Het moederbedrijf: Wat vind jij van het moederschap als betaalde baan?

Verdienen thuisblijfmoeders een financiële beloning voor hun moederbedrijf? In de weekendbijlage van de Leeuwarder Courant stelt Marieke Smit, moeder van vier kinderen, dat het niet zo maar vanzelfsprekend is wat je allemaal doet als je thuisblijft. De verzorging, opvoeding en het huishouden ziet zij als een fulltime baan. Dit interview daagt mij uit! Want in hoeverre run ik een fulltime moederbedrijf?

Met drie jongens ben ik vanaf de geboorte van onze jongste sinds 2014 volledig thuis. Maar mijn man en ik doen al twaalf jaar alles samen, hij naast een volledige baan. Het wachten is op de uitgave van mijn boek om aan te tonen dat ik ook nog wat anders doe. Of wacht ik op bewijs om mezelf gerust te stellen?

Financiële erkenning

Via sociale media heb ik toevallig sinds een week een link met Marieke. Haar mooie gezicht kwam me bij de Facebook uitnodiging bekend voor. Bij navraag blijkt dat we in hetzelfde dorp opgroeiden.

‘Waarom heb je gekozen voor het moederschap en niet het ouderschap?’

‘Ik neem de moeder als archetype. Maar het is een rol die een vader net zo goed kan vervullen.’ 

‘Wat is je doel? Waar ligt je ambitie?’

‘Mondiale erkenning voor het moederschap als economische sector, door aan die sector een waarde te hangen. Er volgt dan gelijkheid voor moeders die economisch gezien vaak achterblijven, maar wel van grote sociale en maatschappelijke waarde zijn. Ik zou graag financiële erkenning zien zodat vrouwen gemakkelijker een gelijkwaardige beslissing kunnen nemen.’

Zou men enig voordeel zien in betaald moederschap in niet-westerse landen waar mannen alles betalen en dus bepalen? En in Nederland zou de kinderopvangtoeslag bijvoorbeeld overbodig zijn.

Mijn bewuste keuze

In de jaren dat ik parttime voor een baas werkte, gingen de kinderen gingen naar de crèche en de peuterschool en vroegen wij toeslag aan. Ik koos er altijd voor om iets te doen naast de verzorging van onze kinderen. Tijdens slaapjes van de oudste deed ik vertaalwerk. Vanuit een opleiding startte ik in die tijd een onderneming: kleur- en stijladvies op het gebied van kleding. Afspraken met klanten plande ik op avonden en in het weekend, net als workshops. Met het geluk van enthousiaste grootouders in de buurt kregen we elke puzzel rond.

Werken leverde mij niet alleen mijn eigen geld op, ik telde mee. Op borrels had ik een verhaal. Sinds de zwangerschap van de derde ben ik daarover veel eerlijker naar mezelf.  Sinds die tijd schrijf ik namelijk verhalen die altijd al in mijn hoofd zaten en krijg daardoor veel meer energie! Het past beter bij me dan het werken op een andere manier. Met een moederschap-salaris als aanvulling zou ik overwegen om mijn boek zelf uit te geven. Het voorstel wekt meteen de ondernemer in mij!

Het moederbedrijf: Moederschap als betaalde baan?
Foto: Marijke Rolf

Het moederschap en emancipatie

Mijn man en ik zagen met een derde op komst grote voordelen wanneer ik thuis zou blijven: er zou nul stress zijn over hoe het thuis verloopt. Voor mij voelde het bovendien als een cadeau. Ik kreeg alle tijd en ruimte om schrijfcursussen te volgen en me in het licht van mijn talenstudie te ontplooien!

Maar is dat de werkelijke reden dat ik grotendeels thuis wil zijn? Want een ding is zeker, ik ben graag thuis. In alle eerlijkheid, het moederschap staat voor mij op nummer één. Het betekent dat wanneer het nodig is, ik alles uit handen laat vallen, ga zitten en er wil zijn. En omdat mijn moeder en grootmoeders zich vrijvochten kán ik moederen en schrijven. Met de moderne apparatuur is er voldoende tijd om moeder- en schrijverschap te combineren. 

