Is het covidbeleid van Jacinda Ardern in Nieuw Zeeland echt zo succesvol?

Kitty Flisijn

Ik verbaas me. Over schreeuwende en ongenuanceerde media koppen, cijfers van doden en hoe mensen deze als ‘waarheid’ klakkeloos overnemen, over de grote angst die mensen voelen voor dit virus, over normaal gemiddelde burgers die plotseling ‘hamsteren’, over beleidsmaatregelen van overheden…

Over hoezeer onze Westerse maatschappij de ‘maakbare samenleving’ als een gegeven is komen te accepteren, hoe sterven wordt gezien als iets wat we kost wat kost moeten voorkomen, over hoe snel we in onze Westerse wereld onze hard bevochten persoonlijke vrijheden en privacy opgeven en hoe weinig er zeker in het begin andere ‘geluiden’ of kritische kanttekeningen toegestaan werden. Mijn lijst is lang en zeker niet beperkt tot het voorgaande.

Kritische kanttekeningen

Zonder stelling te nemen voor of tegen de Nieuw Zeelandse beleidsmaatregelen, een politieke stroming aan te hangen of te zeggen dat de corona-pandemie niet ernstig is, wil ik pleiten voor kritische vragen, een afwijkend geluid en een publiek debat waarin dit mag. Zeker in het begin werd er heftig gereageerd op mensen die kritisch waren over het gekozen beleid of wellicht anders aankeken tegen het virus. En oh wee de reacties als je je durfde uit te laten over het feit dat mensen nu eenmaal sterven…

De politie in Nieuw Zeeland heeft een formulier in het leven geroepen waarbij burgers aangifte kunnen doen als ze denken dat er iemand in overtreding is. Toch een behoorlijk vergaande maatregel die zomaar van de een op de andere dag er was. Momenteel worden ‘apps’ besproken om bio medische gegevens en locaties van mensen te kunnen traceren. Toch een behoorlijke inbreuk op onze privacy. Bovendien is er nog weinig tot geen regulering rondom deze apps en het opslaan van de gegevens. Toch zijn er al grote groepen mensen zomaar ‘voor’ deze maatregelen. Tegelijkertijd roept men ‘moord en brand’ als blijkt dat Zoom niet geheel onze privacy kan waarborgen.

Is het Nieuw Zeelandse beleid van Jacinda Ardern een succesvol Covid-19 beleid? Mijn persoonlijke verbazing
Foto’s: Kitty Flisijn

Schreeuwende media koppen en ‘negatief nieuws’

Laten we voorop stellen dat media wel varen bij rampen, angsten, woede, kritiek en ‘negatief nieuws’ . Een populaire manier van berichtgeving rond Covid-19 lijkt al sinds het begin het noemen van aantallen besmettingen en doden. Het creëert veel angst en de overtuiging dat we met iets zeer ernstigs te maken hebben, waar onmiddellijk zware maatregelen tegenover moeten staan. Ik verbaas me over de snelheid waarop mensen die cijfers als waar aannemen.

Jezelf afvragen hoe die cijfers tot stand gekomen zijn lijkt me een vereiste als er zwaar beleid op volgt? Wie beschouw je als een Corona sterfgeval? Hoe verhouden ze zich tot andere sterfgevallen? Wie bepaalt dat een Corona sterfgeval erger is als iemand die overlijdt aan kanker of diabetes? Waarom niet continu benoemen hoeveel mensen eigenlijk al weer beter zijn. En hoeveel van de besmette gevallen niet in het ziekenhuis terecht komen? En mogen mensen soms niet meer sterven? Sterven is toch verbonden onherroepelijk aan leven.

De (succesvolle) corona-aanpak van Jacinda Ardern?

Laat ik vooropstellen, los van haar politieke stroming, dat ik bewondering heb voor Jacinda Ardern. Sinds ze is aangesteld als premier van dit land heeft ze te maken gehad met zware aardbevingen, een terroristische aanslag, een vulkaanuitbarsting, een epidemie en is ze tussen dat alles door ook voor het eerst moeder geworden. Haar uitstraling is rustig, helder, warm en duidelijk, eigenschappen die je van een goed leider mag verwachtten. Ja, ze heeft het voor elkaar gekregen dat vrijwel de hele Nieuw Zeelandse bevolking in grote getale zonder al te veel gemopper achter het uitgestippelde beleid is gaan staan. Maar om nou te beweren dat omdat Jacinda een vrouw is het Nieuw Zeelandse beleid zo succesvol is?

