Reizen in tijden van Corona… Hoe kom ik in hemelsnaam in Fiji?

door gepubliceerd op 20 september 2020Tags: , , , ,

Het is begin januari wanneer ik mijn man gedag kus en in het vliegtuig stap, om een paar maanden naar Nederland te gaan.  Het cycloonseizoen in Fiji is begonnen.  Dat betekent naast cyclonen ook hoge luchtvochtigheid (tot 95%!) en veel muggen.  Voor de veiligheid hebben we besloten om NOK,  ons zeilschip,  in een veilige haven af te meren. Lekker rondzeilen is er toch niet bij.

Manlief heeft een lange klussenlijst en wil op het schip blijven.  Maar ik verlang naar mijn kinderen,  familie en vrienden en verheug me er op om langere tijd in Nederland te zijn. Omdat lang op mijn kont zitten ook niet mijn ding is,  besluit ik een interim opdracht te zoeken.  Twee vliegen in één klap: weer eens lekker op mijn vakgebied bezig zijn én de kas een beetje aanvullen.

Ik heb het heerlijk in Nederland! Ik vermaak me met het opzoeken van familie en vrienden. Houd me bezig met het zoeken naar een interim opdracht. En help bij de voorbereidingen van de verhuizing van mijn dochter Femke en haar vriend Casper.  Eind februari is het zover: ik heb een leuke opdracht gescoord! Begin maart start ik vol enthousiasme.  Zo leuk om weer eens op een andere manier bezig te zijn en tevens te merken dat ik het HR-vak nog niet verleerd ben.

En toen kwam Corona…

Na twee weken op kantoor gewerkt te hebben komt het nieuws dat we vanaf dan alleen nog maar vanuit huis mogen werken.  Corona heeft haar intrede gedaan en beïnvloedt ons leven nu echt. Optimistisch bedenk ik me, dat tegen eind mei als ik plan om weer terug te gaan, een en ander wel over zal zijn. Ik maak me niet al teveel zorgen. Maar de situatie wordt steeds extremer: het ene na het andere land gaat op slot en vluchten worden geannuleerd. Zo ook het mijne. Wat nu? Aangezien het geen bal uitmaakt of ik me wel of niet druk maak,  probeer ik er het beste van te maken.  Ik ga ervan uit dat ik nog langere tijd in Nederland zal blijven,  misschien zelfs wel het hele jaar!

Mijn man is ondertussen al die tijd in zijn uppie in Fiji.  Er zijn natuurlijk meer mensen in de jachthaven die ook gestrand zijn, maar leuk is het niet.  Hij wordt ook nog geveld door Dengue,  overgebracht via besmette muggen. Al met al een vervelende situatie.

Een kleine kans?

Begin juli horen we dat Tahiti haar grenzen voor het internationale vliegverkeer weer openstelt. Manlief stelt voor daar dan maar heen te varen.  Ik kan dan naar Tahiti vliegen en eindelijk weer samen zijn. Ik ben geen voorstander van dat plan: hij zou 4 tot 6 weken alleen op zee moeten zitten. Zeilen van Fiji naar Tahiti is tegen de heersende passaatwinden en stroming in. Ik vind het doodeng. Een andere optie is dat ik naar Tahiti vlieg en met een andere boot mee vaar naar Fiji.  Fiji heeft haar grenzen geopend voor schepen. Mijn man is druk met het leggen van contacten,  om een plekje aan boord voor mij te vinden.

En dan hebben wij geluk! De dame van het zeilschip naast ons in Fiji,  Gillian,  zit in een vergelijkbare situatie. Zij zit vast in Canada. Via haar kom ik in contact met de schipper van een Australische boot. En na het beantwoorden van vragen over zeilervaring etc. zijn hij en zijn meezeilende vriendin bereid om Gillian en mij een plekje aan boord als “crew” aan te bieden! Op 13 juli krijg ik dit fantastische nieuws.  Op 23 juli zit ik in het vliegtuig naar Tahiti. Wát een hectische 10 dagen waren dat! Vliegticket boeken, visum regelen voor de korte stop in Vancouver,  Canada. Coronatest regelen en ondergaan: zonder officieel document dat je coronavrij bent, hooguit 72 uur voor vertrek,  kom je het vliegtuig niet in. En uiteraard afscheid nemen van familie en vrienden.  Altijd weer lastig…

De reis

Op 23 juli brengt onze zoon mij in alle vroegte met de auto naar Brussel. Daar stap ik op de trein naar Parijs,  waar ik het vliegtuig neem. De reis naar Papeete,  Tahiti, duurt 25 uur. Mondkapje verplicht gedurende de gehele vlucht. We hebben alleen een technische stop in Vancouver,  waar we gelukkig wel even het vliegtuig uit mogen. Het vliegtuig wordt ondertussen schoongemaakt,  bijgetankt en van een nieuwe bemanning voorzien.  De passagiers moeten wachten in een aparte ruimte,  waar, behalve toiletten,  geen verdere voorzieningen zijn.

