Het leek al voorbij…

In Vietnam hebben we het afgelopen jaar veel vrijheid gehad. De grenzen waren hermetisch afgesloten en Corona werd buiten de deur gehouden. We zaten in een ‘gouden kooi’. We vierden Koningsdag met een groot feest en konden op reis waarheen we wilden in dit gigantisch grote en diverse land…. Tot drie maanden geleden: een corona-case dook op in het land en pogingen om verspreiding de kop in te drukken, mislukten.

Nu, eind augustus, is er een lockdown waarin het leger de straten bewaakt en voedsel uitdeelt aan wie het nodig heeft. Ongelooflijk. 

Opgesloten tussen muren

We zitten nu midden in de strengste lockdown tot nu toe. Kort samengevat is de regel: ‘Stay where your are’. Je mag je huis niet uit. Ook niet voor boodschappen of om de hond uit te laten. Eenmaal per week mag je vijftien artikelen bestellen die vrouwen van de zogeheten Womens Union dan voor je gaan halen en thuis afleveren. Als je dat niet kunt betalen, komt het leger eten voor een week brengen. Overal zijn wegversperringen bemand door leger en politie. Je kunt je dus ook echt niet verplaatsen. Voor ons, in een huis met tuin en een goed gevulde ijskast, is het te doen. Maar veel mensen wonen met vier generaties in een piepklein huis zonder buitenruimte of keuken. En ze zijn echt doodsbang. Het is heel zwaar voor velen. 

Het maakt me verdrietig en gefrustreerd. Regels zijn onduidelijk, worden last minute verspreid en veranderen continue. Er is geen helder plan of uitzicht op versoepeling. De informatievoorziening is gebrekkig en weinig feitelijk, waardoor gezonde jonge mensen veel banger zijn voor het virus dan misschien nodig zou zijn. Uit Nederland hoor ik wel eens klachten over de communicatie daar. Maar die is in vergelijking met Vietnam zo ontzettend helder, transparant en planmatig. Dat zou hier zo fijn zijn! 

Korte termijn denken blijkt rampzalig

Vietnam is een ontwikkelingsland. Het mediane inkomen is ca EUR 200 per maand. Het grootste deel van de economie is informeel en sociale voorzieningen zijn er nauwelijks. Niet gek dus dat gemikt is op het ‘buiten houden’ van het virus. Het gezondheidssysteem kan het niet aan om grote hoeveelheden zieken te hebben. Dat wilde men koste wat kost voorkomen en dat is lang goed gegaan. Er is alleen te laat voor de lange termijn actie genomen. Vaccins zijn nauwelijks ingekocht en dus is nog maar 2% van de bevolking volledig ingeënt. Men had ook gehoopt op een eigen ontwikkeld vaccin, maar dat is vooralsnog niet op de markt. Gelukkig komen er nu eindelijk wel veel vaccins binnen en gaat het vaccineren, zeker in de grote steden, hard.

De huidige situatie slaat diepe wonden in het land. Soms lijkt het alsof de remedie erger is dan de kwaal: miljoenen mensen verloren hun werk en hebben honger. Je hoort veel dat het doet denken aan de oorlog, die velen hier nog hebben meegemaakt. Van dichtbij hoorde ik dat een jonge vrouw aan Corona stierf in het kraambed. Vaccineren was haar afgeraden en het is heel moeilijk om afstand te houden en hygiënemaatregelen te treffen in een overvol bevalziekenhuis. En kinderen zitten voor de zoveelste keer thuis van school. Miljoenen kinderen missen opgeteld al zeker een half jaar school. 

De Staat bepaalt

Eén van de dingen die ik als vrije Nederlandse het meest moeilijk vind, is het gebrek aan privacy en zeggenschap in dit centraal geleidde communistische land. De Staat bepaalt wanneer en waar je getest moet worden en waar je heen moet als je in contact bent geweest met een F0 (term die ze hier gebruiken voor een besmet persoon). Tot voor kort werd je als F1 (iemand die in contact is geweest met een F0 … en zo verder) afgevoerd naar een centraal kamp. Nu zitten deze kampen ‘gelukkig’ te vol en mag je thuis blijven. Maar de dwingende manier van opereren, en hoe vanzelfsprekend de Vietnamezen dat vinden, is voor mij heel moeilijk. 

Terugkomend op waarom ik hier dan verdrietig en gefrustreerd van word. Ik denk dat het vooral komt doordat het gebrek aan informatie en vrijheid ertoe leidt dat mensen heel bang zijn en er naar mijn idee draconische maatregelen opgelegd worden die niet het gewenste effect hebben. Als je mensen informeert, kun je gezamenlijk de pandemie te lijf gaan en kan ieder zelf bepalen hoe daar het best aan bij te dragen. De sfeer die ik nu voel is angstig, deprimerend en een beetje vijandig. En er is nog weinig licht aan het einde van de tunnel. 

Even stil staan

Wij kunnen gelukkig nog even teren op een prachtige zomer in Nederland met een heerlijk weerzien van vrienden en familie zonder veel beperkingen. Maar voor de meeste mensen in Vietnam was het een zomer ‘achter slot en grendel’.

Als je nou nog eens baalt van de corona regels of de communicatie in Nederland … denk dan eens aan dit verhaal. Jij kunt naar buiten wanneer je wilt, je ijskast is vol, als het nodig is staat er een IC bed voor je klaar, en als je het oneens bent met de regels mag je daarover protesteren. Hier wachten velen machteloos en angstig in de hoop dat ze morgen nog te eten hebben en niet ziek zijn. 

Xin chào! Ik ben Marieke en woon met man en vijf kinderen in Ho Chi Minh City, Vietnam. Opgeleid als econometrist, lang gewerkt als strategisch adviseur en leider van een scale-up company, en nu ondernemer. Oprichter van Kiki&Co, een fotolijst voor (groot)ouders waar je vanaf je telefoon foto's naar toe kunt sturen. En mede-oprichter van STRWBRRY waarmee we rietjes van gedroogd gras en bamboe exporteren naar Europa. Ik doe af en toe nog strategie werk voor McKinsey & Company en ben volstrekt onervaren met bloggen:-) We reizen veel & vinden het heerlijk om nu ook een aantal jaar ver weg van Nederland te wonen en nog meer van de wereld te zien!