Een nieuw begin en nieuwe hoop

Mariel van Tatenhove

Om het maar bot te zeggen, 2020 was een klote jaar. Het was een klote jaar overal op de wereld, maar het leek wel of we hier in Amerika het extra voor onze kiezen kregen. COVID-19, George Floyd die door politie werd gedood en waardoor de Black Life Matters protesten begonnen en de vreselijke bosbranden in California, de ergste in de geschiedenis van de staat. In November de zenuwslopende week van de verkiezingen en de ongelofelijke dingen die Trump daarna probeerde om, hoewel hij overduidelijk de verkiezingen had verloren, toch president te blijven. Zelfs ik, de ultieme optimist, werd er regelmatig depressief van en had soms moeite lichtpuntjes te vinden in de donkere dagen.

Dus ik was opgelucht dat ik 2020 achter me kon laten en aan een nieuw en beter jaar kon beginnen. Maar het begin van 2021 was niet het nieuwe begin waarop ik had gehoopt. Op 6 januari, de dag dat congres officieel met het tellen van de stemmen van de kiesmannen, Biden als de volgende president zou bevestigen, instigeerde Trump een opstand. Een menigte gewapende en woedende Trump aanhangers, bestormde het Capitool, met de bedoeling om met geweld de beslissing ongedaan te maken. Met ongeloof en tranen in mijn ogen zat ik aan de buis gekluisterd.

Deze televisiebeelden, dit geweld, dat kon toch niet in Amerika zijn? Amerika, het land van de vrijheid en democratie, het land waar ik zo’n mooi leven heb opgebouwd en waar ik zoveel van houd.

Maar helaas waren de beelden werkelijk uit Washington D.C, en niet uit een of ander land in Afrika of Zuid-Amerika. Het resultaat was dat er vijf mensen dood waren door binnenlandse terroristen, aangespoord door de president en een democratie die op het randje van de afgrond wankelde.

Een “uncivil war”

Het was een zwarte dag voor Amerika en voor mij weer een nieuw dieptepunt. Elke keer als ik dacht dat we dat hadden bereikt, gebeurde er weer iets dat ik me nooit had kunnen voorstellen. Het voelde alsof alle hoop, energie en optimisme uit mijn lichaam werden gezogen. De volgende paar dagen bleek dat wat Trump had geprobeerd toch zelfs voor een aantal Republikeinen te ver ging. Genoeg om hem een week later voor de tweede keer impeached te verklaren, iets waarvan hij met ‘trots’ kan zeggen dat hij de eerste president is die dat heeft bereikt.

Maar ik voelde me niet erg gerust. De FBI waarschuwde dat er aanwijzingen waren dat de aanval op 6 januari pas het begin was en dat de fanatieke Trump aanhangers meer gepland hadden voor de dagen voor en tijdens de beëdiging van Biden en Harris op 20 januari. Er zouden aanvallen gepland zijn in Washington en in de hoofdsteden van de belangrijkste staten. Ik was bang en nerveus. De extreem rechtse aanhang van Trump was tot alles in staat. In sommige staten zoals Texas waren er al milities gevormd die hadden aangekondigd dat ze bereid waren een burgeroorlog te beginnen.

Maar de dagen gingen voorbij en de onrust bleef beperkt tot wat incidenten hier en daar. Washington en het land bereidden zich voor op de inauguratie ceremonie. Duizenden politie, marechaussee en militairen stonden paraat in Washington om eventuele rellen tegen te houden. Het Capitool, the Mall en het Witte Huis waren nu omringd met hekken en zware beveiliging. De omgeving werd min of meer afgesloten voor publiek. Niet echt het beeld van een feestelijke inauguratie van een nieuwe President en Vice President.

Verkiezingen VS 2020
Toast op de nieuwe president! Foto’s: Mariel van Tatenhove

De nieuwe dag brak aan

Maar de dag van de inauguratie was wel feestelijk en misschien wel extra bijzonder na alles wat we hebben meegemaakt in de jaren van Trump. Ik heb de dag met zoveel verschillende emoties beleefd; opluchting, trots en dankbaarheid. Ik huilde tranen van vreugde en tranen van opgekropte angst en spanning. Met alles wat er gebeurd is en onder de huidige COVID situatie, was het feit dat het een virtueel event was ook heel bijzonder. Bijvoorbeeld de 400.000 duizend Amerikaanse vlaggen als symbool van de 400.000 mensen die aan COVID zijn overleden. Opdat we niet vergeten hoe ernstig de COVID situatie is en in wat voor dieptepunt we ons bevinden.

Een meer eenvoudige en minimalistische viering voelde meer gepast op dit moment, en daardoor misschien zelfs wel meer indrukwekkend. Maar wat de dag mij vooral bracht is hoop. Op 20 januari zag ik de hele dag weer mijn Amerika. Het Amerika van immigranten, waar mensen met verschillende achtergrond, cultuur, huidskleur, geslacht en geloof, samen komen om ons land en onze democratie te vieren. Saamhorigheid in plaats van verdeeldheid en warmte in plaats van haat. En een monumentaal moment voor alle vrouwen in ons land; de eerste vrouwelijke Vice President van Afrikaans-Amerikaans en Zuid-Aziatische afkomst, ingezworen door de eerste latina rechter van het hoge Gerechtshof. Zoals een vriendin van mij zei:

“We as women finally entered the White House! We should all be proud and celebrate the moment.”

The Hill We Climb

En een van de meest indrukwekkende momenten voor mij was de 22-jarige Amanda Gorman die het gedicht The Hill We Climb voorlas.

Het ontroerde me tot tranen en het was zo fundamenteel hoe ik denk over en geloof in Amerika. Een gedicht dat ze schreef de avond van de dag dat Trump supporters het Capitool bestormden. Het beschrijft zo precies de huidige staat van ons land maar ook dat, zoals altijd in het verleden, we hier als een land weer bovenop komen. Hier een paar van de meest pakkende zinnen:

“We close the divide because we know, to put our future first, we must put our differences aside.”

“It’s because being American is more than a pride we inherit, it’s the past we step into and how we repair it.”

“But while democracy can be periodically delayed, it can never be defeated, in this truth in this faith we trust”

“For there is always light, if only we’re brave enough to see it, if only we are brave enough to be it.”

Op 20 januari 2021 had ik voor het eerst in vier jaar weer hoop. Het voelde een beetje als de dagen na 9/11. Net als toen was de opstand van 6 januari ook zo’n moment waar tijdens de ergste crisis en wanhoop een gevoel van ‘samen staan we sterk’ naar boven komt. Het is een lange weg naar betere tijden, maar toch heb ik weer een sprankje hoop dat we met deze nieuwe leiders op weg zijn naar ons oude en geliefde Amerika. God Bless America.

Over dit Wereldwijf: Mariel van Tatenhove - VS

Hello, ik ben Mariel en ik woon sinds 1996 aan de west kust van de Verenigde Staten. Ik heb een leuke baan in Silicon Valley, waar ik voor Amazon aan Alexa werk. Ik reis veel, zowel voor mijn werk als prive en voor De Wereldwijven schrijf ik over mijn leven in California, de tech wereld en mijn international vriendenkring.