Maar ik ben allang blij om even mijn benen te kunnen strekken en wat rond te kunnen lopen. Het 2e deel van de vlucht kan ik gelukkig wat slapen. Ik kom plaatselijke tijd rond een uur of 10 ’s avonds aan. Op dezelfde dag, vanwege het tijdsverschil.  Ik word al opgewacht door de gastvrouw van de Airbnb, die Gillian en ik geboekt hadden.  Gillian is echter geweigerd op de vlucht van Los Angeles naar Papeete: Air Tahiti erkent haar corona-verklaring niet!

De volgende dag vlieg ik door naar Raiatea,  een van de andere eilanden van de society eilanden van Frans Polynesië. Daar ligt de boot.  Omdat de dame aan boord tot de kwetsbare groepen m.b.t. corona behoort,  hebben zij en de schipper ons gevraagd nog een aantal dagen in zelf quarantaine te gaan.  Ik heb een airbnb huisje gehuurd, vlakbij het vliegveld. Gelukkig komt Gillian die zondag ook aan. Met veel kunst en vliegwerk heeft ze het toch allemaal weten te regelen. We hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar kletsen nu 24/7. Zo leuk!

Foto’s: Gillian Tiffin

Voorbereidingen voor de zeilreis

Maandag ontmoeten we voor het eerst Matt en Sid: de schipper en een meezeilende vriendin.  We gaan gelijk weer een corona test laten doen: Fiji eist bewijs van een negatieve coronatest binnen 72 uur voor vertrek. Tahiti eist dat je 4 dagen na aankomst een zelftest doet. Gelukkig kan die van mij gecombineerd worden met de test voor Fiji; dat scheelt weer. Ook doen we die dag vast een groot deel van de boodschappen voor de tocht.  Dinsdag halen we de rest en mogen we aan boord komen. Een Dufour 56: grote, luxe boot! Die middag varen we naar Bora Bora. Woensdag gaan Gillian en ik nog naar een culturele avond op de kant. We hebben het leuk.

Vrijdag vertrekken we vroeg in de ochtend. Best spannend: met 3 mensen die je nog nooit ontmoet hebt ongeveer 14 dagen zeilen op een nieuwe boot!

De eerste dagen is het wennen.  Veel dingen zijn nét even anders dan ik gewend ben. We lopen wachten van 3 uur op en dan weer 6 uur af. In die 6 uur ga je relaxen: slapen, een beetje lezen en/of kletsen, wat huishoudelijke klusjes, etc. Omdat de schipper er graag de vaart in wil houden,  wordt de motor veelvuldig gestart. We hebben helaas weinig wind en het is een hele afstand.  Onderweg is het soms heel gezellig en soms ook niet. Gillian en ik koken meestal. Gillian maakt heerlijke coleslaw en omeletten en mijn satésaus is favoriet. We eten goed en lekker.  Heel belangrijk op zo’n trip.

Ongeveer halverwege ontmoeten we een kleine catamaran. De schippers waren in contact met elkaar; het zijn vrienden.  Deze catamaran heeft alleen een buitenboordmotor,  die op benzine loopt.  Die is bijna op. Wij hebben nog wel een paar jerrycans met benzine over; ons schip vaart op diesel. De vriend van de catamaran is een hele goede surfer. Hij peddelt op zijn surfboard naar ons schip, laadt 2 jerrycans met benzine op zijn plank en peddelt terug.  En dát op het midden van de oceaan!  

Op de laatste dag voor we het rif doorgaan naar Fiji, hebben we een leuke, ontspannen dag. We draaien muziek,  leggen de boot stil en nemen om de beurt een duik. Afscheid van de oceaan!  ’s Avonds ontdekken we dat er zelfs een ingebouwde bbq is: deze boot is duidelijk gemaakt voor het cruisen met gasten.  Er zijn 3 koelkasten en 2 vriezers aan boord.  Op de plek van één van de vriezers was oorspronkelijk een wijnkoelkast geplaatst.  Omdat de schipper geen wijndrinker is, heeft hij die laten vervangen.  Wát een luxe! Wij zijn al blij met 1 kleine koelkast aan boord.

Eindelijk terug in Fiji!

Na 13 dagen arriveren we op de toegewezen ankerplaats in Fiji.  Hoewel we er vrijdagochtend om 11.00 uur al zijn, komen de health officials toch pas zaterdag om de verplichte corona-test af te nemen. Je bent verplicht om op de ankerplaats te wachten op de negatieve uitslag. Die dagen maken we de boot schoon en relaxen we. Zo kijken we iedere avond met zijn allen een film op het grote ingebouwde scherm.

Maandag komt de uitslag dat we coronavrij zijn en mogen we eindelijk naar de kant om in te klaren.  Einde van de middag sluit ik dan eindelijk mijn man weer in de armen.  Ik ben er!

Over dit Wereldwijf: Anneke van der Heide - Wereld

Anneke van der Heide - Wereld
Bula! Mijn naam is Anneke van der Heide. Ik ben sinds juni 2015, samen met mijn man, op wereldreis op onze zeilboot NOK. Na zo'n 43.000 km varen zijn we nu in Fiji beland. Letterlijk aan de andere kant van de wereld, dus. Ik hoop jullie te kunnen inspireren met verhalen over onze belevenissen onderweg.