Hoe de wereldwijven in Amerika de afgelopen dagen beleefden…

Ingeborg van t Pad Bosch

Hoe beleef je de afgelopen dagen als je in de Verenigde Staten woont? Die vraag kreeg ik deze week een aantal keer uit Nederland. En ik kan je zeggen dat de spanning mij hier niet in de koude kleren is gaan zitten. En dat zal ook nog wel even zo blijven. De bestorming van het Capitool was de apotheose van vier jaar Trump. Maar deze tweespalt en polarisatie in de Amerikaanse maatschappij is natuurlijk niet zo maar opgelost. De meeste Amerikanen schamen zich drie keer in de rondte voor hun eigen land anno nu. We hebben het hier immers over de Verenigde Staten, de grootmacht die in de hele wereld al bijna twee eeuwen lang voor democratie strijdt. De nieuwsbeelden leken eerder uit Belarus of Centraal Afrika te komen…

Het was bovendien opvallend dat deze overwegend witte menigte zonder veel problemen de trappen van het Capitool kon bestijgen en er zelfs naar binnen konden dringen. Dat was een paar maanden geleden bij de BLM protesten wel anders. Toen stond de National Guard massaal en in volle gevechtsuitrusting klaar om de protesten de kop in te drukken en werden met traangas en politie te paard, zelfs tanks, de straten schoongeveegd. Die dubbele moraal en de gevolgen daarvan vind ik zo gevaarlijk in het huidige Amerika. De vraag is of dit monster dat Trump heeft gecreëerd en waar hij van geniet nog wel getemd worden. Ik vraag me af hoe de vlag erbij hangt bij de rest van de Nederlandse wereldwijven in Amerika. Hoe ervaren zij hun leventje hier nu? 

De bestorming van het Capitool

Carol Rock uit San Francisco keek de afgelopen dagen afgrijzen naar wat er zich op haar tv-scherm afspeelde. ‘Dit was al door zoveel mensen voorspeld. Al deze mensen werden uitgemaakt voor radical lefties, liberals, liberal tears. So here we are. Hoezo zijn mensen verbaasd? Nu pas? En wat eigenlijk ook niemand mag verbazen, is het gebrek aan politie of leger of überhaupt bescherming van de mensen die in het Capitool bezig waren met het in praktijk brengen van wat de constitutie van hen verwacht. Deze terroristische aanval, was een rechtstreekse aanval op de democratie. Waar waren de kogels, waar waren de massale arrestaties? Waar was de National Guard? Deze mensen konden fluitend het gebouw binnenlopen. Onze democratie was ineens zo kwetsbaar.’

Lisette uit Washington DC vindt dat wat er in het Capitool gebeurde te krankzinnig voor woorden. ‘In DC is iedereen enorm verkiezingsmoe. In twee maanden tijd drie Trump demonstraties waarbij de Washingtonians zich steeds maar moeten aanpassen. De avondklok werd vanaf 18:00 ingesteld vanwege de ongeregeldheden. Het is toch te gek voor woorden dat een hele stad zich naar de grillen van Trump en zijn aanhang moet schikken. Ik hoop dat het tot 20 januari rustig blijft, maar met deze president weet je het nooit. De man is nu zo in zijn ego geraakt, dat ik hem tot alles in staat acht. Hij weet nucleaire codes en kan met een druk op de knop een oorlog veroorzaken.’

Die complete onderschatting van het denkbeeld van velen over frauduleuze verkiezingen zien we al maanden keer op keer terug komen.

Saskia uit San Diego ervaarde de bestorming heel dubbel. ‘Voor m’n oog trokken zoveel verontrustende beelden maar in mijn bubbel kabbelde de dag rustig voort. Ik heb bewust alle verslaggeving op een gegeven moment via de radio gevolgd. Zoals velen ben ik echt verbijsterd dat de beveiliging zo overrompeld werd want deze dreiging hing gewoon in de lucht. Dat Trump & co. überhaupt nog een ‘rally’ konden houden en niemand dan direct bedenkt dat dit pure is voor een menigte die echt denkt dat de verkiezingen frauduleus waren. Die complete onderschatting van een denkbeeld van velen dat we al maanden keer op keer terug zien komen.’

