The big 4.0! Ben ik geworden wie ik als klein meisje wilde zijn?

Yvonne Janssen

Recentelijk werd ik geïnterviewd door een studente, die een artikel moest schrijven over de ervaringen van iemand die armoede van dichtbij heeft meegemaakt. Ik mocht met haar reflecteren op de reizen die ik had gemaakt. We spraken over het voetbaltoernooi dat ik als bestuurslid van United Cubs heb georganiseerd voor kindjes in de sloppen van Maputo, Mozambique en mijn vrijwilligerswerk voor Because We Carry in de vluchtelingenkampen op Lesbos, Griekenland. Ook mijn ervaring als docent aan een privé-universiteit in Mexico kwam aan bod. Door de vakken die ik gaf en mijn bezoek aan een opvangtehuis voor straatkinderen heb ik daar eveneens veel over armoede geleerd.

Ik vertelde haar dat het hoofdstuk ‘Mexico’ voor mij nog niet is afgerond, omdat ik door Corona halsoverkop uit Mexico ben teruggekeerd. Zonder afscheid te kunnen nemen van de mensen die ik daar heb ontmoet. Maar ook zonder dat ik de sociale projecten, die ik graag wilde waarmaken, kon realiseren. Zoals samen met een coach van de eerste divisie voetbalclub Las Pumas een voetbaltoernooi organiseren voor kindjes in de sloppen van Mexico-Stad en huizen bouwen in de sloppen van Puebla voor de organisatie TECHO.

Ouder worden en persoonlijke ontwikkeling
Foto: Yvonne Janssen – Met de coach van Las Pumas voor een voetbaltoernooi met kinderen uit de sloppenwijken van Mexico stad

Levensverrijkende ervaringen

Terwijl ik met haar sprak over deze levensverrijkende ervaringen realiseerde ik me hoeveel ik daarvan heb geleerd én hoe dankbaar, bescheiden, menselijk en voldaan ik me bij een ieder van die belevingen had gevoeld. Tegelijkertijd besefte ik ook dat ik dit soort sociale projecten wil blijven doen, hoe belangrijk het voor me is om iets terug te kunnen geven aan en iets te kunnen betekenen voor de wereld. Vooral voor mensen die het om welke reden dan ook minder hebben dan ik.

Corona maakt alles spannend, maar ik zou graag alsnog terugreizen naar Mexico om mijn hoofdstuk daar af te sluiten. Om mijn vrienden daar gedag te zeggen, het voetbaltoernooi te organiseren en een huis te bouwen voor een gezin dat nooit die luxe heeft gehad. En om net als vorig jaar Kerst en oud en nieuw te vieren met fijne mensen aan de Caribische zee, dansend op lekkere muziek met mijn pootjes in het zand. Mijn mensen in Mexico reageerden direct enthousiast op mijn plannen. Nu mag ik de regels omtrent Corona afwachten en luisteren naar mijn gevoel als het gaat om de vraag of het wel of niet verantwoord is om te gaan onder deze omstandigheden.

Ben ik geworden wie ik wil zijn?

Op 29 oktober word ik veertig jaar en dat besef heeft me, samen met alle grote veranderingen van de afgelopen tijd, doen reflecteren op de vraag of ik de vrouw ben geworden die ik als klein meisje voor ogen had; of ik doe wat ik wil, of ik mijn gevoel en passie volg, of ik mijn wonden heb geheeld, of er nog werk te doen is, en of ik oké ben met mijn leven als ‘single’ zonder kinderen – op deze leeftijd.

Als Corona er niet was geweest had ik mijn verjaardag en terugkeer uit Mexico graag willen vieren ‘alsof ik ging trouwen’. Met een groots feest, mooie kleding, lekker eten en drinken, lekkere muziek, dansen tot diep in de nacht – of vroeg in de ochtend – en vooral dit bijzondere moment delen met de mensen die me dierbaar zijn. Want dat is wat mensen die trouwen me altijd vertellen over hun bruiloft; hoeveel liefde ze hebben ontvangen en hoe bijzonder het is om al je dierbaren om je heen te hebben. Aangezien ikzelf niet getrouwd ben, noch verwacht dat op korte termijn te doen, vond ik deze mijlpaal van 40 jaar en mijn terugkomst uit Mexico een mooie gelegenheid om een groots feest te vieren samen met alle mensen in mijn leven die ik lief vind en belangrijk voor me zijn. Onder de huidige omstandigheden mag ik blij zijn als ik dat plan kan verplaatsen naar een strandfeest in het voorjaar of de zomer.

Ouder worden en zelf ontplooiing
Foto: Yvonne Janssen – Tattoo met mijn persoonlijk dagteken volgens de Maya kalender en tevens een dierbare herinnering aan Mexico

Grote onderwerpen

Gistermiddag heb ik mogen genieten van een holistische massage van een jongedame die in Thailand haar skills had geleerd, nadat ze besloot om haar passie te volgen en haar carrière als grafisch vormgever bij een reclamebureau vaarwel te zeggen. Ze legde haar handen op mijn lichaam en vroeg me of ze met me mocht delen wat ze voelde. Zo benoemde ze binnen vijf minuten alle grote onderwerpen waar ik mee bezig ben.

Zo voelde ze aan mijn schouders dat ik erg sterk ben en een grote last met me meedraag, die ik nog mag verwerken. Ze voelde dat ik een ‘brok’ in mijn keel had die haar erop wees dat er nog dingen uitgesproken mogen worden. Ze voelde mijn nieren, die volgens haar symbool staan voor veiligheid, bij mensen, maar ook in je eigen lichaam. Ze voelde de zonnevlecht, die symbool zou staan voor de vragen wie ben ik, waar ben ik en waar wil ik naartoe? Tenslotte voelde ze mijn maag, waar emoties worden opgeslagen, die haar erop wees dat ik nog wat op te lossen heb.

