Marieke uit Florida: “Na vier rampen kunnen we straks alles aan!”

Marieke Celis-Schults

Daar sta ik dan, bijna tot mijn knieën in het water, in ons net gekochte restaurantje. Ik kan wel janken. En dat doe ik ook. Maar ik kan twee dingen tegelijk, dus beginnen mijn man en ik met organiseren.

Twee maanden daarvoor waren we vanuit Frankrijk naar Florida verhuisd. Mijn Franse man en ik, onze drie dochters en drie honden. Een droom werd werkelijkheid. Op ons 49ste zegden wij onze goede banen op, verkochten we ons huis en namen we een goedlopend Frans restaurantje over op ons favoriete vakantie eiland.

Ik had altijd geluk gehad in mijn leven. Als tiener, in Nederland, wist ik precies wat ik wilde : stewardess worden, in het buitenland wonen, geen kinderen maar later wel een zwembad in de tuin.  Het liep even anders. Op mijn 19de zat ik als au-pair in New York, op mijn 20ste was ik stewardess en op mijn 23ste stond ik op het punt om te trouwen en woonde ik in Frankrijk. Een zijsprong van twee jaar Taiwan, een dochter en een echtscheiding later, woonde ik in Zuid West Frankrijk met mijn huidige Franse man en onze drie dochters. Ik vloog weer de wereld rond, kon werken in het buitenland en dat zwembad was er ook gekomen. Maar ons favoriete vakantie eiland bleef trekken… 

Wat kon er mis gaan ?

Natuurlijk wisten we van het orkaanseizoen, maar dat we twee maanden na aankomst al diep in het water zouden staan hadden we nooit gedacht. We moesten flink aan de slag. Niet met potten en pannen maar met waterzuigers, de verzekering, verfkwasten en tegelleggers. Drie maanden later konden onze deuren weer open. Enkele dagen later ontdekten we dat het Franse echtpaar, van wie wij het restaurant hadden overgenomen, niet naar Frankrijk was terug verhuisd, zoals ze hadden voorgehouden, maar een paar miles verderop een restaurant aan het openen was. Met hetzelfde menu en bijna dezelfde inrichting. En terwijl wij dicht waren door de overstroming lieten zij aan al hun vroegere klanten weten dat ze waren verhuisd. 

Na de heropening bleef ons restaurantje dus leeg, terwijl dat van hen vol zat.

Hun bedrog was goed voorbereid.

Ze verhuurden ons zelfs hun huis, want zij gingen toch terug naar Frankrijk. We kwamen er al snel achter dat ze in een huis van vrienden waren getrokken. En een nieuwe Franse chef kok woonde al ter plekke. Frankrijk ? Daar waren ze zes weken geweest, voor vakantie. De verkoop was gewoon een financiële operatie. Ze verkochten een goedlopend restaurant om het daarna uit te kleden. Terwijl we toch een non-compete verdrag hadden getekend. 

Bedrog en sabotage

Toen wij een advocaat in de arm namen (iets waar we absoluut nooit van gedroomd hadden toen we aan ons nieuwe avontuur begonnen) kwamen de bedreigingen en de sabotage. Maar wat hadden ze dan gedacht ? Dat wij dit gewoon over ons heen zouden laten komen ?

We vonden ondertussen een ander huis, ik viel kilo’s af en belande in een depressie. Toch bleef ik met medicijnen, en vooral door de nooit aflatende steun van man en kinderen, en de familie op afstand, op de been. En gelukkig zat niet al ons geld in het restaurant en konden we dit overzien. Dachten we.

We werkten keihard. Mijn man in de keuken en ik met onze dochters in de zaal. Geld voor personeel was er niet.  Stukje bij beetje kwamen er klanten. Oude en nieuwe. En terwijl wij nooit in een restaurant hadden gewerkt kwam de ene goede recensie na de andere. Met het succes kwam de moed ook terug. Ik wilde nog steeds terug naar huis, maar mijn zwarte ideeën verdwenen.En toen sloeg het noodlot opnieuw toe 

Zuid West Florida werd getroffen door de red tide, een rode alg die alles wat op zijn weg kwam verwoestte. Duizenden en duizenden vissen, dolfijnen, vogels, zeekoeien en schildpadden lieten het leven. De stranden lagen ermee bezaaid. De lucht was niet in te ademen. We liepen met tranende ogen en op sommige dagen met maskers. Ook het toerisme werd verwoest door deze maanden durende natuurramp. 

Drie jaar en drie rampen. We dachten dat we het ergste hadden gehad. 2020 zagen we met veel hoop tegemoet. Het hoogseizoen was in december 2019 goed begonnen en we hadden eindelijk personeel aan kunnen nemen. We zaten elke avond vol en moesten vaak ‘nee’ verkopen als mensen niet van tevoren hadden gereserveerd. 

En toen kwam, in ons vierde jaar, COVID 19. Ramp nummer vier.  Half maart moesten de restaurants in Florida dicht. We gingen meteen over op takeout en konden gelukkig rekenen op veel van onze vaste klanten. Half mei mochten we weer open, op een kwart van onze capaciteit. In juni op vijftig procent en in september op honderd. Maar als klein restaurantje met weinig tafels en veel oudere klanten die, begrijpelijk, huiverig zijn, werd ook 2020 voor ons een rampjaar. En op financiële nood-hulp hebben we geen recht.

De druppel…

Voor ons was ramp nummer vier de befaamde druppel. Zodra we kunnen verkopen gaan we hier weg. Onze twee oudsten zijn ondertussen het huis uit. Mijn man en onze jongste hebben zin om nu in ‘mijn’ land te wonen. En voor mij is dat, na dertig jaar, ook een nieuw avontuur. Dus het gaat Nederland worden.Van ons spaargeld is niet veel meer over. Het restaurant zal ook niet veel opleveren. En een woning en werk vinden in Nederland zal ook heel moeilijk worden. 

Maar we gaan er straks voor. Want na deze vier jaar kunnen we straks veel, zo niet alles, aan! Het wonen en werken op dit eiland is een teleurstelling geworden. Maar er zijn ook vele mooie momenten geweest. We hebben ontzettend veel geleerd. Er zeker sterker van geworden. En het belangrijkste is dat we elkaar nog hebben. We komen er wel. Daar heb ik vertrouwen in.

Over dit Wereldwijf: Marieke Celis-Schults - VS

Marieke Celis-Schults - VS
Hi, mijn naam is Marieke. Geboren in Nederland en na 2 jaar Taiwan en 26 jaar Frankrijk run ik nu, samen met mijn Franse man en 1 van onze dochters, alweer bijna 5 jaar ons Franse restaurantje in Florida. Ik heb jaren de wereld rondgevlogen en ben absoluut nieuws-gierig (sic) en gepassioneerd geïnteresseerd in mensen, culturen en politiek.