Voor Lies uit Washington DC voelde het bijna als een moment van opluchting.’ Dat al die gestoorde fanatiekelingen zich nu eindelijk lieten zien. Want toen we onze harten vasthielden, direct na de verkiezingen, toen was het toch vooral feestelijk in de hoofdstad. Ik danste mee op straat, maar nu was daar dan toch die chaos die we al een tijd zagen aankomen. Ik woon op een kwartiertje rijden van het Capitool en de sirenes bleven langsrijden. Onwerkelijk, zo dichtbij. Wat ik het meest beangstigend vind op dit moment is vooral hoe onberekenbaar alles is. Hoe onvoorspelbaar Trump keer op keer blijkt. Ook al zetten we hem allen neer als een gekkie, hij blijft uitschieten op momenten dat je denkt dat het niet erger kan. En zo ook nu, ben ik bang voor wat de komende dagen nog zullen gaan brengen.’

Ik ben naar dit land verhuisd juist omdat het land van vrijheid was…

Mariel uit San Francisco noemt het een nieuw dieptepunt. ‘Elke keer als ik denk dat we het ergste hebben gehad, komt er toch weer een groter dieptepunt. Kijkend naar de beelden kon ik  gewoon niet geloven dat deze beelden uit Washington kwamen en niet uit een of andere land met een dictator. Nee dit was hier in Amerika, het land dat altijd een voorbeeld van vrijheid en democratie is geweest. De agressie, de woede gaf me weer zo’n gevoel van verdriet en machteloosheid in plaats van vreugde. Ik ben naar dit land verhuisd juist omdat het het land van vrijheid was en sinds ik hier woon ben ik zo van dit fantastische land gaan houden. Het was ook een raar dubbel gevoel, want hier aan de westkust en met name in mijn buurt was alles normaal en rustig, business as usual. Maar de vele berichtjes van vrienden en collega’s maakten het duidelijk dat het niet gewoon en normaal was.’

Ing Hofman uit Florida zat met superglue op de bank vastgeplakt. ‘Ik kon niet van de tv weg komen en FOMO was real! Ik vind het heerlijk nu die man -Trump- even niet tekeer kan gaan op sociale media maar tegelijkertijd maak ik me zorgen over wat hij allemaal roeptoetert op de alternatieven als Parler. En daar krijgt hij geen tegenspraak, alleen maar bijval. Dat vind ik een enge ontwikkeling. Zolang je het ‘ongedierte’ niet onschadelijk maakt, zal hij zijn weg vinden. Hoe de mensen het hier in mijn omgeving hebben beleefd weet ik niet omdat ik simpelweg niet buiten ben geweest sinds gisteren. Maar zoals bij iedere ramp en nare gebeurtenis draait de wereld uiteindelijk ‘gewoon’ weer door. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er die avond wel anders over dacht, toen was ik wel negatiever. Maar als hier de zon weer begint te schijnen en ik kijk naar buiten dan waan ik me nog steeds in een soort van paradijs. Misschien ben ik aan het ‘struisvogelen’ uit zelfbehoud maar dat houdt me voor nu op de been.’

White privilige

Carol: ‘Op dat moment was ik bang. Want wat waren deze mensen van plan? Even was ik ervan overtuigd dat we getuige waren van een coupe. Waren we nog wel veilig? Natuurlijk ging racisme meteen door mijn gedachten. Wie nu nog durft te beweren dat white privilege niet bestaat, WIL het gewoon niet zien. De hele wereld kijkt toe hoe een agent een zwarte man rustig vermoord, hoe een zwarte man zeven keer in z’n rug wordt geschoten, hoe de 11-jarige Tamir Rice in een speeltuin wordt neergeknald en alle daders vervolgens vrijuit gaan. Maar al deze witte complotdenkers kunnen ongestoord hun land verraden en de democratie letterlijk met voeten betreden.’

