Marieke uit Bali: “Ik ben een wereldburger. Maar is dat nou verrijkend of verwarrend?”

Marieke Nijland

Als je de meeste verhalen en ideaalplaatjes mag geloven, dan is ‘wereldburger zijn’ fantastisch, vooral als je lekker in je eentje de wereld over kunt. Zoveel te ontdekken en het is één groot avontuur. Nadat ik mijzelf nu zo’n 12 jaar wereldburger kan noemen, lijkt het me een goed idee om de balans eens op te maken. De eerste jaren was ik lekker op mijzelf. Daarna kwam na een aantal jaar manlief erbij en nog eens een paar jaar later ook dochterlief. Hoe staat het er eigenlijk voor met mijn status als ‘wereldburger’?

Laat ik eens beginnen met wat over mijzelf te vertellen en mijn verhaal te delen over hoe het is om wereldburger te zijn. Ik kom uit Nederland en ik woon sinds 2008 op Bali. Dat is alweer meer dan een decennium! Ik verbaas me er nog steeds over hoe snel de tijd voorbij gaat.

Van alleenstaand tot gezinnetje

Vanaf het moment dat ik voor het eerst op Bali kwam, ben ik actief geweest in de non-profit sector. Van 2010 tot en met 2018 heb ik samen met twee mede-oprichters Stichting Sukacita gedraaid én geleefd. Het doel was om bewustwording en informatie te verspreiden over kinderen met een verstandelijke beperking. Dit deden we door het geven van workshops, schrijven van boeken en het geven van praktische begeleiding aan leerkrachten, ouders en andere professionals. Allemaal in het Indonesisch. En niet alleen op Bali, maar ook bezochten we andere eilanden in Indonesië voor ons werk. Het was een fantastische tijd en ik heb er zelf ook enorm veel van geleerd!

In 2012 heb ik mijn (Balinese) partner ontmoet en sinds 2015 zijn we getrouwd. In 2017 is onze dochter Nina geboren en vanaf dat moment startte ik een nieuw avontuur, die van het moederschap. Zo alles bij elkaar heb ik de afgelopen tien jaar redelijk wat verschillende facetten van Bali en Indonesië gezien. Ik heb geleerd over de bijzondere cultuur & religie, over het onderwijssysteem en de gezondheidszorg, over politiek, over de familiestructuren op Bali en noem maar op.

En natuurlijk heb ik de afgelopen drie jaar ervaren hoe het is om je kind op te voeden in een omgeving die zo anders is dan de plek waar ik zelf ben opgegroeid. Dit is fantastisch….en lastig tegelijk. Maar laten we beginnen met het fantastische gedeelte. Het geeft zoveel vrijheid om op een andere plek te zijn, om dingen anders te doen dan de mensen thuis en om een nieuw pad te bewandelen. Om te leren dat er ook anderen manieren zijn om dingen te doen, om te kijken vanuit een nieuw perspectief en om gewoon de vrijheid te hebben uit te vinden of dingen werken zonder dat iedereen mee kijkt of je een bepaalde richting in duwt. En je wil jouw kinderen een mooie levenservaring mee geven van het leven op een nieuwe plek, een andere cultuur en een leven van vrijheid.

Het verwarrende gedeelte

Maar laat ik vooral eerlijk zijn. Er is ook een ‘verwarrend’ gedeelte aan. We moeten alles zelf uitzoeken. Zonder sociale zekerheid en mijn familie om af en toe een handje te helpen. Met een totaal ander onderwijssysteem dan dat ik ken van huis uit en met andere medische faciliteiten en procedures dan in Nederland. Ik denk dat andere gezinnen die ervoor kiezen om in het buitenland te wonen daar ook tegenaan lopen. Het is een bijzondere uitdaging om te leren omgaan met al deze nieuwe aspecten zonder dat je uit balans raakt. 

In Bali, en vooral in Ubud, zijn er voor volwassenen volop mogelijkheden om jezelf te ontwikkelen en om support te vinden via allerlei wegen. Zoals retreats, ervaren healers, workshops, therapeuten, sharing circles en ga zo maar door. Dus als je iets te verwerken hebt of aan wilt pakken, kun je altijd wel iets of iemand vinden om je daarbij te helpen. Altijd interessant om iets nieuws uit te proberen, toch.

Maar…wat nou als er het om je kind gaat? Als hij of zij niet lekker in z’n vel zit, of opeens gedrag laat zien dat je niet kan verklaren of als je gewoon geen idee meer hebt hoe je verder moet? Nu ben je veel voorzichtiger en oplettend wie je om hulp vraagt. En vaak weet je ook niet waar te beginnen om advies te vragen of (professionele) hulp. Je kent het systeem immers niet zo goed als thuis. En op sommige plekken zijn er niet eens faciliteiten waar je hulp of support kan krijgen.

