Hoe ik in Spanje anders over kinderen ging denken

Ik heb nooit last gehad van rammelende eierstokken. Het tegenovergestelde eerder. Toen ik nog in Amsterdam woonde, 30+ en single was, had ik altijd wel voldoende ‘projectjes’ lopen. Projectjes! Ja zo noemde ik mijn dates en nieuwe Tinder-matches. Het zegt eigenlijk al genoeg. Alsof er altijd wel wat te sleutelen of te fixen viel aan die op het eerste oog onweerstaanbare mannen…

Nu zie ik pas in, dat het logisch is dat al die ‘projectjes’ op niks uitliepen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb genoten van die fase. En wat was het smullen om de tegenstrijdige signalen met vriendinnen te analyseren onder het genot van meerdere glazen wijn; never a dull moment, maar uiteraard ook het nodige liefdesverdriet. Een ding waar ik me in ieder geval niet druk over hoefde te maken: een tikkende klok. Ik zag het krijgen van kinderen namelijk echt als een ‘gevangenis’. Ik denk dat ik dit zelfs létterlijk, in een verhitte discussie, tegen mijn zus gezegd heb. Zij had destijds al twee dochters. Oops.

De Nederlandse opvoedpolitie

Waarom was ik zo fel? Zonder iemand tegen zijn schenen te willen schoppen en ik snap heus wel dat deze situatie niet voor iedereen geldt, zag ik vooral de volgende constructie in Nederland: ouders beiden werkend, kind naar de buitenschoolse opvang of crèche, stress en ruzies over wie de kids moet ophalen en in het weekend een belachelijk schema zonder enige vrijheid of tijd voor elkaar. Lees: de ene ouder racet voor dag en dauw met kind A naar hockey training, de ander brengt kind B naar zwemles en vervolgens is elke minuut van de dag volgepland. Living parallel lives. Even kort door de bocht dit, maar je snapt mijn punt. Nee, deze valkuil, daar zou ik niet intrappen.

In tegenstelling tot dergelijke tweeverdieners met kids, kon ik gaan en staan waar ik wilde en dat deed ik dan ook! Op mijn 34e vertrok ik in alle vrijheid naar Barcelona. Ik vond het heerlijk om op deze manier het roer om te gooien en genoot met volle teugen van mijn nieuwe leven in Spanje. Ik moet zeggen dat ik in Spanje al snel een ander beeld kreeg van het gezinsleven in deze moderne tijden. Kinderen worden hier op handen gedragen en er worden geen boze of arrogante blikken uitgewisseld, mocht een baby bijvoorbeeld even huilen op een terras. Er lijkt veel meer tolerantie en begrip voor ouders met jonge kinderen.

Maar het gaat verder dan dat. Het voelt soms bijna alsof het plezier en de vreugde van kinderen het collectieve levenselixer is, waar het allemaal om draait in the end! Liep ik ’s avonds laat door de straten van Barcelona, dan zag ik ouders doordeweeks gezellig op een terrasje zitten terwijl de kinderen nog vrolijk aan het spelen waren op straat. In Nederland zou zoiets not done zijn. De bedtijden zijn veel strikter en op een schooldag is zoiets al helemaal van de zotte. Misschien is dat ook wel het beeld dat ik in Nederland had: het wijzende vingertje van ‘de opvoedpolitie’ en alles volgens de regeltjes moeten doen. In Spanje lijkt alles minder geforceerd en meer verweven in het leven van alledag. Kinderen varen op natuurlijk wijze mee in diezelfde flow.

Zwanger in Spanje

Ons wondertje

Mijn gevangenis (of milder vertaald ‘geleefd worden’) metafoor bleek dus een beetje te zwaar aangezet en ik zag in dat het ook anders kon. Zoals het leven hier sowieso minder een ‘ratrace’ is. Neemt niet weg dat ik nog steeds geen kinderwens had. Tijdens de eerste date met Sergi kwam dit topic zelfs ter sprake. Altijd goed om dat soort dingen op tijd uitgesproken te hebben. Je zult begrijpen dat het voor iedereen een behoorlijke verrassing was toen ik na een jaar opeens zwanger bleek! Wat te doen?

Sergi en ik woonde net samen en ik was inmiddels 35 en op een of andere manier werd die leeftijd ineens wel een relevant detail. Vanaf het moment dat ik het ontdekte wist ik zonder het uit te spreken, zonder het toe te durven geven aan mezelf, deep down, dat ik dit wonder (‘ons wondertje’ -kots kots- en toch snap ik dat soort taal nu ineens) nooit zou kunnen weghalen.

Na een aantal moeilijke dagen, vele discussies en vooral huilbuien verder, besloten we er samen voor te gaan. Twee weken na mijn 36e verjaardag beviel ik van een prachtige dochter en inmiddels is Angie alweer twee. Bizar hoe snel dat gaat en bizar om met de kennis van nu terug te denken aan die beslissing! De liefde voor je eigen kind is zo overweldigend en allesomvattend, hier had niemand me op kunnen voorbereiden.

Zoals we op het geboortekaartje schreven: de beste dingen in het leven zijn onverwachts of in het Catalaans: ¡Les millors coses de la vida són inesperades! We genieten elke dag volop met zijn drietjes en alles wat we voorheen leuk vonden om te ondernemen, gaat ook prima als gezin! Ik ben na mijn zwangerschapsverlof voor mezelf begonnen en kan mijn eigen tijd dus goed indelen en vanuit huis werken. Sergi is kunstschilder en is ook veel om en in het huis te vinden, aangezien zijn studio op loopafstand is. Het leven is dus behoorlijk fijn en stressvrij hier in Spanje.

Structuur en regelmaat

Toch komt er nog een kleine twist aan dit verhaal. Nu Angie de leeftijd nadert waarop ze straks naar school moet, begin ik toch ook wel de voordelen van Nederland in te zien. Los van het gemis van familie en vrienden dat groter is geworden, maar ineens lijken die regeltjes zo gek nog niet. De structuur en regelmaat, het beter georganiseerde schoolsysteem, de kwaliteit van het onderwijs. Ik heb zelf op een Montessorischool gezeten en deze methode of een vrije school zou ik geweldig vinden. Alleen zijn dergelijke scholen hier vrijwel niet te vinden en sowieso onbetaalbaar.

In Spanje heerst er veel onvrede ten aanzien van de overheid en het land loopt qua welvaart duidelijk achter op Nederland. Zeker nu, met de steun die Spanje heeft ontvangen vanuit Europa voor de Corona-crisis, gaat het hier qua economie helemaal een drama worden. Waar gaat de overheid in vredesnaam op korten en wat gaat er allemaal op de schop, om dit straks terug te kunnen betalen?

Toch kan je wellicht begrijpen dat teruggaan naar Nederland ook een persoonlijke angst met zich zou meebrengen. Is het mogelijk om deze vrije manier van leven en de zeeën van tijd die we voor en met elkaar hebben, daar vast te houden? Of is het onvermijdelijk en belanden we dan alsnog in die situatie waar ik zo fel op tegen was? 

Over dit Wereldwijf: Anouk Kopijn - Spanje

Anouk Kopijn - Spanje
¡Hola! Ik ben Anouk en begin 2017 vertrok ik op mijn 34e naar Barcelona. Verliefd op het Spaanse leven en al snel ook mijn Spaanse prins tegengekomen, met wie ik inmiddels in Girona woon, samen met ons dochtertje en hond. Aan de UvA psychologie gestudeerd en ruim tien jaar werkzaam als marktonderzoeker. Mijn passie is verhalen delen, lees je mee?