Hoe ik stilte vind in de Corona-storm

Vera van Winden
door gepubliceerd op 27 september 2020Tags: , ,

In augustus verscheen op onze site een artikel over een bijzondere vrouw, een echt Wereldwijf. Vera van Winden vertelde hoe ze omgaat met de epilepsie die haar al van jongs af aan parten speelt. In de meeste gevallen is zoiets met medicijnen goed onder controle te krijgen, maar helaas is dat bij Vera niet zo.

Toch haalt ze uit het leven wat er in zit: ze heeft meerdere studies gedaan, ze reist, ze is moeder, coach en vertegenwoordigt epilepsiepatiënten in verschillende organisaties. Ze heeft ook een goede pen en we zijn blij dat ze ons wil laten zien hoe je de wereld positief tegemoet kunt treden ondanks een chronische aandoening.

Woelig weer

Het duurt al een tijdje, deze Corona storm. Nog even en we raken eraan gewend dat het voor altijd stormt in ons land. Als we naar buiten gaan doen we dat vluchtig en beschermen we ons tegen het wrange weer. En zo gaan de dagen voorbij. Dag in, dag uit. Kan dit ook anders? Omgaan met die storm? Wie anders doet, zal anders krijgen. En dus doe ik anders. Dit keer met rust. Stilte in de storm. Want dat er een storm waait, de Corona storm, dat weten we nu wel. En dat ie even duren gaat, dat is ons ook al wel bekend. De toekomst ziet er nog wat onbestemd uit, maar Corona zal nog even woelen. Al is het alleen al in de hoofden van de mensen. Dat is zeker. 

‘Verwarring is de doorbraak naar een nieuwe realiteit’, Richard Bandler

Zelf ken ik dat trouwens wel, woelig weer in mijn hoofd. Regelmatig kan het er vanuit het niets flink onweren. Vervolgens is de lucht weer helder. Het blijft een onwennig gevoel. De rust bewaren, fysiek en mentaal, helpt. 

Meebewegen

En dat zet me aan het denken. Want ook nu zou er wat nodig kunnen zijn. Wat is bij een storm als deze een handige strategie? Meewaaien met de storm of juist niet? Op zich lijkt dat eerste me een goed plan. Meebewegen. Verzetten heeft geen zin. Ook dwalen mijn gedachten af naar stormen waarbij de kern stil is. Orkanen kennen dat. Een stille kern. In het oog van de orkaan gebeurt namelijk helemaal niets. 

Wonderlijk vind ik dat. Mooi ook. Hoe de krachten elkaar weer opheffen en zo weer tot stilte komen. Begin en eindpunt in een. Zouden wij dat ook in ons hebben? Zou er een stille kern in ons huizen? Het zou me niet verbazen. Wel dienen wij ons erop te richten denk ik, willen wij ons daar bewust van zijn. Weet hebben van onze stille kern. 

Mediteren als remedie

Waar doen wij goed aan? Mogelijk het bovenstaande. Stilte. Om zo weer vrij te zijn. En te kunnen bewegen. Want is dat ook niet wat iedereen diep van binnen zou willen? Stilte? Rust? Dan moeten we ons daarop richten in plaats van op de onrust. De stilte. Zoek je dat, dan word je denk ik vanzelf weer rustig en dus vrij.

Maar hoe dan? Ik ga op zoek en vind wat tips. Breng je houding in balans, focus op je ademhaling, mediteer om te beginnen tien minuten, visualiseer een rustige plek, focus op je houding, en ga heel bewust twintig minuten bewegen in stilte. Dit zijn wat voorbeelden hoe je innerlijke rust kan creëren.  

Nu vind ik dat ik vrij relaxt met deze storm omga, toch kan wat meer rust geen kwaad. Omdat ik een voorstander ben van kleine stapjes besluit ik het mediteren weer eens op te pakken. Dat is mij bekend en ik begin gewoon weer bij het begin, vijf minuten per dag. Idee is dit een week lang iedere dag te gaan doen. 

Je lijf vertelt je ondertussen veel, met signalen, die je alleen horen kunt in de stilte. Dit kan helpen veel over jezelf te leren en dat is goud waard! 

Ik voel meer ruimte komen. En mogelijk is dat ook waar mediteren over gaat. Ruimte maken in je hoofd. Zodat we vrij zijn. Helemaal. En we slechts constateren dat er een storm waait zonder erin meegezogen te worden. In het oog van de orkaan zijn we beland. Dit is wat ik ons allen toewens. Stilte in de storm.

LEES HIER HET VERHAAL VAN VERA EN HOE ZE OMGAAT MET HAAR EPILEPSIE

Over dit Wereldwijf: Vera van Winden - Nederland

Vera van Winden - Nederland
Hallo! Mijn naam is Vera (39) en ik woon met mijn zoontje (4) in het centrum van Haarlem. Ik ben gek op natuur, reizen en natuurlijk schrijven. In mijn columns neem ik je mee in al hetgeen waar ik me zoal over verwonder. Meestal zijn dat mensen, want zij fascineren mij enorm. Hopelijk weet mijn originele kijk jou weer te inspireren!