Carole uit Australië: “Ik bleef geprogrammeerd alsof we nog in lockdown waren.”

Carole Overmaat

Op dit moment is het half januari 2021 en zijn er in Melbourne in Australië, waar ik woon, GEEN corona gevallen meer. En in tegenstelling tot in de rest van de wereld is de Coronacrisis hier niet meer…

Middenin de lockdown hier in Melbourne, die een van de strengste was ter wereld terwijl we maar 700 gevallen hadden per dag, bleef ik me vooral focussen op positiviteit in de negatieve situatie. Als je midden in een crisis zit, heb je die veerkracht nodig.

Een vaste routine tijdens Corona

Ik had een vaste routine; een chai tea halen bij mijn vaste strandtent, wandelen over het strand met dezelfde vriendin (ik wilde zo weinig mogelijk mensen besmetten als ik corona zou krijgen) en ik ging voor het eerst van mijn leven, weer of geen weer, in de zee zwemmen.
Als ik thuis kwam probeerde ik net als altijd te werken. Wat een geluk dát ik nog steeds kon werken. Nog fijner was het dat ik door mijn werk ik het gevoel had dat ik mensen ook echt kon helpen om zo positief mogelijk in het leven te staan en creatief om te gaan met de situatie.

Nu zijn we hier uit die ellendige situatie maar mijn geest is nog steeds een beetje geprogrammeerd alsof we nog in lockdown zijn. Het is nu nodig om weer terug te gaan naar ‘het normaal’ en dan blijk je die veerkracht toch weer hard nodig te hebben. Want wat is het normaal nu eigenlijk?

Het nieuwe normaal

Deze tijd is voor mij verwarrend omdat het een beetje half-half voelt. Het nieuwe normaal is dat we nog steeds mondkapjes op hebben in de supermarkt, dat we elkaar nog niet knuffelen, dat we wel naar de bioscoop mogen maar dat we onszelf scannen in de restaurants voor contact tracing die grappig genoeg wordt geleidt door Nederlandse Jeroen. En als we met vakantie gaan nemen we onze laptops mee om te checken of de grenzen van de staten toch weer dicht gaan.

Het virus is nu weg maar ik weet ook als er maar enkele gevallen zijn er weer strenge maatregelen kunnen komen. Het voelt dus nu meer als een zwaard van Damocles dan het voelde tijdens de crisis. Toen werkten we als stadsgenoten van Melbourne aan een gezamenlijk doel als je begrijpt wat ik bedoel. Die saamhorigheid voelde fijn. We hielden ons aan de regels, hoe heftig ze ook waren en soms zelfs misschien ook niet logisch. Niet huggen, met een vast groepje omgaan, een uurtje naar buiten voor sport en alleen weg voor boodschappen.

Je wereld werd misschien wel kleiner, maar het bewuste contact met anderen intenser. Ik gaf online yoga les omdat yoga mij focus geeft en hoopte dat dat anderen ook kon helpen. Het voelde alsof ik controle had over de situatie en invloed in mijn eigen omgeving had om de maatregelen te nemen die het virus tegengingen. Toen het virus hier niet meer was, wist ik dat ik dankbaar moest zijn. Maar in plaats daarvan focuste ik me op problemen in de rest van de wereld waar ik geen enkele invloed of controle op heb. De vraagstukken leken opeens zo groot. Maar wat kon ik wel doen?

Focus op natuur

Tijdens de corona crisis maakte ik veel wandelingen langs het strand en zag ik de grote voordelen voor het water en de natuur. Veel meer vis in de zee en de dolfijnen sprongen weer. Ik denk dat deze crisis mij ook geleerd heeft dat de natuur de wereld tot een halt heeft geroepen. En ja…dat moest gebeuren.

Negen jaar geleden startte ik een Nederlandse TV zender in Australië om een platform te hebben om snel te kunnen communiceren als er een crisis zou komen. Zoals misschien de Coronacrisis. Je raadt het al, ik mocht in het afgelopen jaar niet eens filmen. Maar, besefte ik, de milieu crisis is er al zo veel langer. Zelf heb ik het lange tijd ontkend. Toen ik in 1988 op 4 havo zat, kreeg ik van mijn aardrijkskunde leraar al te horen dat de ijskappen zouden smelten door het opwarmen van de aarde. Met alle gevolgen van dien.  Mijn aardrijkskunde leraar van toen wist het al maar ik dacht altijd dat anderen het probleem wel zouden oppakken. Er waren vast slimme mensen die het voor ons op zouden lossen. Voor mijzelf zag ik geen rol.

Inmiddels denk ik dat we het milieu net zo zouden moeten oppakken als we in Melbourne deden met het Coronavirus: serieus nemen en nu aanpakken. 

Ik realiseer me meer dan ooit dat als een klein gedeelte van de bevolking er aan werkt, dat niet genoeg is. We moeten het met z’n allen doen!
Laatst zag ik een prachtig Facebook Live Event met de Dalai Lama en Greta Thunberg. Ze riepen op tot zelfeducatie over het milieu en dat je moet handelen alsof je huis in brand staat. Aan deze oproep ga ik gehoor geven. Nu wil ik ook echt wat mee doen met deze wake up call en actie voeren voor een betere aarde.

Wie doet er mee?

Stapje voor stapje ga ik hier beginnen met mijn eigen milieu projectje. Mijn thema voor deze maand is: afval op het strand. En net als tijdens de Coronacrisis wandel ik over het strand maar nu met een vuilniszak om afval te verzamelen. Al wandelend kwam de vraag bij mij op: Hoe komt die rotzooi hier eigenlijk?

Hier in Australië staan bordjes in het park die aangeven dat je je afval niet moet achterlaten omdat het dan in zee komt. ‘Hoezo komt het dan in de zee?’, dacht ik vaak. Maar het begint natuurlijk al bij de troep in parken die in afvalputten terechtkomt, die weer in verbinding met de zee staan. Laatst zag ik op Facebook dat er in Noordwijk tegeltjes bij putjes liggen met ‘Hier begint de zee.’ Dat vind ik logischer. Binnenkort vraag ik aan de rotary of dat in Australië ook zou kunnen.

Ik wil weten hoe dat vuil verwerken hier nou eigenlijk gaat en hoop met mijn camera naar de vuilnisbelten te gaan. Twee kennissen hebben bovendien een vuilverwerkingen bedrijf. Dat kan geen toeval zijn. Via mijn facebook pagina’s roep ik om je vuilnis mee te nemen als de vuilnisbakken op straat vol zijn. Bizar hoeveel reacties ik daar op krijg in de trant van: De gemeente moet meer bakken neerzetten in plaats van ja, ik neem zelf de verantwoordelijkheid.

Mijn project krijgt steeds meer vorm. Vaak als je je op een onderwerp gaat richten kom je van het een in het ander.  Dus ja, ik ben er weer. Door focus komt mijn veerkracht terug! Werk jij op jouw eigen manier ook aan een mooiere wereld? Ik ben benieuwd naar jouw project.

Over dit Wereldwijf: Carole Overmaat - Australië

Carole Overmaat - Australië
Hey, Ik ben Carole Overmaat en woon in Australië. Ik studeerde CMV Vrijetijdskunde in Rotterdam en woon sinds 2005 samen met mijn man Ron en twee kinderen in Melbourne. Het avontuur vinden we in de dagelijkse dingen. Acht jaar geleden startte ik mijn programma Dutch TV. In 2018 nam ik ook nog de Nederlandse krant de Dutch Courier over. Voor de wereldwijven zal ik voornamelijk vloggen over mijn avonturen hier 'Down Under.'