Ellen uit Noorwegen: ‘Ik voel mij als een verdwaalde in mijn eigen mist.’

Ellen De Wilde

Een jaar geleden verhuisde ik met mijn man en onze twee katten naar Noorwegen. In alle opzichten een grote fysieke stap. De mentale stap was, en is, echter vele malen groter. Ik denk dat iedere emigrant kan beamen dat verhuizen naar een vreemd land, slechts een fractie is van een veel grotere zoektocht. Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Waar hoor ik thuis? Wat voel ik en waarom voel ik dit?

Emigreren is voor mij een zoektocht naar mijn identiteit, aangewakkerd door een innerlijke weerstand naar de initiële omgeving. Het is alsof mijn vel te klein was en er geen enkel hokje is dat mij nog paste. Toch moet het want de boot van de maatschappij vaart onverbiddelijk voort. Het is peddelen of verzuipen. En zo rij ik met een bulldozer door mijn eigen leven. Alles is ok natuurlijk, totdat je beseft dat je spiegelbeeld gebroken is en alle stukjes van je leven je verblinden. Je wordt helemaal gek tot het stopt.

Noorwegen
Foto’s: Ellen de Wilde

Mijn innerlijke zoektocht

Mensen denken vaak dat een innerlijke zoektocht, zeker een spiritueel getinte, een accessoire is dat aan je leven toevoegt. Als een hobby die je er bijneemt, terwijl je rustig voortkabbelt. Dat is het niet. Het zweept je op, met rukwinden zo sterk dat je jezelf niet kan tegenhouden. Alles staat op zijn kop en tuimelt rond. De helft valt eruit en het blijft rammelen tot je het niet meer weet. Wie ben ik? Wat voel ik? Wat wil ik?

Emigratie was voor mij een noodzakelijk onderdeel in mijn reis. Een kwestie van mijn omgeving afstemmen op mijn innerlijke reflecties. Ik had adem nodig en connectie. Ik moest thuiskomen bij mezelf: elke vezel van mijn lijf schreeuwde naar mij. 

Noorwegen

Luisteren naar mijzelf

De keuze maken om te luisteren naar mezelf is het meest pijnlijke dat ik ooit gedaan heb. Het is ook het liefste, warmste en het zachtste dat ik ooit gedaan heb. Je breekt de eigen bolster open en ontmoet wie schuilt in het donker. Het is de schaar zetten in je identiteit en de eigen ik onverbiddelijk laten vallen. Je moet jezelf liefdevol opvangen, begrijpen, vergeven, koesteren en accepteren. Het is groeien tot je uit elkaar spat maar ook groeien tot alles weer bij elkaar komt. Het stormt tot het moment dat je loslaat. 

En zo loste mijn identiteit op als waterdruppels in de wind. Nu wandel ik rond in die mist. Verwonderd, nieuwsgierig, bang. Wie ben ik, wat voel en wat wil ik? En maakt het iets uit? Vandaag is mijn identiteit mijn meest waardevolle bezit. Het is ook hetgeen me geen moer kan schelen. Alsof ik mezelf observeer van een afstandje, daar zo verdwaalt in de mist en ik er een beetje plezier in heb om mijzelf zo te zien dwalen. 

Noorwegen

Het belang van identiteit

Niet alleen mijn eigen reis, maar ook die van anderen boeit mij. Waarom is identiteit zo belangrijk? Waarom hebben verschillende volkeren zo’n andere opbouw van identiteit. Het verbaast me hoe gelijk, maar ook hoe anders de Vlaamse identiteit verschilt met de Noorse. Het was onlangs 17 Mei, de Noorse nationale feestdag. Die Noorse trots, die vaderlandsliefde en eenheid, dat ken ik niet in België. Hier is men oprecht en trots nationalistisch. Het is best fijn zo een positieve verbinding te hebben met je land. Het verbindt mensen. 

Een identiteit geeft je de mogelijkheid tot gelijkenissen met anderen. Het is de poort tot verbinding, tot eenheid en connectie. Het is ook de poort tot verschillen en ongelijkheid: jij hoort niet bij mij. Identiteit is een cruciaal deel van ons fysiek leven. Het is iets om onvoorwaardelijk te omarmen en tegelijkertijd ook iets dat niet veel betekent. Je identiteit is als een boei. Het houdt je boven water, maar het houdt je ook tegen in de stroom van het leven. 

Ik bekijk het allemaal maar even van een afstandje. Voorlopig loop ik nog even rond in de mist. Duizend waterdruppeltjes die het licht rond spiegelen als diamantjes. Wat is het hier prachtig in Noorwegen. 

Over dit Wereldwijf: Ellen De Wilde - Noorwegen

Ik ben een Vlaamse die in de Noorse fjorden een klein plattelands dorpje geadopteerd heeft. Als marien wetenschapper heb ik een speciale connectie met de oceaan. Ik werk als walvis gids in de zomer en richte onlangs een eigen zaak op met de verkoop van ecologishe zelfzorg-producten en zelfgemaakte kunst, geïnspireerd door de zee. Verder blog, vlog en fotografeer ik.