Wie wil ik zijn? Debbie Downer of Polly Positive?

Marije Walker
door gepubliceerd op 21 februari 2021Tags: , , , ,

De eerste maand kunnen we afstrepen. De meest deprimerende dag, Blue Monday is geweest, Dry January wordt voor de liefhebber ingewisseld voor Vegan February en Chinese New Year is begonnen (ten tijde van dit schrijven). Waar ik afgelopen twee jaar in Maleisië het Chinese nieuw jaar letterlijk voelde komen aanwaaien met temperatuurstijging richting de veertig graden, is in Nederland de Russische Beer geland en dat in het jaar van Os. Is hiermee ook echt het begin van een nieuw jaar aangebroken?

Corona blijft stug als een stevige windkracht acht in allerlei varianten door het land razen evenals de oplopende emoties. Al zorgt de winterse sneeuwpret voor een welkome afleiding, veel blije gezichten en de boosheid, frustratie, onmacht die ik bij steeds meer mensen voelde is als sneeuw voor de zon verdwenen. Gelukkig!

Remigreren
Foto’s: Marije Walker

De zonnige kant

Het begin van het jaar, de periode waarin iedereen terugkijkt, de balans op maakt of juist naarstig naar opzoek is. ‘Laten we dit rotjaar afsluiten en opnieuw beginnen’, hoor ik met een diepe zucht.

Eigenlijk ben ik niet zo van het terugkijken, lijstjes of goede voornemens. Wat zegt dat? Ik kijk liever vooruit al denk ik de laatste tijd onbewust ook in herinneringen. Kijk ik ongemerkt toch even over mijn schouder? Want, is het echt zo’n vreselijk jaar geweest? Is er dan werkelijk niets positief? Of zijn we zo gewend aan onze luxe om te doen en laten wat we willen nu we in onze vrijheid beperkt worden? In ieder geval heeft het nog meer een beroep gedaan op mijn flexibiliteit, aanpassingsvermogen en de zonnige kant in alle situaties te blijven zien.

Afgelopen jaren heb ik wel geleerd om veerkrachtig te zijn, om te gaan met onverwachte situaties, de onzekerheid te omarmen, zeker met de lockdown, homeschooling, de vraag waar gaan we wonen? Wanneer kunnen we terug verhuizen naar Nederland tijdens deze pandemie? Ondanks de bizarre situatie, een ‘lockdown afscheid’ van vrienden en de onzekerheid bij terugkomst in Nederland, kijk ik met een grote glimlach achterom.

Mag ik toegeven?

Inmiddels ben ik meer dan zes maanden terug in Nederland. Een half jaar! Als ik het hardop zeg, bekruipt mij een gevoel van melancholie in een cocktailmix van enthousiasme, drang naar avontuur, nieuwe kansen met een vleugje angst (of is het gezonde spanning?). Is dit dan echt ons nieuwe leven? De eerste maanden verkeer ik in de ontkenningsfase. Wanneer ik een land of stad zie in het nieuws of in een magazine kijk ik door mijn expat-bril: ‘Oh hier zou ik ook wel willen wonen’. Of wanneer er zich een mini opening voordoet om eventueel terug te keren, gaat mijn hart iets sneller kloppen. Wie hou ik nu voor de gek?

Na zes maanden ploeteren is het duidelijk of noem mij naïef, de terugkeer in Nederland heb ik onderschat. Het is geen terugreis of thuiskomen, het is een compleet nieuwe reis naar een bekende bestemming waar ik weer een eigen plek moet creëren, mezelf hervinden, kijk ik soms met verbazing naar de, mede door corona, veranderende maatschappij. Wat het thuisfront niet altijd even begrijpt.

Soms overvalt het me, gemis van vrienden, heimwee naar ons andere thuis, de geuren en kleuren, de dagelijkse beslommeringen, de spontane (internationale) ontmoetingen, zeker nu in deze 1,5 meter afstandsmaatschappij. De momenten waarop Debbie Downer ten tonele verschijnt. Op vernuftige wijze probeer ik haar terug de coulissen in te duwen en plek te maken voor Polly Positive, die heeft tenslotte de hoofdrol.

Het is maar hoe je kijkt

‘De lockdown is stom!’, staat er op de eerste regel in kapitalen geschreven. Mijn 7-jarige zoon zwoegt op zijn verhaal voor school. In een mix van Nederlandse en Engelse woorden verschijnen de zinnen op het scherm om te eindigen met: ‘Maar gelukkig mogen we hier nog elke dag naar buiten, afspreken met vriendjes en ik mag weer sporten!’. Het is maar hoe je kijkt.

Ik moet denken aan de quote die door de campus van de International School of Kuala Lumpur hangt, waar ik elke ochtend langs liep. ‘Be all you are’. Het staat nog steeds in mijn hoofd gegrift. Als ik dan toch een goed voornemen ‘moet’ hebben dit jaar: Be all you are, Be a Polly.

Over dit Wereldwijf: Marije Walker - Nederland

Marije Walker - Nederland
Hi, ik ben Marije en ik woonde van 2018 tot 2020 met man en onze zoon in de smeltkroes van culturen en religies: Kuala Lumpur, Maleisië. Voor ons eerste expat avontuur heb ik mijn baan als marketeer opgezegd en schrijf nu (gast)blogs over mijn ervaringen, verbazingen, de momenten van het leven waarbij een vleugje zelfspot en humor niet mogen ontbreken. Ik word blij van mooie verhalen, inspirerende en positieve mensen met humor, eerlijkheid, de rauwe rafelrandjes en imperfecties. Samen de wereld een beetje mooier maken #useyourimagination