Wat neem ik mee naar het post-Corona tijdperk?

door gepubliceerd op 23 juni 2020Tags: , , ,

De situatie waar het corona-virus ons mee confronteert is zo uitzonderlijk. Nooit heb ik gedacht dat dit ons zou overkomen. Het film scenario waar we in terecht zijn gekomen lijkt zo unreal. Toch is het echt. De afgelopen weken zijn in een sneltreinvaart voorbij gegaan. De media die ons constant voedt met berichten over corona, de maatregelen die met de dag veranderen…Het blijft maar doorgaan.

Op mijn werk vraagt het veel van ons. Ons directieteam draait overuren om de bedrijfsvoering voor onze groep van bijna 400 werknemers in goede banen te blijven leiden. Naar onze producten is heel veel vraag en met 1/3 van het team dat vanuit huis werkt en de rest in de productie in ons pand lukt het ons toch aardig om succesvol te zijn. Het dagelijkse corona-overleg zorgt voor een gevoel van saamhorigheid in ons bedrijf. Elke dag bespreken we de laatste status, vertelt iedere manager hoe zijn team erbij ‘zit’ en sluiten we de gelederen als managementteam. Ineens voelen we ons zo veel meer verbonden met elkaar…

Verbondenheid en samenzijn

Aan het thuisfront is het ook een bijzondere tijd. Het is ons gelukt om een ander huis te vinden waar we eind maart naar toe zouden verhuizen. Nu het eenmaal zover was kon ik niet wachten om te gaan. We bereidden ons gestaag voor op de verhuizing. Garage, kelder, zolder… Ondertussen werden maatregelen om het corona-virus in te beperken strenger. België ging in lockdown.

Dit proces naar de lockdown toe doet iets met mij. Ineens wordt er iets aangeraakt wat een tijdje verborgen was. Een verloren herinnering aan ons leven in Afrika komt tot leven. Het is als een knop die aan gaat, de knop om te overleven, gesterkt door de ervaringen van toen. De stand om je voor te bereiden op dat waarvan je niet weet wat er gaat komen. We maken kalm een lijstje met boodschappen die we willen inslaan voor het geval dat. De opgeruimde lege kelder is weer wat gevuld met een paar weken eten voor ons zessen.

De kwetsbaarheid van het leven

De lockdown brengt ons gezin echt samen. We zijn allemaal thuis. Ook al zit ik de meeste tijd van mijn thuiswerkdagen te werken in onze omgebouwde garage, we lunchen nu wel samen. Ineens heb ik de tijd om voor de kinderen een boterham te smeren en even tussen de middag een wandeling te maken samen. Ook geniet ik van het koken van het avondeten, iets waar ik op normale dagen veel te laat thuis voor ben om nog van te genieten. Nu onze eettafel omgebouwd is tot tafeltennistafel, staat elke avond de familie competitie op het programma. Ik geniet er allemaal intens van.

Met elke dag die voorbij gaat in deze corona-crisis lijkt het alsof er lagen van mij afpellen. Lagen van Westerse gedachtes en gewoontes. Met elke laag die afpelt, voel ik me dichter tot een dieper zijn. Er drijven andere gedachtes boven, andere ideeën over zaken die we hier voor lief nemen, waar we niet meer bij stil staan. Het laat mij stil staan bij de kwetsbaarheid van het leven. Wat als alles weg valt? Wat blijft erover? Met wat gaan we dan door?

Een nieuw avontuur in ons familiealbum

Onze verhuisplannen vallen deels in duigen. Door de lockdown kan onze Nederlandse familie niet naar België komen om te helpen. Ook in België zelf mag niemand ons komen versterken. De verhuizing zullen we dus alleen met ons gezin doen. Het is een uitdaging die eigenlijk heel goed voelt en spannend tegelijk. Daarbij komt dat niemand van het gezin, behalve ik, het huis heeft gezien. De kinderen weten eigenlijk niet waar ze naartoe verhuizen. Ik hoop maar dat iedereen het een fijne plek zal vinden.

Op de dag van de verhuizing hangt de spanning in de lucht. Het eerste gedeelte van onze spullen zit in de verhuiswagen en we vertrekken naar het nieuwe huis. Eenmaal aangekomen kijkt iedereen zijn ogen uit. Onze jongste zegt al snel dat hij zich nu al thuis voelt. Mijn man en oudste dochter zeggen hetzelfde. Er valt een last van mijn schouders. De rest van de verhuizing verloopt vlot en na drie dagen zijn we een volledig op elkaar ingespeeld team.

Het is een nieuw avontuur in ons familieboek, een nieuwe herinnering van wat wij samen als gezin hebben ondernomen. We zijn trots op onszelf en op onze verbondenheid.

