Ing uit Florida was op vakantie in Nederland: ‘Omdat niemand een mondkapje draagt, vergeet je dat er iets aan de hand is.’

Ingeborg Hofman - VS

31 juli 2020

Net als veel Nederlanders in het buitenland, hadden wij er ons ook op verheugd om zomervakantie 2020 in Nederland door te brengen. We boekten maanden geleden tickets zodanig, dat we de oranje-gekte tijdens het EK voetbal mee konden krijgen en we verheugden ons erop om iedereen die we al lang niet meer gezien hadden, weer te treffen. Bovendien droomden we ervan een tripje naar een leuke Europese stad te maken als kers op de taart. Maar toen kwam Corona…

Alle plannen stonden ineens op losse schroeven. We hebben ons afgevraagd of we tijdens de pandemie überhaupt wel naar Nederland wilden reizen. Er waren amper vluchten. We werden onzeker door Trump’s immigratiepolitiek en wisten niet precies hoe de regels van de Nederlandse overheid te interpreteren. Na uren Google-en en diverse telefoontjes te hebben gepleegd met allerlei instanties besloten we onze vluchten naar Nederland toch te boeken. Klein lichtpuntje tijdens de puzzel om alles voor elkaar te krijgen was, dat we amper rekening hoefden te houden met school of werk. Virtual learning en thuiswerken gaan net zo makkelijk vanuit een Amerikaanse huis als vanuit ons huis in Nederland. Het enige waar we wat dat betreft aan moesten denken, was het tijdsverschil.

Vanuit Amerika op vakantie naar Nederland ten tijde van Corona

Kamperen 2.0 in de hotelkamer

De heenreis op 17 mei was er eentje voor in de boeken. We vertrokken met de auto vanuit Miami naar Atlanta om daar onze rechtstreekse vlucht met KLM naar Amsterdam te pakken. Tien uur rijden in een huurauto om op een vliegveld te komen, was een first. Vroeg in de avond kwamen we aan in Atlanta en checkten in in ons hotel. In en vlakbij het hotel was er geen eten of drinken te koop, alles zat potdicht. Gelukkig had ik daar rekening mee gehouden. Om de thuis bereide kippenpoten en pannenkoeken op te warmen, kon ik bij de hotelbalie een magnetron huren voor tien dollar. Kamperen 2.0 of zoiets! Het standaard koffiezetapparaat stond er niet en de afstandsbediening van de tv zat in een ziploc zakje. Met sanitary wipes heb ik de hotelkamer zo goed mogelijk op cruciale plekken schoongemaakt en hoopte er verder het beste van.

Dikke fooi voor Uber chauffeur

De volgende dag was de dag van de vlucht. Vroeg in de middag bestelden we onze Uber, die ons naar het vliegveld bracht. De straten waren vrijwel leeg en dat was in strijd met het beeld dat wij op dat moment hadden van Atlanta. Georgia was namelijk een van de eerste staten die weer geopend was door de governor, maar daar was bitter weinig van te zien. Rolluiken van winkels waren meestal naar beneden en er was weinig verkeer. Op weg naar het vliegveld vroegen we onze Uber chauffeur hoe de zaken gingen. Hij antwoordde dat hij iedere dag hoopte op een rit maar dat hij ook geregeld een hele dag in de auto zat te wachten op iets dat niet komen zou. Hij was erg blij met ons en vanzelfsprekend hebben we hem een heel dikke fooi gegeven. Zo hadden hij en zijn gezin in elk geval weer een dag te eten.

Vanuit Amerika op vakantie naar Nederland ten tijde van Corona

Foto’s: Ingeborg Hofman

Uitgestorven vliegveld

Atlanta Hartsfield Airport is normaal gesproken de drukste luchthaven van Amerika met gemiddeld 2700 vluchten per dag. Op de dag dat wij er waren, vertrok een handjevol vliegtuigen en was het vreemd om absoluut niemand te zien bij al die incheckbalies. Normaal een bedrijvigheid tot en met en nu? Uitgestorven. We hadden begrepen dat de service tijdens de vlucht minimaal zou zijn. Dit om ervoor te zorgen dat er zo min mogelijk contact tussen mensen is; voor de veiligheid van het cabinepersoneel èn de passagiers. Wij reisden business class en troffen op onze stoel een plastic zak met wat repen, koek, chips en fruit. Eén keer kwam een stewardess langs om een flesjes water aan te bieden, that was it. Ach, het was een nachtvlucht dus hupsakee die stoel naar achteren, het verplichte mondkapje op en proberen te slapen. Keep the eye on the price: Nederland!

In quarantaine

Ook Schiphol was nagenoeg leeg en eenmaal thuis, begon de ‘verplichte’ quarantaine. Deze twee weken hebben wij ons grotendeels aan de regels gehouden. We zijn wel in de bossen gaan lopen met de hond en waren er op die manier ook zelf even uit. De enkeling die we tegen kwamen, ontweken we met een hele grote boog. Mijn ouders heb ik tijdens die periode wel gezien maar uitsluitend op 1.5 meter afstand en dan ook nog buiten. Online boodschappen doen bij Albert Heijn was best een leuk en nuttig tijdverdrijf en verder hebben we genoten van het buiten zitten in de tuin. De weergoden waren ons bijzonder gunstig gezind! Na de quarantaine periode ben ik me gaan gedragen als de meeste andere Nederlanders. Voorzichtigheid in acht nemend maar er wel op uit. Winkels en restaurants in, terrasjes op en ja alles zonder mondkapje.