Foto’s: Marieke Nijland

Opleiding tot Luisterkindwerker

Ik wilde na mijn werk met Stichting Sukacita een nieuwe richting op. Een nieuwe uitdaging waarbij ik mijn ervaring en skills kon inzetten om anderen te helpen. Vanuit mijn passie voor kinderen, mijn liefde voor luisteren en de ander ruimte geven om zijn verhaal kwijt te kunnen, kwam ik uit de bij de opleiding tot Luisterkindwerker. In 2019 ben ik naar Nederland gegaan om deze opleiding te volgen bij Diana Hendriks, de grondlegger van de Luisterkind-methode. Hier heb ik in zes maanden tijd leren werken met de Luisterkind-methode. Via een Luisterkind-afstemming maak ik contact met het kind (of volwassene) op afstand. Door af te stemmen op de unieke ‘frequentie’ van het kind, ga ik in gesprek en hoor ik wat het kind kwijt wil. Vanuit een diepere laag, die van het onderbewustzijn en het zielsniveau, kan het kind vertellen wat er aan de hand is en wat het nodig heeft. Dit gebeurt dus niet fysiek in een 1-op-1 gesprek, maar vindt plaats in de energie via telepatisch contact. 
Na een afstemming is er vaak opluchting, omdat belangrijke zaken zijn benoemd, het probleem is opgelost of de oplossing is binnen handbereik. Het kind (en het hele gezin) kan weer verder. 

Hoofdfoto en deze foto Rudi Waisnawa

Voor kleine wereldburgers in de dop 

Ik denk dat sowieso in veel situaties een Luisterkind-afstemming nuttig is. Het vormt een belangrijke start vormt om vanuit het kind te horen wat het nodig heeft en hoe dingen aangepakt kunnen worden. Maar vooral als je een wereldburgerfamilie bent, zonder een veilige en bekende achterban, is het een zachte en laagdrempelige methode om de eerste stap te zetten naar verandering. 

Misschien vertoont je kind opeens agressief gedrag, of trekt het zich juist helemaal terug in sociale situaties? Of is opeens het bedplassen weer terug, of voelt jouw kind zich om een onverklaarbare reden niet goed?
In al deze gevallen kan een afstemming helpen om te luisteren wat er aan de hand is en wat jouw kind op dit moment nodig heeft.
Voor een afstemming hoef je niet te reizen, jouw kind hoeft geen vreemde te ontmoeten, je kan gewoon samen op jullie eigen veilige plek blijven. Een Luisterkind-afstemming biedt dus bovenal een veilig gevoel. Niemand hoeft ‘met de billen bloot’. En het effect van de afstemming is vaak veel diepgaander dan bij live-contact. Jouw kind kan op zijn eigen tijd en op zijn eigen manier zijn verhaal doen.

Dus verrijkend of verwarrend?

Voor alle families die verspreid zijn over deze wereldbol wens ik dat jullie kinderen gelukkige wereldburgers worden en dat ze zich op hun gemak voelen in hun omgeving. Ik weet namelijk zeker dat deze nieuwe generatie wereldburger de wereld een hoognodige boost van vernieuwing gaat brengen. Nadat ik nog eens vliegensvlug terugkijk over mijn afgelopen 12 jaar als wereldburger, dan kan ik de volgende balans opmaken. Ik geef het 90 % verrijkend en een kleine 10 % verwarrend. Dus voorlopig zal ik mijn spullen nog niet inpakken om terug te gaan.

Maar als jij je zorgen maakt om jouw kind en je hebt geen idee waar aan te kloppen? Ga dan even naar de website van Marieke en kom meer te weten over Luisterkind-afstemming.

Over dit Wereldwijf: Marieke Nijland - Indonesië

Marieke Nijland - Indonesië
Hai, ik ben Marieke Nijland en sinds 2008 woon ik op Bali. De eerste tien jaar ben ik actief geweest in ontwikkelingswerk, waarbij ik van 2010 tot 2018 een eigen stichting heb gerund; Stichting Sukacita. In 2019 heb ik de opleiding tot Luisterkindwerker gevolgd en sinds die tijd werk ik vanuit Bali met de Luisterkind-methode. Tussen al deze 'bedrijven' door ben ik in 2015 getrouwd met mijn Balinese man en in 2017 is onze dochter geboren.