Esther uit Lapland: “Kan ik wel berusten in een simpeler leven?”

Is het mogelijk om gelukkig te zijn zonder toe te geven aan intellectuele neigingen? Die vraag wordt steeds relevanter in mijn bestaan. Hoewel mijn partner in het ziekenhuis ligt met een infectie in zijn ruggengraat, heb ik vandaag best een fijne dag gehad. Het is grijs in Lapland. Er ligt een beetje sneeuw. Onlangs heeft het gedooid, waardoor het glad is. Het kan elk moment stevig gaan vriezen...

Om half vier werd ik wakker en ben ik opgestaan. Ik was nieuwsgierig of het pupje, dat zich gisterenmiddag onder de planken vloer van zijn hondenkennel had verstopt, alweer tevoorschijn was gekomen. Zijn moeder, broertjes en zusjes had ik verhuisd naar een kennel zonder planken vloer. Maar dit ene, eigenwijze kereltje, uit een nestje van zeven, had zich uit de voeten gemaakt voordat ik hem kon pakken.

De dag voorbij

Toen ik het buitenlicht aan deed, zag ik meneer vrolijk bij tante Miki zitten. Zodra ik echter naar buiten ging, schoot hij weer weg onder de vloer. Als een kat op jacht heb ik hem zitten opwachten. Ik hoorde hem brommen en krabbelen op de licht bevroren aarde onder mij, maar tevoorschijn kwam hij niet. Toen ik het koud kreeg, gaf ik het op.


Later probeerde ik hem te lokken met eten, maar ook daar trapte hij niet in. Pas toen ik zijn moeder, broertjes en zusjes allemaal weer terug verhuisde naar zijn kennel, kwam hij onder de vloer vandaan en kon ik hem te snel af zijn. Vervolgens heb ik heel de familie weer naar de kennel zonder vloer gebracht.

Ik heb de honden gevoerd, wat kleine taken verricht, sneeuw geschept en me beziggehouden met twee oudere pups. Daarna was het al donker en ben ik naar het dorp gereden om de post te halen. Nu zit ik een reep pure chocolade met chili te eten, terwijl ik naar akoestische gitaarmuziek luister. Straks doe ik nog een rondje honden om ze drinken, en de pups en moeder een laatste portie eten te geven. Dan is de dag voorbij.

Ambitie loslaten

Tot drie weken geleden deed mijn partner dit alles. Zelf las ik wetenschappelijke literatuur en schreef ik aan een proefschrift. Ook was ik bezig met het ontwikkelen van een cursus, om mensen te helpen hun concentratievermogen te leren kennen en dat gerichter te gebruiken. Van het ene op het andere moment echter, kreeg mijn partner door een infectie ernstige rugpijn en kon hij niets meer zelf doen.

Dag en nacht moest ik hem helpen, waardoor ik werd terug geslingerd naar het trauma van het auto-ongeluk wat hem twee jaar geleden bijna het leven kostte. Sindsdien is zijn gezondheid een op en neergaande beweging en tijdens deze revalidatie van zijn rug zal hij mijn hulp nog een tijd nodig hebben.

Geen mentale uitdaging

Ik vraag me af of ik een serieus project eigenlijk wel kan combineren met de instabiele toestand van mijn partner? En zo niet, of ik kan berusten in een simpeler leven? Niet alleen simpel door weinig te bezitten en weinig activiteiten buitenshuis te ondernemen, wat ik altijd fijn heb gevonden, maar ook innerlijk simpeler, door niet veel meer te ambiëren op het intellectuele vlak.

Geen sledehondentochten meer om over na te denken, geen boeken meer schrijven, geen promotietraject, geen grote mentale uitdagingen meer. Kan ik bevredigd raken door het uitvoeren van thuiszorg, het verzorgen van de honden, koffie drinken tussendoor, stofzuigen en het doen van andere eenvoudige taken in het hier en nu. Kan ik in die praktische doe-dingen, zonder uitdagende mentale prikkels, de essentie van het leven vinden?

Over dit Wereldwijf: Esther Quatfass - Zweden

Esther Quatfass - Zweden
Hej. Ik ben Esther en ik woon sinds 2014 met mijn partner in Västerbotten, Zweden. Daarvoor woonden we 7 jaar in Estland en oorspronkelijk kom ik uit Amsterdam. Ik houd ervan om afgelegen in de natuur te wonen, waar ik heerlijk kan schrijven aan mijn boeken en waar mijn partner zich met zijn sledehonden bezighoudt. Voor de Wereldwijven schrijf ik graag over de wisselwerking tussen de natuur, mijn belevenissen en mij als persoon.