Kitty uit Spanje: ‘Ik ben zo enorm pissig op de Spaanse regering.’

Moeders in Nederland, ben maar blij dat je hier niet woont! Ik ben boos op hartverscheurend Spanje. En ik overdrijf niet als ik zeg dat de Spaanse overheid de grootste schrik en vrees van ieder kind is, naast Sinterklaas natuurlijk. Ik, moeder van drie kinderen van 4, 6 en 7 jaar, ben boos dat de Spaanse overheid inmiddels zes maanden niks voor kinderen doet. Behalve dan hen de stuipen op het lijf jagen en ze twee maanden opgesloten in huis laten zitten.

Deze week zijn na een half jaar eindelijk de scholen weer begonnen in Spanje. Maar dan wel met angstaanjagend strenge maatregelen. Als enige land in Europa moeten kinderen tussen 6 en 12 jaar verplicht de hele dag een mondkapje op (en een reservemasker mee) voor tenminste twee weken. Daarnaast moeten ze op afstand van elkaar blijven als ze zonder mondkapje hun lunch eten. Op middelbare scholen mogen kinderen zelfs tussen 9 en 11 uur geen water drinken of naar de wc. Het mondkapje moet op blijven. Interactie met kinderen uit andere groepen wordt niet toegestaan. En zelfs tijdens de gymles moeten ze hun mondkapjes ophouden. Ook al stikken ze in dat natte kleffe maskertje want het is hier nog lekker warm. Zo tussen de 25 en 28 graden.

Chaos op het schoolplein en protest van ouders

De eerste schooldag was een grote chaos. Het schoolplein stond vol met opgebrande panische ouders. De directrice bij de ingang schreeuwde in mijn oor: “De kleuters moeten weg bij de ingang, die beginnen pas over 10 minuten!”. Mijn jongste stond namelijk naast mij omdat haar broer van 6 jaar, die dit jaar in de middenbouw begonnen is, bang was en eigenlijk de school niet in wilde.

Scholen staan onder hoge druk en worden aan hun lot overgelaten door de overheid. Ze moeten zelf maar bedenken hoe ze aan alle strenge normen en eisen kunnen voldoen en daar bovendien uitleg over geven aan ouders. Met alle gevolgen van dien. Ik durfde niet meteen de eerste dag tegen de regels in te gaan wat betreft het mondkapjes dragen en het afstand houden voor kinderen tussen de 6 en 12 jaar. Ik had meteen door dat je heel voorzichtig moet zijn met wie je überhaupt over mondkapjes kan praten in dit democratische land van vrijgevochten werkende vrouwen. Wel zit ik in twee protestgroepen via WhatsApp en Telegram. Eén is tegen de verplichte mondkapjes en het afstand houden van kinderen. De andere verzet zich tegen de lange, niet aaneengesloten, schooltijden. De groep wil de bestaande onderbreking van 2,5 uur lunchpauze afschaffen en terugbrengen naar een kortere overblijf. Op die manier hoeven de kinderen tussendoor niet naar huis.

Toen ik in een van de WhatsApp groepen wel iets van de mondkapjes had gezegd, kwam ik niet lang daarna een moeder tegen die tegen mij zei: ”Oh jij bent degene die er wat van zei in de WhatsApp-groep, wat goed! Ik ben zo blij om te weten dat ik niet de enige ben die tegen die maskers is want ik kon het met niemand delen!” Ik werd hier oprecht emotioneel van. Zij durfde er stomweg, maar helaas wel begrijpelijk, niet over te praten…

Een loos dreigement

Ik had bovendien bedacht dat mijn kinderen de eerste dag ’s middags niet naar school hoefden om ze langzaam te laten wennen. De juffen van mijn oudste twee kinderen lieten mij echter weten dat het verplicht was ze in de middag naar school te brengen. Anders zou de inspectie komen. Een loos dreigement want die inspectie komt echt niet maar zij zijn verplicht om dit te zeggen. Onderwijzers volgen hierin een protocol. Verder vertelde de lerares dat zij het aan de directrice moest doorgeven, waarop de directrice mij persoonlijk zou gaan bellen. Ik liet weten dat dat gerust kon. Mijn besluit had niks met de school te maken.

Uiteindelijk besloten mijn kinderen zelf dat ze meteen de hele dag naar school wilden. Gelukkig vond mijn zoontje van 6 jaar verbazingwekkend genoeg school en zijn nieuwe juf na de eerste dag opeens wel leuk. Maar ik kwam de volgende dag wel aanzetten met een keurige stapel getekende documenten; een advocatenverslag met een aanklacht tegen mondkapjes en een verklaring dat ik in staking ben vanwege die omstreden lange pauzes. De lerares zou ze voor mij netjes aan de directrice geven. Ik denk namelijk dat als je de overheid op andere gedachten wil brengen, je dat nu via de schoolleiding moet doen.

Gewoon met een snotneus naar school of niet?

Nederland kreeg donderdagavond te horen dat kinderen tussen 6 en 12 jaar niet verplicht getest hoeven worden door de lange wachtrijen. En ze kunnen gewoon met een snotneus naar school deze winter. Wij kregen daarentegen juist een brief van de school waarin toestemming wordt gevraagd voor het afnemen van PCR en antilichaam-testen op scholen. En afgelopen zondagavond heeft Spanje ook nog eens een nieuwe wet aangenomen. Ziekenhuizen kunnen je nu komen vaccineren ook al ben je daar tegen. Al dan niet met politiegeweld.

Ik hoop van harte dat de mondkapjes af mogen over twee weken. Dat er niet moeilijk gedaan wordt over groepen jonge kinderen van verschillende leeftijden die samen spelen. Dat een beetje snot deze winter mag en dat testen van kinderen niet verplicht wordt. Laten we jongeren en studenten voorlichten. Ze helpen een vast groepje mensen uit te kiezen dat ze wel kunnen aanraken en waar ze geen afstand van moeten houden. Zodat ze, als ze het virus hebben, makkelijk kunnen checken waar ze het hebben opgelopen. Maar het ziet er naar uit dat het hier alleen maar erger wordt en de maatregelen juist meer angst, gemixte gevoelen en frustraties opleveren bij kinderen en ouders.

Ik snap niet dat Europa niets doet aan deze situatie in Spanje. Laat ons dit Covid probleem als één Europa oplossen en strijden voor de educatie van onze kinderen. Ik hoop dan ook echt dat de regelgeving hier niet nog meer uit de hand loopt en overslaat naar andere landen binnen Europa. Dat vind ik namelijk ontzettend eng. Dan wil ik zeker terug naar Nederland, zoals veel Nederlanders al gedaan hebben. Hoe lang ze hier ook al woonden. Hier heb ik dan mijns inziens niet meer de mogelijkheid om mijn kinderen goede opvoeding en onderwijs te bieden…

Over dit Wereldwijf: Kitty van Muijden - Spanje

¡Hola! Ik ben Kitty en na mijn studie tropische landbouw ben ik in 2009 vertrokken naar Catalonië, Spanje met mijn Catalaanse man. Ik heb hier 9 jaar een bijles school gerund en heb 3 kinderen gekregen. Nu de kleinste eindelijk ook begonnen is met de kleuterschool ben ik opzoek om weer iets op te pakken met mijn studie en te herintreden als moeder.