En daar sta ik dan…

Daar sta ik dan. Terwijl buien en zon elkaar afwisselen en na een half uur in de rij te hebben gestaan om toegang te krijgen tot de lokale gemeentewerf, stop ik bij de container. Er hangt een groot bord boven: papier en karton. Ik heb twee enorme dozen achterin mijn auto staan. Twee dozen vol herinneringen. Twee dozen vol met foto’s, fotoboeken, oude brieven, dagboeken en oude agenda’s. Ik sjouw de eerste doos naar de container, zet hem op de rand, haal een keer diep adem, kijk omhoog en geef hem met alle kracht die ik heb een duw zodat de doos direct in de pers terecht komt…

Ik slaak een diepe zucht en hang over het randje om te zien hoe mijn doos verdwijnt tussen de malers… Weg!  Ik draai me om en zie in mijn ooghoek een medewerker staan die naar me kijkt. Ik glimlach. En hij roept: “Dat was een goed gevoel of niet?!” Ik kijk hem aan, glimlach nog een keer en roep: “Ja! En weet je wat nog mooier is? Ik heb er nog een!” 

Loslaten en opruimen

Een verlossing, dat opruimen in je huis en je hoofd. Herinneringen zijn geen foto’s, fotoboeken en tastbare dingen. Herinneringen zitten in je hart, en dat is genoeg. Tuurlijk heb ik wel iets voor mijzelf bewaard, een enveloppe met wat bijzondere foto’s. En ik heb natuurlijk de fotoboeken van de kinderen nog. Maar voor mij is die enveloppe genoeg! Opgeruimd staat netjes.

LEES HIER HOE MIRJAMS MAN ONVERWACHT VERTROK

Niet veel verder staat een container voor textiel. Even wil ik stoppen, maar besluit dat restafval in dit geval misschien beter is. Ik heb nog een ding in de auto liggen. In een grote witte zak, compleet met sluier, shawl, hoepel en corset…
Ik stop bij restafval, loop naar de achterklep, en haal het pakket uit de auto. Ik loop naar de container, de zonnestralen komen achter de wolken vandaan en zonder aarzeling gooi ik de witte zak met inhoud in de container. Weg ermee ! 

Verhuizen naar een nieuwe toekomst

Na het vertrek van mijn man moesten we per 1 mei verhuizen. Het was een stressvolle periode met heel veel verdriet en ongeloof, maar uiteindelijk vonden we een plekje om ons nieuwe thuis van te maken. Een plekje om tot rust te komen, een plekje waar de oudste haar examens in alle rust kan leren, en vooral een plekje waar we de toekomst vandaan kunnen bepalen. Onze toekomst. De toekomst van mij en mijn drie pubers.
Mijn gevoelens worden van links naar rechts geslingerd. Het ene moment hoop ik dat hij voor de deur staat, heeft nagedacht en terug komt, het andere moment denk ik dat het beter is zoals het is. Wat een emotionele rollercoaster…
Hoe ik dacht dat onze remigratie vanuit Zuid Afrika het ergste kon zijn wat ons kon overkomen? Leefde ik de afgelopen maanden in een roes? Die eeuwige vragen. Waarom? Hoe? Wat heb ik fout gedaan? Ze gaan mij geen antwoorden geven. Ik heb vriendinnen en bekenden die zich dat na jaren nog afvragen. Dat wil ik niet. Ik geloof namelijk niet dat je ooit een bevredigend antwoord gaat krijgen. In deze situatie bestaat het juiste antwoord niet. 

Plan C

En dus besluiten we na een mislukt plan A, en daarna een verkeerd gelopen plan B, om over te gaan naar plan C. Waarom zouden we onze dromen moeten laten varen omdat een persoon nieuwe dromen heeft? Waarom moeten we onze wensen en dromen opgeven als een persoon afhaakt? Elk gesprek eindigt in dezelfde conclusie. Wij willen nog steeds naar huis. Wij willen naar de plek waar we ons het fijnste voelen. De plek waar we welkom zijn en er heel veel lieve mensen op ons wachten. Die conclusie is eigenlijk heel sterk. En het is toch eigenlijk wat je je kinderen wilt meegeven. Opgeven is geen optie, want winnaars zijn zij die nooit opgegeven hebben.  

Wij vrouwen zijn sterk. En ondanks dat ik af en toe denk dat ik helemaal niet zo sterk ben, weet ik diep van binnen beter. Ik wil een voorbeeld zijn voor mijn kinderen, voor mijn meiden, maar zeker ook voor mijn zoon. 

Go where you feel most alive!

Hoe en waar ik moet beginnen, dat gaat de komende weken mijn drijfveer zijn. Hoe kan ik zorgen dat we zelfredzaam zijn in Zuid Afrika, en welke mogelijkheden zijn er? Hospitality zoals voorheen? Maar dan moet ik iets kunnen kopen…Of werken? Maar tot nu toe heb ik slechts een accompanying spouse visum. Veel vragen. En nu moet ik dus op zoek naar antwoorden! Mochten jullie tips hebben, dan hoor ik dat uiteraard heel graag!

“Never give up on something you can’t stop thinking about.”

Over dit Wereldwijf: Mirjam van Otterloo - Nederland

Ik ben Mirjam, samen met mijn man en onze 3 kids ruilden we eind 2016 ons leven vol zekerheden in voor een onzeker leven in Zuid Afrika, het land waar we al 18 jaar verliefd op waren. Midden 2019 kwamen we noodgedwongen tijdelijk weer terug naar Nederland en we hopen zo snel mogelijk weer terug naar Zuid Afrika te keren. Met alle liefde neem ik jullie af en toe eens mee op avontuur.