklap, klinkt er ergens in huis een snerpend “maaamaaa”. Niet gevolgd door een intelligente vraag over hoeveel digits Pi na de komma heeft, maar meer iets onnozels over puntenslijpers die niet werken.

Ja, zo word ik toch nooit de nieuwe J.K. Rowling?! Dat homeschooling is nog wel te doen, maar ik heb een dagtaak aan het zoeken naar al die paswoorden bij de juiste accounts en apps op al die verschillende devices, het op tijd inloggen voor alle Zoom, Skype of Teams meetings voor drie kinderen en het posten van het huiswerk.

In de loop van de tijd raak ik me steeds meer bewust van onze persoonlijke tekortkomingen. Mijn man blijkt een aanzienlijke hoeveelheid autistische trekjes te bezitten die voorheen niet opvielen en ik vraag me af of mijn kinderen niet aan Aspergers lijden. Ondertussen ontwikkelt onze kleuter een vorm van autoritair leiderschap ten aanzien van ons gezin en spreekt met een sterk Canadees accent door een te grote blootstelling aan Paw Patrol. Eén konijn rent tegenwoordig achter iedereen aan het huis door en de ander zit verward en overprikkeld doodstil in het hok. Mijn oudste kind leg ik uit hoe ze kindertelefoon kan bellen, just in case.

Weer thuis in Canada
Foto’s: Francoise van Buytenen

Trump’s wall

Here we are, in week acht van ons home schooling adventure en nog zeven te gaan voor de vakantie van tien weken begint. In totaal zijn mijn kinderen straks op de dag af een half jaar niet naar school geweest. Ik staar over het hek de straat in, de straat die naar de “weide wereld” leidt die nu ontoegankelijk lijkt. Ik herinner me de tekst op een t-shirt in Mexico:

‘You are on the fun side of Trump’s wall’.

Okay, ik stel me maar gewoon voor dat we ons aan de goede kant van het hek bevinden. Af en toe denk ik met weemoed terug aan de tijd dat we in Mexico in het zwembad lagen en op het strand onze blote voeten in het warme zand staken. Maar gezellig en gezond met zijn allen thuis na alle stress in Mexico, is stiekem toch héél fijn.

Over dit Wereldwijf: Francoise van Buytenen - Canada

Francoise van Buytenen - Canada
Hello there! Ik ben Francoise van Buytenen. Na Ierland, Schotland en Dubai ben ik in Vancouver beland. Met drie kinderen, mijn grote liefde en een flinke dosis ADHD. Na de komst van onze surprise baby, die inmiddels drie is, heb ik mijn baan als Systems Engineer bij een groot bouwbedrijf ingeruild voor tijd met mijn kinderen. Mijn ambitie om te schrijven heb ik lang genegeerd en verborgen gehouden. Tijd om hier iets aan te veranderen: Vanaf nu ga ik voor jullie mijn nieuwe plek met een enorme diversiteit aan bewoonsters onderzoeken en beschrijven. Ga mee ontdekkingsreis en verbaas je, net als ik, over deze wereldplek!