De rust van bomen

De eerste weken in het nieuwe huis bevallen ons goed. De meeste spullen hebben een plekje gekregen, en we genieten van het ons ‘eigen maken’ van dit huis. Dat is iets wat ik me had voorgenomen om deze keer anders te doen. Ook al weet ik niet hoe lang we in dit huis zullen wonen, toch wil ik het huis als een echt thuis maken. Muren schilderen in onze favoriete kleuren, familiefoto’s ophangen, kleine spulletjes, kleedjes en kussentjes plaatsen, alleen al het proces zelf draagt bij aan het thuis voelen in dit huis.

Ook verkennen we de omgeving en al doende vallen we van de ene verbazing in de andere. Allereerst blijken we op tien minuten loopafstand van het bos te wonen. Elke dag loop ik het bos tegemoet en vind ik rust zo tussen de bomen. Heerlijk om zo makkelijk de natuur te kunnen opzoeken. Nu we in een nog kleiner dorpje wonen, merken we dat iedereen ons gedag zegt. We genieten van de dorpse aandacht en laten ons meevoeren met de zo herkenbare sociale controle zoals we dat gewend waren in Tanzania:
Breathing Space.

Go with the flow

Al mijmerend op onze nieuwe loungebank in de tuin denk ik aan het proces van loslaten en overgave. De beweging van go with the flow, die soms zo moeilijk te maken was pre-corona, is nu makkelijker te vinden in mijn leven. Vroeger noemde ik dit ‘zacht bewustzijn’, en enkel met voldoende stilte in mijn leven kan ik deze stem horen en volgen.

Het wegvallen van al dat ‘moeten’ geeft zoveel breathing space dat ik helemaal bijkom. En het voelt zo herkenbaar.

Ik denk terug aan de manieren hoe ik mijn leven vulde in Tanzania. Jarenlang hadden we geen tv of internet in huis, en sociale contacten waren er wel, maar toch beperkt. Er was veel ‘lummeltijd’: een soort tijd en ruimte om niet echt iets specifieks te doen, maar gewoon juist niks te doen. Ook al heb ik me dat toentertijd niet gerealiseerd, nu weet ik dat die manier van leven veel beter past bij mijn basis.

Natuurlijk was er in Afrika ook stress. Stress over geen water of elektriciteit hebben bijvoorbeeld, of over vervelende overheidsinstanties of over veiligheid. Dit is de stress van een constante alertheid, een gedeelte van je systeem dat zich altijd latent bezighoudt met overleven. De corona perikelen drukken toch ook op juist diezelfde knoppen.

Het frappante is echter dat ik dat niet als stress ervaar, maar als herkenning en rust. Misschien, in tegenstelling tot wat we denken in het Westen, is het veel krachtiger, natuurlijker en zelfs rustgevender om terug te keren naar ‘overleven’. Naar de basis die overblijft als we ‘bevrijd’ zijn van alle verworven vrijheden, keuzes en ontwikkelingsmogelijkheden.

Het is die basis die maakt dat ik dankbaar ben voor de kleine dingen in het leven, dat ik geniet van de fluitende vogels, het zonnetje en een heerlijke cappuccino op mijn terras.

Dus ja… Wat nemen we mee naar het post-Corona tijdperk?

Breathe in, breathe out…

Zo net na het eerste weekend waarbij de lockdown voorbij is, smacht ik al weer naar de rust van de afgelopen lockdown. In dit ene eerste versoepelde weekend werd ik genadeloos teruggeslingerd naar het gevoel van pre-corona. Alhoewel ik heerlijk genoten heb met alle mensen die ik liefheb, voelde ik me aan het einde van het weekend ook diep vermoeid. Op de laatste avond van dit lange drukke weekend probeer ik terug rust te vinden in mijzelf. Ik ga voor een lange wandeling van een uur de natuur in, op zoek naar wat ankerpunten van mijn basis.

Het vinden van balans is en blijft een opgave.

Nu met de ervaring van het corona-tijdperk rijker, weet ik dat de basis er toch altijd is. In mijzelf. De beweging naar binnen is de enige beweging die ik hoef te maken. En voor dat mijn hoofd het overneemt, hoe ik dat in godsnaam voor elkaar krijg in de drukte van alle dag, hoor ik mijn zacht bewustzijn fluisteren:

Breathe in, breathe out… Dat wat je zoekt is er al.

Over dit Wereldwijf: Nicole - België

Nicole - België
Hi, ik ben Nicole. Sinds ik me kan herinneren wilde ik de wereld ontdekken en met name op avontuur gaan in Afrika. Mijn pad bracht me naar Oost-Afrika, waar ik 13 jaar land heel wat avonturen hebt beleefd. Ik heb er mijn man gevonden, gezin gesticht en mijn carrière opgebouwd. Met onze vier kinderen zijn we naar Europa gegaan, en via Zweden zijn we uiteindelijk terecht gekomen in België waar we nu al weer een aantal jaar wonen. Hier in België hebben we onszelf opnieuw uit gevonden en ons leven opgebouwd. De passie voor het buitenlandse avontuur wakkert echter nog altijd in ons, klaar voor nieuwe avonturen op ons pad.