Mariel: ‘Ik was bang voor dit soort geweld en protesten in de verkiezingsweek en ook deze week had ik het verwacht, maar ik had ook verwacht dat ze er op voorbereid zouden zijn. Politie, National Guard. Waar waren ze om de protesten onder controle te houden?’

Saskia: ‘Het ongeloof waarmee deze relschoppers naar binnen gingen en naar buiten wandelden was schokkend. Ik voelde opluchting toen ik vernam dat de politie en inlichtingendiensten landelijk bezig zijn zoveel mogelijk informatie te vergaren van de relschoppers. Alle info is welkom: foto’s, video, uitspraken. In m’n oude woonplaats Chicago zijn nu al een aantal daders geïdentificeerd door beelden die via social media worden gedeeld.’

Lisette: ‘Dat dit heeft kunnen gebeuren is schandalig en erger is nog het enorm laffe en softe optreden van de law enforcement. Als dit was gedaan door BLM of moslim groeperingen, dan waren er direct schoten gelost en aanhoudingen verricht. Maar nu stonden ze erbij en keken ze ernaar. Walgelijk.’

Lies: ‘Onvoorstelbaar blijft het dat al die gekken het Capitool zomaar in konden lopen, en vooral ook, dat ze er zomaar weer uit konden lopen. Niet met een knie op de nek op de grond. We weten het allemaal, dit was white privilege in de gloria.’

De toekomst van de Verenigde Staten

Maar er is ook opluchting. Trump gaat weg. Op 20 januari is het zover. Niets of niemand kan daar nog wat aan veranderen. En er is vertrouwen in de Biden/Harris regering. Er zijn natuurlijk zorgen over hoe dit land weer tot elkaar komt en met recht van spreken weer The United States kan worden genoemd. Maar het leven gaat op de meeste plekken ook gewoon door. 

Carol is een optimistisch mens. ‘Ik voel ook dat ik ooggetuige ben van een hele bijzondere ontwikkeling, dat ik meekijk en meeschrijf aan een belangrijk stuk geschiedenis. Ook dát is Amerika. Ik ben dankbaar dat ik nu hier woon!’

Lisette vertelt dat mensen uit Nederland soms gewoon medelijden met haar hebben dat ze hier woont, in dit land waar voorheen zo tegenop gekeken werd. En dat snapt ze wel. ‘Amerika was een droomland voor velen, maar dat heeft Trump vakkundig kapot gemaakt. Zelf heb ik de afgelopen maanden ook getwijfeld of ik hier nog wel wilde wonen, mocht Trump zijn herkozen. Maar met Joe Biden en Kamala Harris in aantocht, plus de teruggewonnen Senaat, is mijn vertrouwen wel weer wat hersteld. Maar die staan voor een monsterklus om dit land weer enigszins bij elkaar te krijgen, ik benijd ze niet. De door hen gekozen administratie geeft me veel hoop, dat is echt een weerspiegeling van heel Amerika. Het lijkt me heerlijk om weer eens wat saaiere politiek te hebben, die draait om de mensen en niet alleen om een narcist die dit land uit elkaar gedreven heeft.’

Open discussies moeten gevoerd en opgezocht blijven worden. Een taak voor ons allemaal die begint in je eigen omgeving.

