De ‘omgekeerde cultuurshock’

Ingeborg van t Pad Bosch

Ik kijk naar buiten en zie de mooie gevels aan de overkant van de Brouwersgracht. Wat hou ik toch van Amsterdam. Mensen om mij heen zeggen dat ik het idealiseer. Het is immers een stuk rustiger door Corona. Je struikelt nu niet over de toeristen, wordt niet onbedoeld high door alle wietluchten om je heen en hoort niet continue het lawaai van rolkoffers over de straatstenen. Daarbij, mijn vrienden zeggen dat ze elkaar ook bijna nooit zien. Maar ik? Ik geloof ze maar ten dele want ik wil terug…

Dat zeg ik elke zomer als we hier zijn wel maar deze keer is het anders. Het is alsof het virus mijn twijfels vergroot en mij doet inzien wat ik echt belangrijk vind in het leven. De eerlijkheid gebiedt mij dat ik wat sentimenteel ben omdat ik hier ook een van mijn kuikens achter ga laten om in Delft te studeren. En ik kijk er nou ook niet bepaald naar uit om naar de Verenigde Staten terug te gaan. Daar waar op dit moment zoveel onrust en ellende heerst en waarschijnlijk nog meer komt in de ‘donkere’ tijd die voor ons ligt. Nederland is echt een heel fijn land om te wonen. De meeste mensen hebben het ontzettend goed hier, de supermarkten zijn goed bevoorraad, het onderwijs is van uitstekende kwaliteit, alle wegen zijn perfect geasfalteerd…

Stikjaloers op de remigreerders

Maar ja, ik moet. Mijn gezin (-1) is daar. En niet hier. Stiekem ben ik stikjaloers op de wereldwijven die deze zomer zijn teruggekeerd en hun leven weer in hun eigen kikkerland mogen gaan opbouwen. Dus Marije, Karien, Ceciel….idealiseer ik het? Wellicht maar ik heb het gevoel dat mijn Amerikaanse avontuur voorbij is en mijn behoefte aan een nieuwe start in mijn eigen land op dit moment enorm en groter dan ooit is. 

Ik loop al een tijdje mee met de Wereldwijven en ik weet dat bij lang niet iedereen de terugkeer naar eigen land zo positief heeft gewerkt. Het komt namelijk regelmatig voor dat na een langdurig verblijf in het buitenland (wereldreis, expat-werk, emigratie etc) veel wereldwijven moeite en tijd nodig hebben om weer te wennen aan Nederland. Je noemt het ook wel een ‘omgekeerde cultuurshock’. 

De oorzaak is soms lastig te duiden. Als je na lange tijd terugkeert in een maatschappij is die net als jij verder gegaan. Misschien herken je het niet helemaal en (h)erkent jouw omgeving jouw wensen en behoeften ook niet echt. Iedereen pakt zijn of haar gewone leventje op maar voor jou blijkt alles anders…Eenzaam dus. Of het gaat over het gemis aan avontuur. Want djeez, Nederland kan natuurlijk nogal plat, grijs en saai zijn. Of is het een gemis aan vrijheid? Je moet immers weer meedoen in de mallemolen van het Hollandse leven. Het klimaat, de directheid van de mensen of het gemis van zon, zee en strand? Wie zal het zeggen. 

Niet van een leien dakje

Feit is dat remigreren niet altijd van een leiden dakje loopt. Regelmatig schrijven de Wereldwijven die gedachten en gevoelens van zich af. 

Jennifer Joedo bijvoorbeeld keerde een aantal jaar geleden terug naar Nederland na zeven jaar buitenland avonturen. 

“De eerste periode was leuk en voelde nog als vakantie, zeker omdat we in de zomerperiode terugkwamen. Heerlijk weer, overal terrasjes, iedereen buiten en vrolijk. Ondanks dat je weet dat je niet eeuwig op deze roze wolk kunt zitten, heb ik het remigreren toch echt onderschat. Dat we weer helemaal opnieuw moesten beginnen wist ik wel, maar het gevoel wat daarbij komt kijken, daar had ik niet eerder bij stil gestaan. Het was namelijk niet niks om na zeven jaar buitenland weer terug naar ‘huis’ te gaan. ‘

Hoe vertrouwd Nederland ook voor ons is, het voelde toch ook niet helemaal meer als ‘thuis’. 

De ene week genoot ik van alles om mij heen en de andere week wilde ik het liefst weer ergens in het buitenland zijn. Als ik terugkijk vond ik het eerste jaar heftig en heb ik meerdere malen last gehad van heimwee en dat terwijl ik ‘thuis’ was. Maar naast al deze ups en downs was dit ook een tijd van bezinning. Van een terugblik naar onze avonturen, wat we hebben meegemaakt en hoe het ons heeft veranderd naar hoe zien we de toekomst en hoe willen we dit nu invullen. Zoals iemand tegen mij zei: 

‘Je begint weer met een nieuwe canvas en jij kan nu zelf bepalen wat je gaat schilderen.’

Onze wereldreis, het wonen in Kuala Lumpur en Sydney en onze zeilavonturen als flottieljeleiders op Corfu heeft ons gevormd tot wie we nu zijn. We maakten iedere dag wat anders mee en werden behoorlijk uit onze comfortzone getrokken. Grappig genoeg werkt dat wel verslavend. Want nu ik in Nederland ben vind ik het soms maar saai. Ik mis de prikkels om mij heen.’

Ervaringsverhalen

En zo zijn er meer wereldwijven. Lees hier de verhalen van Mirjam, Marije, Eva, Karien, Merel en Yvonne over remigreren en je weet dat dat hele proces een omgekeerde cultuurshock kan zij en ups and downs kent!

En mocht je eens willen praten over jouw remigratie-proces en misschien zelfs hulp nodig hebben bij het wennen aan je terugkeer in de Nederlandse maatschappij, Psycholoog op Afstand is gespecialiseerd in online hulp aan Nederlanders in binnen- & buitenland die met de (omgekeerde) cultuurshock om moeten gaan. Doordat veel van hun psychologen ook werkzaam zijn (geweest) vanuit het buitenland weten zij hoe dit is en welke uitdagingen hierbij komen kijken. Hierdoor kunnen we naadloos bij onze cliënten aansluiten.

Nieuwsgierig of online therapie iets voor jou is? Klik hier en start met een kosteloos kennismakingsgesprek!

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!