Amber uit Malta: ‘Afzien tijdens Covid is een eitje in vergelijking met mijn balletervaring.’

De Covid-periode, somberheid en depressies worden in de media vaak in één adem genoemd, zeker als het om jongeren gaat. Het wegvallen van structuur en ritme, met name door het sluiten van de scholen, zou de grote boosdoener zijn. Met school en thuisonderwijs heb ik als 21-jarige professionele danseres niet van doen, maar met thuistraining heb ik wel veel te maken gehad. Meerdere malen moesten alle dansers van de compagnie waarin ik dans (Zfinmalta) in quarantaine om zodoende producties in het theater veilig te stellen. En thuistraining, tja dat zou je somber kunnen maken…

Tijdens de online danstrainingen diende eerst het aanrecht als balletbarre, maar na meerdere keren armen en benen te hebben gestoten en geblesseerd aan de magnetron, verhuisde ik naar de woonkamer. Daar deed de televisie dienst als barre en stootte ik me niet aan de magnetron, maar aan stoelen, tafels, trapleuningen e.d. Voor het trainen van sprongen heb je thuis geen goede vloer dus die belangrijk beentraining sloegen we over i.v.m. blessurepreventie.

Al met al niet ideaal, maar met een lichaam dat gewend is om minimaal vijf dagen per week acht uur per dag te trainen, pak je de kleinste training en trainingsruimte aan om je lichaam voldoening te geven. Het is gewoon even niet anders. Natuurlijk mopper ik wel eens, maar na het opleidingstraject dat ik achter de rug heb, vind ik de Covid-periode reuze meevallen.

Kunst
Foto credits: Simon Riccardi-Zani

Knak in mijn zelfbeeld

Over dat opleidingstraject: in groep 7 van de basisschool switchte ik van de reguliere basisschool naar een school waar ook balletles door de Nationale Balletacademie werd gegeven. Ik bleef daar tot en met de brugklas van het voortgezet onderwijs. In die drie jaar leerde ik omgaan met een heftige blessure, met een voetoperatie en lange revalidatie tot gevolg. Ik kreeg te horen dat mijn fysiek niet paste bij de klassieke balletopleiding, omdat mijn borstkas te breed zou zijn.

Met de afwijzing op zak ging ik als twaalfjarige diverse audities doen om toch mijn dansdroom te verwezenlijken. In Rotterdam vertelden ze dat ik geen slechte auditie had gedaan, maar dat ik iets te veel danste als een ‘gebakken pop’ (veel te klassiek). In Den Haag vonden ze mijn knieën foeilelijk en in het Franse Roubaix waren mijn lichaam en dans oké, maar was het een bezwaar dat ik geen woord Frans sprak. In Arnhem werd ik gelukkig met open armen ontvangen, maar toch koos ik voor de opleiding in het Belgische Antwerpen. Daar vonden ze weliswaar dat ik een raar knikje in mijn rug had, maar voldoende talent had laten zien om het een kans te geven. Vele tranen verder en een flinke knak in mijn zelfbeeld, ging ik verder met een dansopleiding.

Perfectie en afzien

Wat ik het fijnste van de professionele balletopleiding vind, is dat je tot in detail wordt getraind om een bepaalde beweging uit te voeren. De correcties zijn eindeloos; de ene keer moet je hoofd iets omhoog, de andere keer je vingers losser, je been meer uitgedraaid of hoger etc. Een oefening honderd keer doen om tot perfectie te komen, ik smul daarvan. De keerzijde is dat je dag in dag uit te horen krijgt wat je fout doet. Als je een keer niet lekker in je vel zit, kunnen al die correcties hard binnenkomen. In de balletstudio’s laten de leerlingen dan ook met regelmaat een traantje biggelen.

Naarmate het afstuderen in zicht komt, ga je je concentreren op de audities voor vervolgopleidingen en/of danscompagnies. Over de auditie-ervaringen kan ik een boek schrijven, maar dat is voor een andere levensfase. De feedback die je als danser bij een afwijzing ontvangt is nihil, dus je leermoment moet je echt zelf zien te pakken. Gefrustreerd van de afwijzing in Duitsland, reis je naar Frankrijk voor de volgende auditie en weet je dat je er weer vol enthousiasme en overgave moet staan.

Naast het incasseren van afwijzingen is het confronterend dat in deze periode je vriendinnen (je klasgenoten) ineens je concurrenten zijn geworden. Saamhorig in de balletles op de academie is verworden tot strijden in een auditiezaal voor dat ene felbegeerde contract. Je gunt elkaar op school de wereld, maar nu wil je dat contract voor jezelf veilig stellen!

Covid krijgt mij er niet onder

Covid-19 brengt onverwachte, verwarrende en vervelende situaties met zich mee, maar voor mij is dit niets in verhouding tot mijn balletervaringen. Is Covid-19 dan hosanna? Nee, zeker niet! Ik heb inmiddels dertien keer een swaptest (veelal preventief) gedaan. Mijn neus en keel willen echt rust, maar mijn benen willen dansen dus als test nummer veertien gedaan moet worden om vervolgens in het pittoreske Manoul Theater in Valletta te kunnen optreden, sta ik als eerste in de rij.

Verder woon ik op een Mediterraans eiland, waar ik nu niet maximaal van kan genieten. Waar ik normaal in mijn vrije tijd naar de meest idyllische plekken ging om te chillen, te zonnen, te fotograferen en te socializen, moet ik nu maximaal in een bubbel van een x aantal personen blijven. Maar dan toch: met ZfinMalta train ik nog steeds dagelijks, wij treden op voor publiek én ik heb een zonovergoten dakterras om te chillen met mijn Franse huisgenoot, te zonnen, fotosessies te houden met “een prachtige antenneschotel” als achtergrond en de socializen met mijn Maltese boyfriend.

Als ik morgen weer op de veerpond stap om voor de repetities naar de dansstudio af te reizen, laat ik de wind door mijn haren waaien en weet zeker: Covid-19 krijgt mij er niet onder! Voor eenieder die het wel zwaar heeft, veel kracht en nog veel meer lichtpuntjes toegewenst!

Over dit Wereldwijf: Amber van Veen - Malta

Hi, mijn naam is Amber van Veen, geboren in 1999 te Amsterdam. Toen ik 12 jaar oud was vertrok ik naar een Belgisch internaat voor een 6-jarige balletopleiding. Op mijn 18e trok ik per bus, trein, vliegtuig en Blablacar in mijn eentje door Europa om balletaudities te doen. Vanaf september 2019 woon ik in Malta en ben ik professioneel danseres bij het gezelschap ZfinMalta. Toen ik met mijn academische dansopleiding op mijn 8e begon, kreeg ik te horen: “Realiseer je dat 2, hooguit 3 leerlingen van deze klas de eindstreep zullen halen.” Mijn pad naar de eindstreep was alles behalve gepolijst, maar... nu leef ik mijn dansdroom!