Verloren (Covid-)tijd?

Mariel van Tatenhove

Ik las deze week een interview met Ayessa Curry, restaurateur, schrijfster, entrepeneur en echtgenoot van top basketbalspeler Steph Curry van de Golden State Warriors. Het gesprek ging over Covid en hoe het haar leven had beïnvloed. Het zette mij aan het denken welke invloed de pandemie op mijn leven en denken heeft (gehad). 

Ayessa vertelde dat, naast alle moeilijke dingen die ze door Covid heeft mee gemaakt, ze dankbaar was voor een ding: tijd. De tijd met haar kinderen en tijd met haar echtgenoot.

Gewonnen Tijd 

Voor de pandemie was haar echtgenoot veel weg van huis voor wedstrijden, trainingen en andere verplichtingen die topsport met zich meebrengt. En ook Ayessa had een druk leven met haar restaurants, lifestyle website en winkels. Maar tijdens de Covid crisis was er ineens tijd om ‘gewoon’ thuis te zijn met hun drie kinderen. Haar man had ook voor het eerst tijd om de kinderen te helpen. Niet alleen met school, maar ook om met hen te spelen en te koken. Kortom, tijd samen met het gezin. De volgende woorden van Ayessa, bleven me bij:

“They say time is something you can never get back”.

Ayessa haalde iets positiefs uit het feit dat de wereld ineens stil stond en iedereen gedwongen thuis zat. Ze had een bijzondere tijd samen met haar man en kinderen die ze anders misschien nooit zou hebben gehad. Voor mij was dat in eerste instantie het tegenovergestelde. Ik zag deze periode alleen maar als tijd die ik nooit meer terug kon krijgen.

Coronavirus
Foto’s: Mariel van Tatenhove

Verloren Tijd 

Voor Covid reisde ik veel en had ik een druk sociaal leven met etentjes, borrels, concerten en sportwedstrijden. Zo druk dat ik af en toe snakte naar een rustig weekend. Even geen mensen of afspraken. Tijd voor mezelf. Tijd om met een boek op de bank te zitten en de batterij weer op te laden. Maar een moment van rust was zeldzaam, want er was altijd te weinig tijd…..

Zelfs in het begin van de pandemie was ik nog steeds mijn ‘energizer bunny’ zelf. Zo ging ik begin maart nog met vrienden naar de laatste Warriors basketbal wedstrijd, twee dagen voor de hele NBA competitie werd gestaakt. De dag voordat we op vakantie naar Myanmar zouden vertrekken, gooide Amerika de grenzen met Europa dicht en mocht internationaal vliegen alleen nog voor dringende redenen.

Myanmar ging dus niet door. Echter, een korte roadtrip naar Joshua Tree en Death Valley kon wel en aangezien we vakantie hadden, konden we die tijd maar beter goed benutten. Toen we na die trip thuiskwamen, stopte ineens de tijd. In de Bay Area was het “shelter in place” ingegaan. Met andere woorden, iedereen had huisarrest. 

Coronavirus

In stilstand

Van de ene op de andere dag, kwam mijn drukke sociale leven in stilstand en had ik plotseling tijd in overvloed. Zoveel tijd dat ik soms niet wist wat ik ermee aan moest. Nog maar een boek lezen? Weer een marathon serie op Netflix kijken? Een andere puzzel maken? De dagen waren lang, maar de weken leken kort, want ze waren allemaal hetzelfde.

Net als Ayessa, realiseerde ik me dat ‘time is something you never get back.’ Zoals de tijd met familie en vrienden, die ik door Covid niet kon zien. In het begin deden we nog enthousiast zoom calls op donderdag en zondag, maar na een aantal weken was daar het nieuwtje wel vanaf. Het laatste wat ik wilde na een dag van videoconferenties voor mijn werk, was ‘s avonds of in het weekend weer een video call!

Ik miste mijn tijd met mensen. Het persoonlijk contact. Alles wat ik zo vanzelfsprekend had gevonden, was er niet meer.  Even bij een vriendin langs voor een kopje thee of een glas wijn. Familie en vrienden in Nederland of New York bezoeken. Het kon allemaal niet meer.

Toen ook nog bij mijn moeder borstkanker werd ontdekt, realiseerde ik me dat de zo veilige gedachte binnen twaalf uur in Nederland te kunnen zijn, er niet meer was. Ik was bang dat als ze geopereerd zou moeten worden, ik er hoogst waarschijnlijk niet bij kon zijn. Gelukkig kon ze met hormoonpillen behandeld worden, maar dat ik niet zomaar even terug kon vliegen, was een harde werkelijkheid. Een werkelijkheid waar ik nooit bij stil had gestaan.

De maanden dat we elkaar niet hebben kunnen zien, voelen nog steeds als een gemis. Het is tijd die we nooit meer terug krijgen. Tijd die voorgoed verloren is. 

Coronavirus

Neem de tijd 

Door Covid ben ik me daar nu veel meer bewust van. Toen we dan ook langzaam weer een beetje vrijheid kregen en ik een veilige bubbel van mensen had waar ik buiten mee kon afspreken, werd die tijd heel belangrijk. De wandelingen op zater-, en of zondagmorgen, gevolgd door een Starbucks op de stoep waren momenten waar ik de rest van het weekend op teerde.

En de eerste keer dat ik achterin de tuin bij een vriendin ging eten met ieder onze eigen individuele maaltijd, bestek en glazen, wat was dat heerlijk! Na een jaar kon ik ook met Kerst eindelijk mijn moeder weer zien. Dat Nederland al snel (weer) op slot ging, vond ik eigenlijk niet erg. Het betekende immers heel veel tijd samen om koffie te drinken, te puzzelen en te kaarten. Allemaal tijd en herinneringen die me nooit meer afgenomen kunnen worden.

Ook de beperkte viering van de vijftigste verjaardagen van een paar vriendinnen kreeg zoveel meer betekenis. Onze buurt is tijdens de pandemie een veel hechtere gemeenschap geworden en ik realiseer me nu hoe belangrijk het is om mensen dicht bij je te hebben en waar je op terug kan vallen.

Ik leef bewust meer bij de dag en in het moment. Ik ben nog steeds druk maar probeer minder naar alweer het volgende uit te kijken. Ik sta bewust vaker stil bij vandaag. En hoewel ik het reizen mis, wil ik ook niet meer terug naar de tijd dat ik elke week in het vliegtuig zat. Ik ben van plan mijn tijd beter in te delen en te besteden, want ik besef dat tijd iets is dat je nooit terugkrijgt. 

Over dit Wereldwijf: Mariel van Tatenhove - VS

Hello, ik ben Mariel en ik woon sinds 1996 aan de west kust van de Verenigde Staten. Ik heb een leuke baan in Silicon Valley, waar ik voor Amazon aan Alexa werk. Ik reis veel, zowel voor mijn werk als prive en voor De Wereldwijven schrijf ik over mijn leven in California, de tech wereld en mijn international vriendenkring.