Hoeveel uren ik werk, is per week verschillend. Hoeveel schrijftijd ik van mijn man en kinderen na schooltijd en in het weekend ‘krijg’, staat nergens genoteerd. Dus wat de waardering van mijn moederschap in salaris zou zijn? Geen fulltime uitkering in ieder geval. Een functioneringsgesprek met het gezin zal gaan over de dingen die ik vergeet, niet afmaak of uit de weg ga, zoals fotoboeken maken bijvoorbeeld. En onze kinderen zullen zeker aangeven dat ik in al mijn fysieke aanwezigheid net zo goed geregeld mentaal afwezig ben.

Een tevreden ouderwetse moeder

Wat voor thuisblijfmoeder ben ik? Mogelijk een realistische moeder. Niet alles wat onze kinderen doen of vertellen vind ik per definitie leuk of grappig. Ik ben hun behang, zij zijn het mijne. Daarbij sta ik niet in de vermaakstand.

Zeker in de corona-weken drong ik aan op zelfstandigheid en eigen verantwoordelijkheid: ‘Je bed opengooien, aangekleed naar beneden, eerst eten en dan aan de slag.’ Wie zich sociaal gedroeg, activiteiten afwisselde, normale dingen at en zijn persoonlijke hygiëne serieus nam, mocht een halfuurtje langer op. Golvende lijnen en ruimte voor eigen inbreng hadden ieders voorkeur boven een strak schema. Met zijn allen ’s avonds een extra spelletje spelen was zoals altijd het streven. 

Al jaren sta ik met een handjevol andere ouders dagelijks bij de uitgang van school. Vaders en moeders die ’s middags thuiszijn bij hun kinderen omdat ze dat willen. Natuurlijk moet ik mijn kluizenaarskont zo nu en dan naar buiten schoppen. Wat dat betreft zijn kinderen ideaal om niet te vervreemden! Zolang we het gesprek met elkaar aangaan – ‘mama, je snapt er niks van!’- ben ik tevreden. Onderbroeken en sokken zullen met drie jongens nu eenmaal blijven slingeren. Ik beschouw dat als territoriumdrift met gebruikmaking van geursporen. 

Sistahood en zelfstandigheid

Even terug naar het artikel wat mijn aandacht trok. Marieke zou willen dat moeders zichzelf en elkaar serieus nemen. Dat we minder streng oordelen. En eerlijk is eerlijk, de enige die uiteindelijk de lat hoog legt ben ik. Zowel aan mijn teksten als aan mijn inzet als moeder stel ik hoge eisen. Mijn man en ik evalueren regelmatig waar we mee bezig zijn en of het goed is voor ons allemaal. In deze fase is dit wat bij ons past. De verdeling van zorg en huishoudelijke taken gaat via een organisch model. Zonder voorbespreking, op basis van karakters en humeur. Werkt prima voor ons! 

Als Marieke dit verhaal leest vertelt ze: ‘Jouw verhaal was mijn verhaal totdat mijn man me vertelde dat hij vreemdging en van plan was dit te blijven doen. Ineens werd ik een blok aan zijn been en dan vooral een kostenpost.’

Ik zag mijn zorgvuldig opgezette huishouden als een kaartenhuis in elkaar zakken. Nu moest ik zelfs verhuizen en mijn mooie b&b aan huis vaarwel zeggen.

Dit is waar het omgaat, om onze kwetsbaarheid en afhankelijkheid! We zijn onbeschermd als onze man besluit anders te willen.’

WIL JE REAGEREN OP DIT ARTIKEL? STUUR DAN EEN MAILTJE NAAR REDACTIE@DEWERELDWIJVEN.COM

Over dit Wereldwijf: Marijke Rolf - Nederland

Marijke Rolf - Nederland
Hoi, mijn naam is Marijke. Sinds 2008 woon ik in Leeuwarden, Culturele Hoofdstad van Europa in 2018. Terug op Friese bodem, vanuit Amsterdam, genieten jeugdliefde Erik en ik van het opgroeien van onze drie jongens. Observaties en herinneringen deel ik op m´n website. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen die mij raken.