Saskia maakt zich vooral zorgen over de polarisatie en dan met name hoe mensen hier weer in gesprek kunnen komen met elkaar. ‘Hoe kan het dat zo’n grote groep mensen zo anders tegen de wereld aankijkt? Welke rol heeft de media hierin. Complottheorieën voeden en vergiftigen de samenleving steeds vaker, dieper en op steeds grotere schaal. In de VS maar ook Nederland. Propaganda is van alle tijden maar als maatschappij zullen we hier echt hard voor moeten werken. De media heeft een taak, de politiek, jij en ik. De tijd van ridiculiseren is echt over. Het waait niet over, het voedt iedere keer iets anders dus we zullen met elkaar dat gesprek aan moeten. Niet om elkaar te overtuigen van ieders eigen gelijk maar dat een andere mening bestaat. Open discussies moeten blijven worden gevoerd en opgezocht. Een taak voor ons allemaal die begint in je eigen omgeving.’

Lies: ‘Ik heb vertrouwen in team Biden/Harris en het pluriforme, diverse, ervaren team dat ze samenstellen, maar mijn hart huilt om dit land met alle aanwezige problemen. Die zijn niet ineens weg of opgelost na de 20e januari. Sterker nog, dan begint het pas. Ga er maar aanstaan! Maar ik weet wel, Amerika is het waard. Als er iets verbindt dan is het crisis, en na deze vier crisisjaren voelt Amerika voor altijd als mijn tweede thuis. Prachtig land, machtige problematiek, maar volop in ontwikkeling. America. Beautiful, but complicated!

Mariel: ‘Ik maak me zorgen over de toekomst, maar ben ook hoopvol dat Amerika hier weer doorheen komt. Ik herinner me de dagen na 9/11, het gevoel van saamhorigheid en “we are in this together“. Ik heb hoop dat Biden en Kamala het land dichter bij elkaar kan brengen in plaats van verder uit elkaar. In the end, we are not blue, we are not red, we are Americans.’

Nog twee weken en dan zal er een frisse wind waaien in het Witte Huis en het Capitool. Daar wil ik vertrouwen in hebben.

Ing: ‘Mijn liefde voor Amerika heeft wel een flinke deuk opgelopen door alles wat er de laatste jaren is gebeurd. Maar de handdoek in de ring gooien? Nee. Ik heb hier veel te veel leuke dingen meegemaakt en mooie dingen gezien. Heb fijne herinneringen aan gezellige, lieve Amerikanen. Dat moet voor nu het fundament zijn van mijn vertrouwen in de toekomst hier. Eén zwaluw maakt nog geen zomer en één (in mijn ogen) slechte president maakt het land niet slecht. Er zullen altijd mensen zijn die hem blijven steunen maar ik hoop dat de meerderheid van de mensen die Trump-roetlaag van zich af zullen schudden in de nabije toekomst. Nog twee weken en dan zal er een frisse wind waaien in het Witte Huis en het Capitool, daar wil ik vertrouwen in hebben.’

Simone uit Hawaii is vaak off the grid dus het nieuws gaat vaak aan haar voorbij. ‘Hier midden in de Pacific Ocean zijn we in onze eigen wereld, met onze cultuur, weelderige natuur en met Pele, de godin van het vuur die haar aanwezigheid weer doet gelden via de heel, heel levendige vulkaan. Ik heb groot vertrouwen in een schitterende uitkomst. Ik zie zoveel bemoediging om me heen. De eerste vrouwelijke zwarte vice president die totaal wordt gesteund door de nieuwe president is er een voorbeeld van. Het kan niet anders dat de ‘andere kant’ dat niet over zijn kant laat gaan.

Het is de kunst om niet in al dat turmoil mee te gaan.

We maken muziek, we drummen en dansen op het strand en we Chanten tijdens de zonsondergang, waarmee we energie genereren en ons verbinden. We zwemmen met wilde dolfijnen vanaf het strand. Het is de kunst om niet in al dat turmoil mee te gaan. Niet dat we hier onze ogen sluiten maar we proberen onze frequentie op een hoog niveau te houden. En op deze manier onze bijdrage te leveren aan de krachtige energetische vortex dat Hawaii is en die de wereld helpt in haar verlichtingsproces. Ik ben precies op de juiste plek en dankbaar en vol vertrouwen.’

Foto: Sandy Verhoeve, Washington DC


Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!