Bedrijf van een wereldwijf. Cecile: “Zo lang ik me kan herinneren heb ik de drang gehad om de wereld te ontdekken, om mijn vleugels uit te slaan en avonturen te beleven.”

Cecile is auteur van ‘Wat jij niet weet‘ en sociaal ondernemer. Als mede-oprichter van Stichting Samburu Child Support reist ze regelmatig af naar Afrika. Inmiddels volgde ze de vluchtelingenroute en is zij druk bezig met het schrijven van een nieuw boek.

Wie is Cecile en hoe kom je in Bilthoven terecht?

Mijn jeugd heb ik doorgebracht in het lommerrijke Brabantse Oisterwijk, waar ik samen met mijn oudere broer liefdevol ben grootgebracht. Ik kom uit een creatief en maatschappelijk betrokken ondernemersgezin. Mijn ouders runden een drukkerij, mijn moeder was actief in de politiek en mijn vader trok zich geregeld terug in de garage om te werken aan één van zijn schilderijen. De liefde voor het gedrukte boek, het maatschappelijk denken en de drang om te creëren is er met de paplepel ingegoten.

Naast deze mooie erfenis kwam bij mij op jonge leeftijd geregeld een ander verlangen bovendrijven. Zo lang ik me kan herinneren heb ik de drang gehad om de wereld te ontdekken, om mijn vleugels uit te slaan en avonturen te beleven. Lange tijd temde ik deze drang door boeken te lezen. Boeken over verre reizen, andere landen of culturen. Zo reisde ik alsnog en beleefde ik spannende avonturen. Diep van binnen kon ik niet wachten tot ik achttien was, dan zou ik ontwikkelingswerk gaan doen of kinderarts worden bij Artsen Zonder Grenzen. Of met een zeilboot de wereld rondvaren, of in het buitenland gaan wonen. Niets zou dat in de weg staan.
Maar het leven liep anders…

Toen ik elf jaar oud was werd mijn moeder ziek. Ze overleed tien jaar later. Haar ziekteproces en haar overlijden hadden een enorme impact op mij. Onbewust hing ik mijn buitenlanddromen aan de wilgen en richtte me op een toekomst in Nederland, dichtbij mijn vader en broer.

Na mijn studie ontmoette ik Mark en voordat ik het wist leidde ik een gesetteld leven. Inmiddels zijn we al twintig jaar samen en wonen we met onze drie kinderen en twee honden in Bilthoven. Ik heb geen moment spijt van al mijn keuzes. Maar toch, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Mijn reishonger kwam na de geboorte van de derde weer boven drijven. Ik moest daar wat mee. Door te gaan schrijven vond ik een weg om aan dit weggestopte verlangen gehoor te geven zonder concessies te hoeven doen richting het gezin en een man die het liefste in Nederland bleef wonen.

Net als in mijn jeugd reis ik nu opnieuw in gedachten de wereld over. En inmiddels soms zelfs ook in werkelijkheid, als het onderwerp van het boek waar ik mee bezig ben erom vraagt. Het liefst schrijf ik voor jongeren, over de verhalen achter de krantenkoppen, over de menselijke kant ervan. Ik probeer werkelijkheid om te zetten in behapbare fictie, met een gevoelige snaar. Zo kan ik toch dat stukje maat- schappelijke betrokkenheid kwijt en ben ik ook nog eens aan het creëren. Uiteindelijk is dus alles op zijn plek gevallen.

Wat deed je vroeger?

Toen ik ging studeren, koos ik voor een studie economie in Amsterdam. Precies in die periode overleed mijn moeder. Ik ontvluchtte mijn verdriet en vertrok voor een jaar naar Barcelona. Toen ik terugkwam stopte ik met studeren. Ik wilde gaan werken en financieel onafhankelijk zijn. Ik rolde van de ene in de andere baan. Banen die ik op de automatische piloot één voor één afliep. Zo belandde ik in een zoektocht naar mezelf.

Een bezoek aan mijn oom in Kenia bleek een keerpunt. Ik raakte bevangen door deze andere wereld. De geur, de chaos, het trage tempo… De geluiden, de dieren, maar bovenal de energieke mensen gaven me het gevoel ‘thuis’ te zijn. Een maand lang volgde ik mijn oom in zijn werk als consultant voor diverse ontwikkelingsorganisaties. Ik ontmoette jongeren die niet naar de middelbare school konden, omdat ze te arm waren of omdat hun traditie dat niet toeliet. Het waren vooral meisjes die hiervan de dupe waren. Ik besloot samen met mijn oom deze groep jongeren te gaan helpen en zo ontstond in 2006, in samenwerking met een groep vrijwilligers uit Nederland, Stichting Samburu Child Support. Een stichting die zich inzet om onderwijs voor jongeren in het Samburu-district van Kenia mogelijk te maken.

Nu dertien jaar later kan ik met trots zeggen dat we honderden jongeren aan een diploma en een baan hebben geholpen en hierdoor vele gezinnen een beter toekomstperspectief hebben gekregen. Inmiddels zijn de werkzaamheden van de stichting verduurzaamd en geïntegreerd in de Ngari Hill Ecolodge. Een lodge die is opgericht door mijn oom en wordt gerund door lokale werknemers. Zo draagt de lokale bevolking indirect bij aan de voortgang van de projecten en ontstaat er meer bewustwording in de community.

