‘Doei Merel!’, zegt mijn tolk alsof hij hier al jaren woont

Merel Anten

Merel werkt voor een grote gemeente in Nederland met Nieuwkomers. Zij begeleidt deze groep met de inburgering in ons land en het zoeken naar werk. Een kijkje in haar werkzaamheden in tijden van Corona.

Buiten hoor ik kinderen rennen. Een koerier levert een pakketje af en Skyradio weergalmt door de nauwe straten. De zon staat al wekenlang hoog aan de hemel maar de wind raast langs de klimop. Ik sluit de ramen en eet snel mijn boterham op.
Zo direct begint mijn call met mijn Iraanse klant. Mijn Farsi en zijn Nederlands zijn niet goed genoeg, dus sluit de tolk ook aan.

Samir redt het allemaal wel

Om 13.05 uur heb ik ze allebei op mijn scherm. Samir* kijkt vrolijk, hij is blij met wat ‘live’ contact. Hij voelt zich goed, volgt zijn opleiding aan een ROC en taallessen online en heeft veel contact met zijn familie in Iran. Niemand om hem heen is tot nog toe ziek geworden.
Volgende week begint hij met zijn VCA cursus, over veiligheid en gezondheid op de werkvloer, een certificaat dat in Nederland nodig is om -onder meer- in de bouw te kunnen werken. Voor hem staat vast dat hij na zijn studie bouw en techniek, verder wil als aannemer. Ik vraag hem of hij nog ergens hulp bij nodig heeft.

Terwijl hij door zijn appartement loopt, op zoek naar een oplader, bekijk ik zijn huis. Netjes, gordijnen geopend, een lege tafel. Ik krijg zo een goede indruk van hoe het echt met hem gaat. Nee, hij redt het allemaal. De issue over zijn huurachterstand is inmiddels met een schuldhulpverlener opgelost. Vrouw en kinderen? Die heeft hij nog niet. We lachen wat verlegen. Ik vraag of hij ook aan Ramadan deed. Nee, hij is Christen.

Als ik vertel dat ik nergens in geloof, alleen in mezelf, schateren ze het uit.

Ik bedank de tolk, zeg dat we contact houden en sluit het gesprek af.

Refugee company

Hierna bel ik mijn andere Iraanse klant. Hij ziet er vermoeid uit. Alsof hij nachten niet heeft geslapen. Ik zeg dat natuurlijk niet, maar probeer er, met de tolk, achter te komen, wat er is. Het blijkt dat zijn vrouw ziek is. Ze wordt binnenkort voor de tweede keer in Teheran geopereerd. Hij mist haar, net als zijn zoon. Door Corona is de visumafdeling van de Nederlandse ambassade in Iran al weken dicht. Er zit dus geen schot in hun gezinshereniging.
Ook de online taallessen vindt hij niet fijn. Hij kan het vaak niet volgen en als hij dan een vraag wil stellen, is de docent alweer bij de volgende oefening.
Daarbij heeft hij een huurachterstand. Hij heeft nu wel getekend voor een betalingsregeling maar begrijpt eigenlijk niet waarom hij het bedrag moet betalen. Ik beloof een en ander uit te zoeken en na te vragen.

We sluiten af met iets positiefs. Hij wil wel weer werken. Voor tien uur per week. Niet meer in de horeca, nee hij is klaar met de onregelmatige diensten. Hij wil helpen in een AZC (asielzoekerscentrum) of COA (centraal orgaan opvang asielzoekers). Of bij de Refugee Company. Hij wil het liefst mensen helpen die hetzelfde hebben meegemaakt als hij.

Veerkracht en veiligheid

Ik ben onder de indruk van de veerkracht van mijn nieuwkomers.
Ze zijn de onveiligheid ontvlucht maar in de nieuwe wereld is ‘veilig’ een ongrijpbaar begrip geworden.

Ik sluit ook dit gesprek af en blijf nog even met de tolk Kalid aan de lijn. Hij slaakt een diepe zucht. De problemen van Mohsen zijn hem niet vreemd. De fases van frustratie, betalingsachterstanden, onbegrip en verdriet, heeft ook hij doorgemaakt.

‘Dag Kalid, bedankt he’, zeg ik.
‘Doei Merel’, roept hij vrolijk. Alsof hij zijn hele leven al hier woont.

*de namen in dit artikel zijn om privacy reden gefingeerd

MEER WETEN OVER REFUGEE COMPANY? LEES HET PERSOONLIJKE VERHAAL VAN DE OPRICHTSTER VAN DIT FANTASTISCHE BEDRIJF!

Over dit Wereldwijf: Merel Anten - Nederland

Merel Anten - Nederland
Hallo, ik ben Merel (1976) en werk voor een grote Gemeente in Nederland met Nieuwkomers. Ik begeleid hen met inburgering en naar werk. Althans op papier. In werkelijkheid heeft deze groep te maken met een breed scala aan issues. Wanneer je van de ene op de andere dag op de vlucht bent geslagen bijvoorbeeld. Alles en iedereen hebt achter gelaten en niet weet of je ze ooit nog zult zien. Met mijn internationale ervaring (ik woonde in o.a. Tanzania, Uganda en Italië) lukt het me goed me in te leven in deze doelgroep. De humor, de veerkracht en dankbaarheid die ik iedere dag ervaar door met hen te werken, geven me inspiratie om te schrijven.