Nederlandse Corona maatregelen

Mondkapjes worden maar door weinig mensen gedragen in Nederland buiten het openbaar vervoer om, waar het verplicht is. Persoonlijk ben ik niet overtuigd van het nut in alle gevallen, maar ik heb wel ervaren dat van het dragen van een masker een preventieve werking uitgaat. Omdat niemand er eentje draagt, lijk je te vergeten dat er ‘iets’ aan de hand is…

Maar verder is het prima geregeld in Nederland. De meeste winkels staan een (soms zeer) beperkt aantal mensen tegelijk toe en voordat je binnenkomt, moet je je handen verplicht ontsmetten met ontsmettingsmiddel dat overal klaar staat. Supermarkten beperken niet het aantal mensen dat binnen mag, maar verwachten wel dat iedereen zijn verplichte winkelwagentje zelf reinigt. In restaurants en op terrasjes is er afstand tussen tafeltjes en wordt vaak met een tijdslot gewerkt om ervoor te zorgen dat er een beetje omloopsnelheid is.

Vanuit Amerika op vakantie naar Nederland ten tijde van Corona

Goede redenen om wel of niet te knuffelen

Na de verplichte twee weken quarantaine pakte mijn moeder (76) me out of the blue heel stevig vast en gaf me een dikke kus. Op dat moment had ik meer van haar te vrezen dan zij van mij! Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader (79) woont in een seniorenflat. Alle dagen dat hij kwam, hebben we op afstand buiten gezeten of zijn we een uur met de hond gaan wandelen. Van hem heb ik twee keer een elleboog gehad: eentje op mijn verjaardag en eentje toen ik weer naar Amerika terug ging. Voorzichtigheid was geboden. Mijn dochter die in Nederland studeert, vloog me bij de eerste gelegenheid in mijn armen en oh wat voelde dát goed. Sommige vriendinnen stelden afstand houden op prijs hetgeen ik uiteraard begrijp en respecteer. Maar met een paar vriendinnen heb ik geknuffeld alsof Corona niet bestond. Hopelijk wordt dat ook begrepen en gerespecteerd.

In Amerika terug naar af

We hebben een heerlijke tijd gehad in Nederland en vertrokken na bijna acht weken, terug naar Amerika. Ik had er totaal geen zin in… In Nederland worden de regels juist versoepeld, omdat het aantal Corona patiënten enorm is afgenomen. In Amerika is Corona in enkele staten redelijk onder controle, maar vooral in het zuiden raast Corona rond als een dolle stier. Het voelt dus als ‘terug naar af’. Hier in Florida trek ik me noodgedwongen weer terug, omdat het gevaar overal loert. Heb ik geen behoefte om bij iemand dicht in de buurt te komen, laat staan een knuffel te geven. Mondkapjes zijn verplicht in veel gevallen, zowel binnen als buiten en daar houd ik me braaf aan. In de supermarkt loop ik de verplichte éénrichtingsverkeer route en als ik me per ongeluk vergis en tegen de stroom in loop, wijst iemand me daar direct op.

Corona hell hole Florida

Een mens is een mens en dit mens is overwegend positief ingesteld. Eenmaal terug in ‘Corona hell hole Florida’ geniet ik toch ook weer van al het moois en fijns dat de Sunshine State te bieden heeft en verdwijnt Nederland weer richting de achtergrond. De palmen wuiven vriendelijk, de temperatuur is tropisch, de sunsets zijn ongeëvenaard en geniet ik ervan als de alligator op veilige afstand voorbij zie zwemmen. ’s Ochtends buiten op het terras weer van mijn favoriete ontbijtje genieten: Griekse vanille yogurt met muesli, walnoten en zongerijpte partjes grapefruit. Grapefruits zijn nergens lekkerder dan hier in Florida! Misschien maar goed dat we weer terug zijn, beter voor de lijn ook. Ik had namelijk totaal geen last van de zogenaamde Corona-kilo’s tot het moment dat ik voet zette op Nederlandse bodem.

Vanuit Amerika op vakantie naar Nederland ten tijde van Corona

Nederlandse Corona-kilo’s

Vanaf dat moment ging het mis. De schuldigen? Veel te veel om op te noemen. Onder andere bitterballen, frietjes oorlog (met ui!), Hollandse nieuwe (zonder ui!), verrukkelijk bruin brood met zalige volvette kaas, echte Italiaanse pizza’s, Bossche bollen en bekroond gebak van de patissier, tapas, vla en andere toetjes, makreelfilet, borrelnootjes, heel veel toastjes met lekkers en uiteraard de in Amerika niet verkrijgbare paprikachips. En al dat geborrel, uit en thuis? Bepaald niet bevorderlijk voor de slanke lijn maar uiteraard wel bere gezellig. Vergeet bij de opsomming bijna die oerhollandse tompouce van de Hema, zo heerlijk romig… Met als resultaat dat nu mijn dijen ook wat romiger zijn dan normaal. Dit souvenirtje ben ik liever kwijt dan rijk.

Terug naar af dus, ook op het gebied van de calorieën. Tijdens mijn éénrichtings-rondje hier in de supermarkt zal ik mijn Hema-tompoezen-boodschappentas pontificaal in de winkelwagen zetten. Als reminder.

Over dit Wereldwijf: Ingeborg Hofman - VS

Ingeborg Hofman - VS
Hi there, mijn naam is Ing(eborg) Hofman. Momenteel woon ik in de buurt van Miami in Amerika. Mijn man werkt vanuit NYC, onze dochter studeert in Maastricht en onze zoon zal over niet al te lange tijd gaan studeren ergens in Amerika. En ik? Ik probeer tussen alle verhuizingen door, gemiddeld elke twee jaar, een beetje te genieten van en te schrijven over dit (te) gekke land!