Flying home for Christmas…

Zelfs met een kerstmuziekje op de achtergrond lukt het me niet om in kerststemming te komen. Vorig jaar kreeg ik de juiste vibe ook al niet te pakken hier in Florida. Voorgaande jaren woonden we in het noorden van de Verenigde Staten waar de natuur me altijd een handje hielp om in de juiste stemming te komen…

Tijdens Indian Summer genoten we nog van de warmte en de kleurenpracht voordat de eerste sneeuwvlokken vielen in november. De zomerkleren werden opgeborgen, de dikke truien en snow boots kwamen tevoorschijn. Kerstmis was in aantocht.

Veranderende seizoenen en kerstmarkten

Met kleine kinderen ging het sowieso vanzelf. We maakten Jack-o’-Lanterns van pompoenen in oktober. Op school werden na Halloween de handjes in vingerverf gedoopt, op een stuk papier afgedrukt en vermaakt tot schattige Thanksgiving kalkoentjes. In november maakte ik een foto van de kinderen die als kerstkaart gebruikt werd. En daags na Thanksgiving stond de kerstboom. Jaar in jaar uit.

Tussendoor, tijdens onze jaren in Frankfurt, kon ik vier winters genieten van typisch Duitse kerstmarkten. De handen warmend aan een mok met warme glühwein want het was altijd koud. De ene winter dat we in Polen woonden bezocht ik de kerstmarkt in Krakow. Kou heb ik er ondanks de ijzige temperaturen niet geleden. Zeker weten doe ik het niet, maar ik vermoed dat er een flinke scheut Poolse vodka toegevoegd was aan die glühwein.

In de kroeg in plaats van in de kerk

In mijn tienerjaren, toen ik nog thuis woonde, moest ik altijd van mijn moeder op kerstnacht naar de nachtmis. Pas daarna mocht ik de cadeautjes die onder de boom lagen open maken. Dat vond ik altijd wel een dingetje want gelovig was ik nooit, vond die kerkbank veel te hard en de temperatuur in de kerk veel te laag. Maar mijn moeder was stellig. Om uiterlijk tien uur moest ik naar de kerk om een plaatsje te bemachtigen en ver na middernacht was ik pas weer thuis.

Maar als opstandige jongvolwassene was ik vindingrijk om die oh zo gewilde cadeautjes te mogen openen. Ik had destijds een vriend en ik beloofde mijn moeder plechtig om vanuit zijn huis naar de kerk te gaan. We zouden elkaar dan weer buiten de kerkdeuren treffen na de nachtmis en dan gezamenlijk naar huis lopen. De jaren dat ik dat deed zei ze altijd na de mis: ‘Ik heb je helemaal niet gezien tijdens de communie’. Tja, dat kon ook niet want dan zat ik altijd in de dorpskroeg met mijn vrienden aan het bier!

Kerstdagen
Foto credits : Ing Hofman

Lastige combi: kerst en tropen

Ruim dertig jaar later in Florida lukt het me dus niet de omschakeling te maken. In de warenhuizen waar de airco altijd op ‘standje vrieskist’ staat loop ik nog altijd niet warm voor de enorme lading kerstartikelen. En eigenlijk begrijp ik niet helemaal waarom. Zet me een bord dampende boerenkoolstamppot voor mijn neus en ik weet er wel raad mee. Al vallen de mussen van het dak.

Gelukkig zijn de mensen in onze community minder beperkt op dit gebied dan ik. Op meer plekken dan vorig jaar zie ik nu al kerstverlichting aangebracht aan de huizen en in de tuinen. Een beetje licht in de duisternis, vermoedelijk ter compensatie van alle corona ellende. Ik ga dit jaar geen energie meer stoppen in een tropisch kerstfeest want we vertrekken binnenkort naar Nederland om daar kerst te vieren.

Niet driving home for Christmas maar flying home for Christmas. Nu alleen nog Corona buiten de deur zien te houden. Ik heb namelijk niet zoveel zin in een tropische ‘verrassing’…

Over dit Wereldwijf: Ingeborg Hofman - VS

Ingeborg Hofman - VS
Hi there, mijn naam is Ing(eborg) Hofman. Momenteel woon ik in de buurt van Miami in Amerika. Mijn man werkt vanuit NYC, onze dochter studeert in Maastricht en onze zoon zal over niet al te lange tijd gaan studeren ergens in Amerika. En ik? Ik probeer tussen alle verhuizingen door, gemiddeld elke twee jaar, een beetje te genieten van en te schrijven over dit (te) gekke land!