Ik complimenteerde haar dat ze zo even alles opnoemde wat voor mij actuele issues zijn. Ik voel ook aan alles dat ik hiermee aan de slag mag, als de volgende fase in mijn levenslange proces van persoonlijke ontwikkeling en heling. Dus dat is dan ook meteen een goed voornemen voor mijn nieuwe levensjaar.

Ik mis intimiteit

Als het gaat om het feit dat ik ‘single’ ben zonder kinderen, voel ik me dankbaar voor mijn vrijheid, kansen en mogelijkheden, en mijn levenskeuzes. Ik heb het feit omarmd dat ik geen kinderen wil of krijg. Daar voel ik me oké mee. Ik heb veel minder twijfels dan toen ik 30 werd, toen dit nog een grote beslissing was die ik mocht maken.

Wél mis ik de intimiteit van een fijne, liefdevolle, eerlijke en echte relatie met iemand van wie ik hou om wie hij is en waar hij voor staat, die hetzelfde voelt voor mij, en met wie ik het leven kan delen. Alleen hoe ontmoet je iemand in tijden van Corona in een wereld waar contact steeds vluchtiger lijkt te zijn? De vrijheid in seksualiteit als vrijgezel is fijn, en daar kan ik ook zeker van genieten, alleen voor mij voelt seksualiteit pas intens als het met iemand is voor wie ik echt intimiteit voel én andersom. En dat mis ik.

Maar alleen ben ik niet

Des te intenser is de liefde die ik voor mijn broers en zus en ‘my chosen family’, vrienden dus, voel. Ik voel me heel dankbaar voor mijn familie en vrienden, en met het ouder worden, worden die relaties ook steeds hechter en voor mij steeds kostbaarder. Dat beschouw ik als een enorme emotionele rijkdom en ik voel me dan ook zeker niet alleen. Het is heel fijn dat met het ouder worden bij iedereen de ‘bull shit’ factor steeds minder wordt en echt contact daarvoor in de plaats komt, met aandacht voor alle aspecten van het leven als mens.

Blijdschap, verdriet, verlies, loslaten, dromen waarmaken, succes hebben, feest vieren, huilen, heling, boosheid en al het overige wat erbij hoort. Elkaar door en door kennen, het zonder oordeel er voor elkaar kunnen zijn, elkaar steunen waar nodig en zelfs je huis voor elkaar open stellen, is ‘priceless’ voor mij. Zoals mijn beste vriend ooit tegen me zei: “Wij houden wel van je! Net als zovelen. Stiekem heb je gewoon heeeeel veel geliefden.”

“It takes a strong person to remain single in a world that is accustomed to settling with anything just to say they have something.”

Ouder worden en zelfontplooiing
Foto: Yvonne Janssen – Huis aan de Oudegracht in Utrecht

Keep your mind and heart open

Zoals bij velen was mijn thuissituatie verre van ideaal en dat is de bagage die ik met me meedraag en de pijn die ik mag helen. Dat is waarschijnlijk een levenslang project waarbij er steeds een laagje van de ui wordt afgepeld. En ik voel dat de start van mijn nieuwe levensjaar en -decennium ook een nieuwe fase in dit proces inluidt. Naarmate ikzelf ouder word en steeds dichterbij de leeftijd kom waarop mijn moeder haar eerste diagnose van een hersentumor kreeg (die zij helaas niet heeft overleefd) voel ik me, niet ondanks maar juist dankzij dat alles, steeds dankbaarder voor de magie van het leven. Voor mijn gezondheid, voor de mooie mensen in mijn leven, voor de mensen die ik nog mag ontmoeten, voor alle ervaringen en levenslessen, voor de kansen en mogelijkheden die me geboden worden, voor mijn ‘thuis’ en mooie opdracht sinds ik weer terug ben in Nederland, en al het moois wat/wie er nog op mijn pad mag komen.

Ik hoorde Lenny Kravitz in een interview zeggen, als antwoord op de vraag: How do you keep your mind fit? By keeping it open. Dat is mijn doelstelling ook, samen met mijn hart.

Dus, ben ik geworden wie ik als klein meisje graag wilde zijn ‘als ik later groot was’?

Uiteraard heb ik wensen en dromen, die ik graag nog waar wil maken. En zolang als ik leef wil ik blijven dromen, voelen, liefhebben, leren en ervaren. Maar ik voel me gelukkig met een gezond en rijk leven gevuld met mooie mensen en ervaringen en dat betekent alles voor me. Dus ik ben blij en dankbaar met waar ik nu sta in het leven en word enthousiast van de gedachte aan alles wat en iedereen wie me nog te wachten staat. Maar als je nu alles al zou hebben en niks meer te leren of dromen over zou hebben, dan zou ik net zo goed dood kunnen gaan. En ondanks dat dat ook bij het leven hoort, hoop ik dat ik mijn levensreis nog even mag voortzetten en de wereld waar ik kan een beetje mooier mag maken.  

Over dit Wereldwijf: Yvonne Janssen - Nederland

Yvonne Janssen - Nederland
Hallo! Na een buitenlandavontuur in Mexico woon ik inmiddels aan de Oudegracht in Utrecht. Ik begeleid het bestuur van een pensioenfonds bij hun duurzaam investeren strategie. Daarnaast ben ik verbonden aan Giving Back, een organisatie die jongeren met een cultureel rijke achtergrond verbindt aan rolmodellen om hen te begeleiden naar een mooie studie, een goede baan en een kansrijke toekomst.