Maud uit Nepal: ‘Ons vertrek naar Nederland komt in een stroomversnelling.’

door gepubliceerd op 27 oktober 2020Tags: , , ,

We hebben altijd gezegd dat we uiteindelijk wel naar Nederland willen. Vooral voor praktische redenen. Gewoon omdat het in Nederland allemaal veel beter geregeld is dan in Nepal. Maar we woonden hier nog heerlijk. Onze organisatie loopt goed, fijn bij familie, we genieten hier volop. Dat we een keer zouden verhuizen werd vooruit geschoven. ‘Dat doen we wel een keer over een paar jaar.’ Totdat ik opeens een mailtje kreeg met de vraag of ik interesse had in de baan van mijn oud stagebegeleidster….

Het is een baan die ik heel graag wilde. Bovendien komen er als muziektherapeut maar weinig banen langs, zeker ook nog eens met de doelgroep kinderpsychiatrie! Toen begon de chaos; gaan we wel of gaan we niet?

Kan ik nog terug?

Mijn man was heel duidelijk. Hij wou graag verhuizen. Ook al zou dat betekenen dat we door visum regelingen elkaar maanden niet zouden gaan zien. Maar ik was er nog niet helemaal klaar voor en zeker niet al zo snel! Aan de andere kant staat ons leven hier al acht maanden stil. We mogen het huis niet uit, kunnen niet werken, het meeste is dicht. Ons inkomen is afkomstig van toerisme en Corona heeft daar een stokje voor gestoken. Dus eigenlijk is het ook wel duidelijk dat we het komende jaar of misschien wel jaren hier geen inkomen gaan hebben. We moeten eigenlijk heel blij zijn dat mij een baan wordt aangeboden.

Corona maakt de stap nu gemakkelijker en tegelijkertijd moeilijker! Nepal laat op het moment geen buitenlanders toe. Ook geen buitenlanders die hier wonen en getrouwd zijn met een Nepalees. Dat betekent dat als ik straks Nepal verlaat, ik niet weet wanneer ik weer terug kan. En dat vind ik wel een beangstigende gedachte. Wat als ik nou niet kan aarden, wat als er iets met mijn partner of familie gebeurt of gewoon om weer eventjes terug te zijn.

Gelukkig komt mijn man de eerste drie maanden mee en hoef ik hem nog niet gelijk te missen. Maar de rest van Nepal wel. De zon, de stof, het eten, de vrijheid (vooral die vrijheid!), alle kleuren en kruiden, de vriendelijke mensen. Maar voornamelijk mijn lieve nichtjes. Nepal past zo bij mij, alleen was alles nou maar beter geregeld daar.

Best of both worlds

Tot nu toe hadden we in mijn ogen altijd het beste van de twee werelden. We konden elk jaar naar Nederland op vakantie en wat was het dan heerlijk om onze vrienden en familie te zien. Door eigen baas te zijn konden we het altijd zo regelen dat we lekker lang in Nederland konden zijn. Daar kijk ik zeker naar uit om straks weer onder mijn vrienden en familie te zijn. Maar kan dat allemaal wel nu met corona? Kan je nog wel fijn bij vrienden op bezoek? Zeker als straks mijn man weer weg is en ik alleen achterblijf heb ik mijn vrienden nodig! Waar ik ook naar uit kijk is dat ik weer warm kan douchen en niet gelijk weer ben zodra ik de deur uitstap. Verwarming te hebben in de winter, het eten, mijn vrienden, het rustige verkeer, nieuw plekje inrichten en een wasmachine!

Zo gaan mijn gedachtes steeds op en neer. In twee weken tijd stond mijn leven op z’n kop en over zes weken zijn we alweer in Nederland. Ik moet in zes weken tijd mijn vijf en half jaar leven hier afsluiten. Helemaal afsluiten zal het niet worden want Nepal zal altijd bij ons blijven. Door familie en ook onze stichting en projecten, maar toch….

Wordt het een tijdelijke baan, en overbrugging of gaan we toch echt settelen in Nederland? De tijd zal het leren, alles is op het moment toch onzeker. Het enige wat zeker is, is dat we naar Nederland komen en ik een hele gave baan ga beginnen. Nu eerst nog genieten van de laatste weken en mijn lievelingsfestival, Tihar. En de rest, de rest komt wel!

Over dit Wereldwijf: Maud van de Worp - Nepal

Maud van de Worp - Nepal
Namaste! Ik ben Maud en op mijn 23e verhuisd naar Nepal om samen met mijn Nepalees onze Stichting INSPIREnepal te runnen. Ik doe hier te veel verschillende dingen maar mijn passie is werken als muziektherapeut (special needs/brandwondenafdeling), mijn kennis delen met de locals en mijn stagiaires uit Nederland. Naast, appeltaarten bakken met onze special need meiden in onze eigen bakkerij.