Mijn highway to happiness

Vera van Winden

Wow, ik heb iets ontdekt. En daar ben ik nogal enthousiast over. Omdat ik geloof dat dit is wat ik doe, iedere dag weer. Van een groot onbewust proces ben ik me nu ineens bewust geworden. Dolgraag vertel ik jullie er meer over en hoop dat ik mijn ervaring aan jullie over kan brengen. Het begon allemaal een paar weken geleden.

Op een dag kwam een vriendje van mijn zoontje bij ons spelen. Zijn vader kwam hem ophalen. Net voordat we losbrandden in een politieke discussie verontschuldigde ik mij voor mijn zo kleurige huis: kindertekeningen aan de muur, fleurige bloemen op de tafels, kleurige zitkussens en dat alles vergezeld van een vrolijk muziekje.

Allesbehalve vrolijk

Dit stond in schril contrast met de stemming buiten die een hele andere toon sloeg. Grijstinten, gebogen figuren die snel zich een weg door de winkelstraten baanden, iedereen vergezeld van een mondkapje. Daar werd ik alles behalve vrolijk van.

Vervolgens vertelde ik hem dat ik de laatst tijd zo’n zin had in feestjes. Hoe meer hoe beter! En ja, ook dat is vrij opmerkelijk aangezien ik normaal gesproken helemaal niet zo’n feestbeest ben.

Hij, de vader van het vriendje van mijn zoontje, leek helemaal niet raar op te kijken van mijn ‘happy house’ en mijn drang tot feestvieren. ‘Oh, een compensator,’ zei hij argeloos. En alsof er niets was voorgevallen, vervolgden we onze discussie.

Pas veel later, herinnerde ik me zijn woorden weer. Wat was ik? Een compensator? Wat is dat dan? Had ik soms een trend gemist? En ook, wat vond ik ervan? Had hij een punt?

Grip op onzekerheid

Compenseren: iets goed (proberen te) maken, terug in balans brengen. Ik kon niet anders dan constateren dat de kans groot was dat ik dit toch echt was. Een compensator. En dit is waarom. Mijn denken en doen verandert razendsnel naarmate een situatie teveel naar het één neigt. Een voorbeeld: onlangs heeft de regering besloten het land in ‘harde lockdown’ te doen. Het gevolg is dat mijn zoontje nu vervroegd vijf in plaats van twee weken vakantie heeft. Dat is voor ons allemaal even schakelen. En wat doe ik? Ik spring in de actie-modus en doe er wat bij. Iets anders, wat me helpt.

In deze situatie creëer ik zoveel mogelijk grip op de onzekere tijd die er is en nog komen gaat. Allereerst breng ik mijn directe omgeving op orde. Ik ruim de boel op. Zo neem ik (het gevoel) van leiding weer over. Instant rust is wat het me oplevert.

Vervolgens creëer ik overzicht door lijstjes te maken voor mijn zoontje en mijzelf. Wat kunnen we gaan doen, met wie op welke dag? Hierbij maak ik dankbaar gebruik van mijn hulpbronnen, familie/ouders van speelvriendjes. Ook probeer ik de voordelen van de situatie te ontdekken, want die zijn er vast ook. Zo is er nu veel meer tijd en zou ik mijn zoontje kunnen leren fietsen. Dit alles helpt mij.

De nr. 1 (groot)ouderwijsheid in Nederland luidt: “Alles waar ‘te’ voor staat is slecht, behalve tevreden”

Een vleugje humor en positiviteit

Maar ook in mijn communicatie pas ik het compenseren toe. Is bijvoorbeeld de stemming of het onderwerp wat zwaar? Door een vleugje humor, luchtigheid, positiviteit maak ik ‘m weer licht. Zelfs als ik een een interne dialoog voer en bespeur dat ik teveel de ene kant op denk, doe ik er voor de balans een andere gedachte bij. Ter compensatie. Ik vind (kritische) vragen daar uitermate geschikt voor. Zij scheppen namelijk ruimte.

Soms compenseer ik voor de ander, maar indirect voor mezelf. Dat is het geval als ik een beroep doe op een organisatie. Het risico om met mij samen te werken is gezien mijn epilepsie nu eenmaal groter dan bij een ander. Ik kan dat echt begrijpen en compenseer door op andere gebieden mijn steentje bij te dragen.

Een flexibele en positieve werkhouding of door me juist te onderscheiden door een beroep te doen op mijn kwaliteiten, bv. creatief denken, resulteert in een balans die meestal goed voor mij en de werkgever uitpakt.

Nu ik moeder ben van mijn zoontje Luuk sla ik trouwens ook aan het compenseren. Het ouderschap gaat hier, doordat ik epilepsie heb, een klein beetje anders. Dit hoop ik te compenseren door voor mijn zoontje een hele leuke, ondernemende moeder te zijn. Ik zorg ervoor dat ik veel tijd met hem doorbreng, er veel op uit ga en betrokken ben op school. Zo ben ik dit jaar begonnen als klassenouder. Samen met een andere ouder doe ik dit en vind het hartstikke leuk!

Compenseren fungeert voor mij als een soort ‘highway to happiness’, een weg die ik graag bewandel. En dat vind ik een prachtig inzicht. Dus dankjewel 2020, het was voor velen een pittig jaar, maar juist daardoor heb je mij bewust gemaakt van een bijzonder proces, compenseren.

Over dit Wereldwijf: Vera van Winden - Nederland

Vera van Winden - Nederland
Hallo! Mijn naam is Vera (39) en ik woon met mijn zoontje (4) in het centrum van Haarlem. Ik ben gek op natuur, reizen en natuurlijk schrijven. In mijn columns neem ik je mee in al hetgeen waar ik me zoal over verwonder. Meestal zijn dat mensen, want zij fascineren mij enorm. Hopelijk weet mijn originele kijk jou weer te inspireren!