Menopauze: “Ik weet mij geen raad met mijn hormonen.”

door gepubliceerd op 25 juni 2020Tags: , , ,

Na maanden van aanmodderen ben ik eindelijk naar mijn huisarts gegaan en wat ik vermoedde, is officieel: de menopauze. Of in mijn geval de pre-menopauze. Zo. Het hoge woord is eruit. En dat is kut. Zo dat is er ook uit!

Eerst dacht ik dat al die emoties en vermoeidheid te maken hadden met onze zoveelste verhuizing. Het inpakken, oppakken en uitpakken. En dat het dit keer gewoon langer duurde voordat ik landde in onze nieuwe omgeving. Sterker, ik strandde volledig in mijn emoties: de vele snel wisselende stemmingen, mijn over- activiteit gevolgd door dodelijk vermoeidheid. Na maanden rinkelende het belletje pas. Correctie, luisterde ik pas. Deze weg had ik al eens bewandeld!

Hormonen overhoop

Een postpartum depressie. Tot twee keer toe gingen mijn hormonen compleet met me aan de haal. Helaas, dat gaat soms gepaard bij het krijgen van een kind. Echter, mijn laatste kind heb ik 13 jaar geleden gebaard en toch, alles klopte. Want waar je hele hormonale huishouding overhoop kan komen te liggen tijdens en na je zwangerschap, kan dat weer gebeuren als je in de menopauze komt. En dat is niet mis.

Natuurlijk was ik op de hoogte van alle fysieke klachten en had ik ook een en ander meegekregen toen mijn eigen moeder in die fase van haar leven kwam. Als kind interesseerde me dat en mam gaf (en geeft nog) altijd eerlijk antwoord op mijn vragen. Ik was alleen niet voorbereid op de ongrijpbare mentale kant van de overgang (dus niet je veranderende lichaam, de rimpels rond ogen en mond maar wel een onverklaarbare somberheid, plotse paniek en een gevoel van diep gemis). Ik schoof het altijd voor me uit en dacht dat de overgang begon bij 50+ en ik ben pas 48. Inderdaad, best dichtbij die 50+ maar ook ver genoeg om dat veilig weg te denken.

De overgang in den vreemde

Inpassen en opgaan in een nieuwe leefomgeving, ik ben gepokt en gemazeld. Echter, deze aanpassing voorzag ik niet en ik vind het moeilijk. De overgang als Nederlandse in den vreemde? Is dat anders? Seksualiteit is nogal een dingetje waar ik woon. Ik bedoel serieuze gesprekken over seksualiteit en niet jolige grootspraak na een wijntje of wat. En hoewel ik vrij gemakkelijk beladen onderwerpen op tafel gooi, is het een stuk lastiger als het onderwerp je eigen psyche betreft. Ik ken hier niemand nog voldoende en dat maakt me kwetsbaar.

Mijn huisarts helpt me wel op weg maar kan me geen plan van aanpak aanreiken. Simpelweg omdat zo’n plan niet te maken valt. Dat doen je hormonen wel voor je. Hoewel ik nog niet de fysieke klachten heb, is er wel veel psychische chaos. Van het ene op andere moment lijkt het licht uit te gaan. Valt een zwaar gordijn over me heen dat me bijna verstikt. Is het iets wat gezegd is of iets wat gedaan moet worden? Ik weet het niet maar wel dat iets plotsklaps mijn gemoedsrust triggered.

De cyclus

Herken je dit? Het is griezelig. Ratio en emotie gaan door elkaar lopen en als dat lang duurt sluipt paranoia naar binnen. Ratio wordt mijn emotie en mijn emotie ratio. Saboteurs in mijn hoofd nemen het over en mijn gedachten glijden naar enge afgronden. Dat kan een dag of zelfs een paar dagen duren om dan ineens op te lossen in het niets. Mijn energie niveau neemt een zalige vlucht omhoog en ik lach, geniet en vergeet (bijna) weer. Totdat de cyclus weer begint …

Ik ben een optimist en weet dat deze fase weer overgaat. Schrijven werkt verhelderend. Korte luchtige gedichtjes, of lange lappen zware kost. Humor en zelfspot brengen meestal weer rust in mijn hoofd. Zelden blader ik terug want de Optimist kijkt liever vooruit waar alles mogelijk is. Ik heb echter geen idee hoe lang die hele overgang voor mij gaat duren. En of de Optimist in mij het kan verliezen van de Saboteurs.

“Met het water spoelt
zoveel shit eindelijk weg.
Ze is opgelucht.”

Herkenbaar?

Met mijn huisarts kan ik er goed over praten maar oplossen kan ze het niet. Een psycholoog? Hoezeer ik thuis ben in de taal die men hier spreekt, het zal nooit mijn emotie-taal zijn. Die vorm van hulp zie ik dan ook niet echt zitten. Medicatie is een optie. Ik ben huiverig. Een pilletje voelt zo als falen: waarom is noch mijn lichaam, noch mijn geest, dat toch drie kinderen heeft gebaard, opgewassen tegen dat chemisch lab van hormonen? Ik weet dat ik iets moet, maar vind het een enorme stap.

Misschien helpen de openhartige ervaringen en tips van vrouwen die mijn verhaal herkennen. Jij?

“Ik wil schreeuwen
op dit lege strand.
Meevliegen met de meeuwen.

Ik wil huilen
achter gesloten ramen
waarop de vliegen schuilen.

Ik wil niet meer
van dit en dat
iedere dag weer.

Ik wil slapen,
eindeloos eeuwig lang
me aan het niets vergapen.”

Herkenbaar? Wil jij graag met een psycholoog praten die je verder kan helpen in je moedertaal? Maak dan een afspraak met Psycholoog op Afstand.

Over dit Wereldwijf: Saskia van Alphen - VS

Saskia van Alphen - VS
Hi! Ik ben Saskia en woon sinds kort in San Diego, Californië na jaren in Chicago en Engeland te hebben gewoond. Ik ben fulltime moeder, schrijfster, dichteres en fotografe. Een kinderboekenserie vordert gestaag. Voor De Wereldwijven blog ik over ‘emancipatie’ dat in een ontwikkeld land als de VS nog een lange weg heeft te gaan: seksualiteit, ras, sociaal-, en culturele achtergrond, armoede en geloof.