‘Ik ben een wereldwijf op de achtergrond.’

De Wereldwijven zijn een fantastische verzameling Nederlandse dames die overal ter wereld wonen. Ik wil mezelf niet tekort doen maar vergeleken met veel van deze vrouwen voel ik me eigenlijk niet zo ‘werelds’.

Want ik heb geen goed lopend bedrijf in het buitenland opgebouwd, weet niet hoe het is om voor een klas te staan in India of hoe het voelt om de wereld rond te reizen in een zeilboot. Red geen straathonden in Zuid Europa en organiseer ook geen beach cleanups op exotische stranden. De betrokkenheid voor de goede zaak, de werklust, het lef en het avontuur spatten van veel Wereldwijven verhalen af. Mijn bewondering is groot!

In de schaduw, niet overschaduwd

Maar ik lees amper verhalen van de wereldwijven achter de carrièretijger. Een rol in de schaduw, want de spotlight is gericht op de carrière van haar echtgenoot. De vrouw die dat prima vindt, totaal niet het gevoel heeft dat ze iets heeft opgegeven en oprecht tevreden is met haar oh zo belangrijke rol achter die schermen. Zeker niet slaafs, wel ondersteunend. Zo’n vrouw ben ik en ik weet zeker dat ik niet de enige ben.

Gedrevenheid en ambitie waren niet bepaald aanwezig tijdens mijn schooljaren. En een echte hoogdraver ben ik nooit geweest. Mijn ambitie kwam een beetje om de hoek kijken toen ik al lang en breed aan het werk was. Er is tijdens de jaren dat ik heb gewerkt geen maand geweest dat ik niet druk was met een studie of cursus. Maar ik kan echt niet terugkijken op iets dat op een carrière lijkt. Ik was leuk opgeklommen maar dat was het dan ook.

Dit programma wordt u mede mogelijk gemaakt door…

Onze oudste werd geboren toen mijn man’s carrière een vlucht nam. Hij was continu in het buitenland en werkte de klok rond. Van mijn plan om weer te gaan werken kwam niets meer terecht. Een dik jaar na de geboorte van de jongste verhuisden we naar het buitenland. Man nog steeds met hyperfocus op zijn loopbaan en ik deed als vanzelfsprekend de rest. Ver weg van de hulptroepen in Nederland was dat best aanpoten.

Mijn man kan ondanks zijn relatief jonge leeftijd nu al terugkijken op een pracht van een loopbaan. Met als hoogtepunt een beursgang op Wallstreet in 2019. Van die enorme happening mocht ik meegenieten maar had wel de hele dag in mijn hoofd: ‘Dit programma wordt u mede mogelijk gemaakt door: Ing’. Als ik hem niet jarenlang door dik en dun had gesteund, had hij niet zo’n flitsende carrière kunnen maken. Het kostte ons beide bloed, zweet en tranen.

Succes heeft een prijs

Het is fantastisch dat we nu de vruchten plukken van dat succes, iets wat niet iedereen gegeven is. Maar er is een keerzijde. Hij was de afgelopen twintig jaar meer op zakenreis dan thuis en als hij al eens thuis was, telden de werkweken minimaal tachtig uur. Geen vakantie was heilig. Door zijn drukke schema was er al amper tijd voor en als we dan eens acht hele dagen weg waren, zat hij nog uren op de hotelkamer achter zijn laptop en aan de telefoon.

In verband met zijn baan zijn we vaak verhuisd waarvan verschillende keren transatlantisch. Onze dochter die nu derdejaars is aan de universiteit in Maastricht, voelde deze zomer niets voor een stage in het buitenland in tegenstelling tot veel klasgenoten. “Ik heb genoeg buitenland gezien voorlopig, ik blijf lekker hier!”. Een direct gevolg van de tien keer dat zij al is verhuisd in haar jonge leven, een direct gevolg van onze keuzes.

In je uppie je mannetje staan

Ik heb er veel alleen voor gestaan, letterlijk en figuurlijk, maar dat levert ook wel wat op. Ben in die twintig jaar de handige ‘man’ in huis geworden en afgestudeerd aan Ikea University met een degree in laatjes bouwen. Als mijn man tegenwoordig het lef heeft om zich met klusjes te komen bemoeien, bries ik hem weg. Dat komt hem prima uit want hij heeft er met zijn twee linker handen toch een broertje dood aan.

Omdat ik zo vaak en zo lang op mezelf aangewezen was, ben ik ook mentaal flink gegroeid. Geen overbodige luxe in mijn geval want ik was nogal naïef. Door schade en schande heb ik geleerd en daar kan ik dan mijn man weer dankbaar voor zijn. Zonder zijn begrip voor hoe mijn takenpakket in de loop van de jaren was uitgegroeid en zijn nooit aflatende steun, zou ik niet zijn wie ik nu ben. Mooi stukje teamwork al zeg ik het zelf.

Ik ben niet zo inspirerend en ‘werelds’ als veel andere wereldwijven. Zij staan terecht op eigen kracht in de spotlights. Ik sta op de achtergrond tevreden te zijn en ben trots op wat ik daar voor elkaar heb gebokst. En dat is voor mij ‘werelds’ genoeg.

LEES OOK HET ARTIKEL VAN MARIJKE ROLF: HET MOEDERBEDRIJF

Over dit Wereldwijf: Ingeborg Hofman - VS

Ingeborg Hofman - VS
Hi there, mijn naam is Ing(eborg) Hofman. Momenteel woon ik in de buurt van Miami in Amerika. Mijn man werkt vanuit NYC, onze dochter studeert in Maastricht en onze zoon zal over niet al te lange tijd gaan studeren ergens in Amerika. En ik? Ik probeer tussen alle verhuizingen door, gemiddeld elke twee jaar, een beetje te genieten van en te schrijven over dit (te) gekke land!