Ana uit Indonesië: “Ibu Ellya’s zoontje was verdwenen voordat ze hem een naam kon geven…”

Ibu Ellya is 78 jaar en woont in Desa Susukan op midden Java. Ze was 25 jaar toen ze zwanger raakte van een zoon en getrouwd met Iwansa. Zij was zelf een Javaanse en haar man kwam van Sumatra. Destijds was niet iedereen blij dat ze koos voor iemand afkomstig van een ander eiland. Een Javaanse met een Javaan vonden ze een betere match. Maar ze was gelukkig met Iwansa, een tandarts.

Ze had junior highschool weten af te ronden en daarna kon ze werk vinden in Jakarta en later ook Surabaya. Ze was een sportieve vrouw, hield van volleybal en zwemmen. En ook zingen was een hobby van haar. Toen het moment kwam dat ze moest bevallen, was haar oudste zoon ziek en kreeg ze tot overmaat van ramp het zeer droevige nieuws te horen dat haar man verongelukt was…

Adoptie
Foto credits: Bud Wichers

Bevallen zonder kind

Voor de bevalling ging ze naar kliniek Karya in Semarang. Ze beviel bij dokter Kriswo en verloskundige genaamd Djakarija. Moeder en baby waren beiden kerngezond. Ze weet de dag van de geboorte nog precies te herinneren en is de geboortedatum van haar baby nooit vergeten. Het was zondagochtend 27 juli 1975 toen het jongetje werd geboren. Omdat haar andere zoon ziek was, liet ze de baby voor een paar dagen achter in de kliniek. De baby kreeg een armbandje met een nummer. Ze weet het nog, nummer 42. Een naam wilde ze hem later geven.

Toen ze een paar dagen later terug kwam naar de kliniek om de baby op te halen, lag hij niet op de afdeling. Hij was nergens meer te vinden. Het bedje was leeg, haar baby was verdwenen. Het werd een zware periode van stress en rouw voor haar. Ze kon niet meer helder denken. Haar man was overleden, haar baby was weg. Ze besloot om bij haar zus Chandra te gaan wonen. Hier is ze altijd gebleven.

De zoektocht van een zoon

Haar zoon, geadopteerd door mensen in Nederland, schakelde jaren later Stichting Mijn Roots in om zijn moeder te zoeken. De zoeker had gezocht op naam en gegevens in de papieren waar het dorpje Susukan ook vermeld stond. Via een online tip van de administratie kwam Ibu Ellya Rosani tevoorschijn. In het dorpje heet niemand verder zo. Een veel voorkomende naam zou lastiger zijn. Tegenwoordig staat iedereen online geregistreerd. De zoeker gaat de tip na, zoekt in het dorp en treft uiteindelijk Ibu Ellya. 

Na 54 jaar is er iemand genaamd Timotheüs op zoek naar haar! Ongeloof overvalt Ibu Elya, maar ook blijdschap na het zien van de foto die lijkt op haar zoon. Een DNA test volgt, afgenomen door zoeker Rudi om er zeker van te zijn dat zij de moeder is van Timotheüs. Stichting Mijn Roots heeft in het verleden namelijk ook wel meegemaakt dat ze de moeder uit de papieren vonden, maar dan bleek het toch geen match met de geadopteerde.

Nu is haar wens om haar zoon na al die tijd te ontmoeten. Haar zoon heet in de adoptiepapieren Timotheüs. Ibu Elya heeft nooit geweten waar haar zoon was en dat hij geadopteerd zou zijn naar Nederland. Nooit heeft ze iemand van een adoptieorganisatie gesproken of afstand van haar zoon gedaan. Ze had hem Rudiyanto willen noemen maar de baby was al weg voor ze hem een naam had kunnen geven.

Zullen ze elkaar ooit ontmoeten?

Op het moment dat ze verneemt dat haar zoon naar haar zoekt, is ze ziek. Ze is inmiddels 78 jaar en heeft hartklachten en diabetes. Helaas heeft ze geen geld voor een doktersbezoek en medicijnen kan ze zich ook niet veroorloven. Ze komt dan ook in een kritieke situatie wat betreft haar gezondheid en wil niet meer eten en drinken. Haar opgezwollen handen en voeten zitten vol vocht en ze heeft een groot gezwel op haar hand.

Dan krijg ik, Ana, haar aan de telefoon. Ik houd namens Stichting Mijn Roots contacten met biologische familie aan. Ze zegt me dat ze dringend hulp nodig heeft en spreekt een boodschap in dat ze hoopt haar zoon nog te kunnen ontmoeten. Ze kan nog maar slecht liggen en het is aan God of ze elkaar ooit nog zullen ontmoeten. Haar grote vraag: wanneer en of haar zoon Tim kan komen…

Met dit slechte nieuws bel ik haar zoon op of hij zijn moeder kan en wil helpen. En dat wil hij maar al te graag. Het zou voor beiden vreselijk zijn als hij de kans niet meer zou krijgen om zijn moeder te ontmoeten. Hij start een inzamelingsactie en haalt hiermee geld op om medicijnen te kopen. Hiermee wordt amputatie van handen en voeten als gevolg van diabetes voorkomen. De medicijnen werken onmiddellijk en ze knapt flink op. De dokter schrijft een behandeling en medicijnen voor. Ze is hulpbehoevend, kan niet zonder medicijnen en lopen gaat moeizaam. Ze gebruikt nu een kruk. Naar de wc gaan is lastig. Ze heeft een hurk wc en dat is onmogelijk voor haar. 

Adoptie

Voor altijd in haar hart

Hulp van haar zoon komt op tijd, haar leven is nu voor goed veranderd. Tim probeert zo snel mogelijk te komen. Het is nu afwachten. Haar grootste wens is haar zoon te zien, nu nog de enige grote missie in haar leven. Maar door Covid-19 wachten ze nu al een paar maanden op fiat van de immigratie… Ze kijkt erg uit naar het moment haar zoon te kunnen omarmen. Zij is hem nooit vergeten, hij heeft altijd in haar hart gezeten…

In 1983 zijn adopties stop gezet door Indonesië. Indonesië zou de kinderen zelf willen en kunnen verzorgen en er kwamen steeds meer verhalen dat er baby’s gestolen, verkocht werden omdat er vanuit het westen een grote vraag naar baby’s en kinderen was. Nederland zou destijds hebben weggekeken. Stichting Mijn Roots hoopt dan ook op support van de staat om geadopteerden tegemoet te komen. Iedereen heeft namelijk het recht om te weten wie haar of zijn familie is.

Over dit Wereldwijf: Ana van Valen - Indonesië

Ana van Valen - Indonesië
Hallo, ik heet Ana van Valen en woon in Surabaya. Ik geef Nederlandse Taal en Cultuur lessen en help Special Needs kinderen. Voor Stichting Mijn Roots zoek ik biologische families van mede-geadopteerden uit Indonesië. Super leuk om als wereldwijf ervaringen te delen over het Verre Oosten.