Doen we het hier in Nieuw Zeeland zo vreselijk goed omdat we zo snel in volledige lockdown zijn gegaan? Om het Nieuw Zeelandse beleid zomaar succesvol te noemen? Ook hier mis ik de kritische vragen. Vragen over wat dan als succesvol beleid wordt gezien? Streven we zo min mogelijk corona besmettingen en doden na? Op welke feitelijke informatie zijn die getallen dan gebaseerd en klop die informatie? De vraag of de testen die gehanteerd worden wel testen wat we willen?

Is de vaccinatie nu eigenlijk het wachten waard want is het wellicht het helemaal niet nodig is om te vaccineren? Of streven we in onze beleidskeuze het grootste geluk na voor het grootst aantal mensen? Welke levens geven we voorrang; mensen met corona of mensen met andere ernstige aandoeningen? Corona besmettingen of toegenomen huiselijk geweld door sociale isolatie. Vragen over hoe gedraagt en verspreid dit virus zich eigenlijk. Waarom zijn er binnen een land met hetzelfde beleid enorme regionale verschillen in uitbraken? Waarom zijn er ook succesvolle landen waarin ze niet in volledige lockdown zijn gegaan? Een interessant artikel wat die vragen onder de loep neemt is hier te lezen.

Weegt het middel op tegen de kwaal?

En in het geval van het artikel waarin succes aan vrouwelijk leiderschap wordt verbonden, zou het leuk zijn eens te kijken of er ook een link te vinden is tussen succesvol beleid en de verkoop van wc papier om maar eens wat te noemen. Wellicht dat we vast wel nog een andere overeenkomst vinden. Momenteel is er in Nieuw Zeeland nog één geval van besmetting. Desondanks houdt de regering vast aan vergaande economische en sociale maatregelen. De vraag of het middel nog opweegt tegen ‘de kwaal’ is toch terecht.

Is het Nieuw Zeelandse beleid van Jacinda Ardern een succesvol Covid-19 beleid? Mijn persoonlijke verbazing

Het is Anzac day vandaag hier in Nieuw Zeeland. Een dag waarin we gevallenen herdenken die vochten voor onze vrijheden en democratie. Een belangrijk gegeven van een democratie is dat we beleid bediscussiëren en bevragen. Onder tijdsdruk, grote angsten en sentimenten lukt dat momenteel niet goed. Toch hebben vele beleidskeuzes momenteel verstrekkende gevolgen; voor de korte en langere termijn.

Nieuw Zeeland heeft gekozen voor een beleid waarin ze covid 19 uit de samenleving willen bannen. We leven hier op een eiland, dus op de korte termijn kan dit doel wel gehaald kunnen worden. Op de lange termijn is de vraag in hoeverre dit doel houdbaar is. En of het nodig en juist is. We mogen dan een eiland zijn, maar er is sprake van globalisering. Grote wereldproblemen kunnen niet meer opgelost worden op landen niveau allee

Welke mooie dingen gaat het ons brengen?

Ik hoop dat we de kansen die deze crisis met zich meebrengt net zo snel een nieuwe plek zullen geven in onze ‘vernieuwde’ samenleving. Kansen op milieugebied, kansen op een veranderend werkbeleid in bedrijven omdat gebleken is dat het vele voordelen heeft, kansen op het gebied van saamhorigheid en verbinding die mensen nu onderling voelen, kansen voor een ‘verstild’ leven in plaats van meer en sneller.

De snelheid waarmee een samenleving achter iets kan gaan staan zou toch ook voor andere grote gezondheidsproblemen kunnen gelden. Bijvoorbeeld stoppen met roken.

Ik hoop dat we in de toekomst als we terugkijken naar deze tijd, kunnen concluderen dat het ons mooie dingen heeft gebracht op het gebied van wereldse verbinding en een verbeterde samenleving.
En bovenal dat het ons als samenleving lukt om onze verworvenheden van de opgebouwde democratie te blijven behouden. Dat we open blijven staan en kritisch mogen mogen zijn voor zoveel mogelijk verschillende afwegingen. Nationaal en internationaal.

Over dit Wereldwijf: Kitty Flisijn - Nieuw Zeeland

Kitty Flisijn - Nieuw Zeeland
Kia Ora, Ik ben Kitty Flisijn woonachtig in Auckland, Nieuw Zeeland. Ik ben zelfstandig ondernemer en o.a. eigenaar van een Master Franchise bedrijf: Fit20 NL en Fit20 NZ. Ik zal schrijven om te motiveren, te inspireren en te verwonderen om wellicht de wereld een stukje beter achter te laten! Van vrouwen, over vrouwen. Mijn motto: Yes, I/you/we can!