Bedrijf van een Wereldwijf Cecile Korevaar

En toen schreef je een boek over de gevolgen van uithuwelijking en besnijdenis?

Kort na terugkomst van een van mijn bezoeken aan Kenia, zag ik een advertentie in de krant van een schrijfopleiding in Amsterdam. Ik werd letterlijk de advertentie ingezogen. Zonder al te lang na te denken, meldde ik me aan. Het bleek liefde op het eerste gezicht. Tijdens deze opleiding richtte ik meteen al mijn pijlen op wat later mijn eerste jeugdroman zou worden en het was snel duidelijk dat dit boek over mijn ervaringen in Kenia moest gaan. Zo werd in december 2017 ‘Wat jij niet weet’ gepubliceerd. Een jeugdroman die zich afspeelt in mijn geliefde Kenia.

De betrokkenheid die ik al die tijd bij de Samburu-jongeren heb gevoeld, heeft me de rauwe randen van de werkelijkheid laten zien. Maar ook de veerkracht van mensen die in moeilijke leefomstandigheden verkeren. Waar je ook vandaan komt, in de basis zijn we hetzelfde. We groeien hooguit anders op. We zijn allemaal leergierig, hebben allemaal behoefte aan een eigen identiteit en een mooie toekomst en we zijn allemaal weleens verliefd geweest. In mijn debuutroman ‘Wat jij niet weet’ trek ik een parallel tussen twee verschillende werelden en probeer ik jongeren te laten inzien dat als je minder naar elkaars verschillen kijkt, je eerder de overeenkomsten ziet. Inmiddels bezoek ik middelbare scholen om te vertellen over het ontstaan van mijn boek, de achtergronden en de thema’s die aan bod komen. Het is mooi om te zien hoe leerlingen in eerste instantie zuchtend het klaslokaal binnen sjokken en er na een uur vol energie weer uit huppelen.

Kunnen we binnenkort meer van je lezen?

Momenteel werk ik aan een tweede jeugdroman. Deze roman zal het verhaal vertellen van drie alleenreizende, minderjarige, Syrische vluchtelingen die de oorlog in hun land ontvluchten. Ze komen uiteindelijk in Nederland terecht. Voor dit boek heb ik uitgebreid research gedaan, zowel in het buitenland als in Nederland. Zo heb ik in juni 2018 zelf de vluchtelingenroute afgelegd. Ik reisde van Turkije naar Griekenland door naar Macedonië, Servië, Hongarije, tot aan Oostenrijk. Ook heb ik onlangs Libanon bezocht en later dit jaar volgt Syrië. In Nederland krijg ik hulp van een groepje statushouders die me hun verhaal hebben toevertrouwd. Ook spreek ik regelmatig met diverse organisaties of individuen die op welke wijze dan ook met deze crisis van doen hebben.

De vluchtelingencrisis is een omvangrijk, actueel thema dat Europa al jaren in zijn greep houdt. Het betreft de grootste humanitaire ramp sinds WOII en schreeuwt om aandacht. Om die reden voelt het voor mij, als auteur van realistische jeugdromans, als vanzelfsprekend om over dit thema te schrijven. Wat betekent de vluchtelingencrisis nou werkelijk voor de betrokkenen? Wat zijn de echte verhalen achter de krantenkoppen? De drie personages in het boek hebben verschillende achtergronden, maar alle drie eenzelfde doel. Door het verhaal vanuit drie verschillende personages neer te zetten, probeer ik de vele kanten van de vluchtelingencrisis te belichten. Zo wordt de lezer in de gelegenheid gesteld breder naar het thema te kijken en de vluchteling niet alleen als ‘vluchteling’ te zien, maar ook als mens. Een absolute basisbehoefte van mensen die op de vlucht zijn.

Hoe breng je balans tussen je gezinsleven en het reizen?

Voor de boeken die ik schrijf ben ik regelmatig op reis of trek ik me terug in Zeeland waar mijn familie inmiddels woont. Het najagen van mijn droom en dat kunnen doen waar mijn hart en overtuiging ligt, in combinatie met een gezin, is alleen mogelijk met een wederhelft die me daarin steunt. Ik prijs mezelf gelukkig met een echtgenoot die zonder moeite het reilen en zeilen thuis overneemt als dat nodig is. Hij is zeer betrokken bij alles wat ik doe, en dat is ook wederzijds. De kinderen vinden het vooral leuk en interessant waar ik mee bezig ben, dus ook van hen heb ik alle support. En als we elkaar missen, is er gelukkig FaceTime.

Wil je dit interview verder lezen? En meer lezen over al die initiatieven en ondernemingen van de wereldwijven die de wereld een beetje mooier maken? Bestel dan HIER het boek Bedrijf van een wereldwijf – 35 portretten van ondernemende Nederlandse vrouwen wereldwijd

Over dit Wereldwijf: De Wereldwijven

De Wereldwijven
De Wereldwijven vertellen verhalen die inspireren, verbinden en in beweging brengen voor een tolerante, duurzame en gender-gelijke wereld.