Mentaalmoeheid

Vorige zomer had ik er een tijd flink last van en de kwaal van destijds lijkt sinds een paar weken teruggekeerd: mentaalmoeheid. Ik weet dat dit geen officieel woord is, maar het is mijn eigen verbastering van metaalmoeheid.

Onder dat laatste woord verstaat het woordenboek: ‘vermoeiing van metaal waarbij het onder een zeer lang aangehouden wisselende belasting op een gegeven moment bezwijkt’. 

Inreisverbod 

In het geval van mentaalmoeheid beschouw ik mezelf als ‘het metaal dat mentaal bezwijkt’. De zeer lang aangehouden wisselende belasting is voor mij het inreisverbod van Europa naar de Verenigde Staten, dat al ruim 1,5 jaar in stand gehouden wordt. Als houder van een I-visum (media) in een Nederlands paspoort mag ik wel naar Nederland afreizen maar kom ik niet meer terug Amerika in.

Ik kan aan één van mijn opdrachtgevers in Holland vragen een dispensatiebrief voor mij te schrijven om een NIE (National Interest Exceptions) te krijgen, maar vanwege de actuele gebeurtenissen in Afghanistan zijn de wachttijden daarvoor enorm opgelopen. Omdat je zo’n verklaring alleen kunt aanvragen als je fysiek in Nederland bent, betekent dit dat je daar misschien wel zes tot zeven weken ‘vastzit’. En omdat ik hier woon en werk, is dat geen optie.

Dan zijn er nog routes via Curaçao, Mexico of Turkije, waar je vanuit Nederland (nog) naar toe kan reizen, daar vervolgens minstens 15 nachten verblijft om daarna weer de VS in te mogen. Maar zoiets tikt financieel weer behoorlijk aan. Kortom: er zit in mijn geval weinig anders op dan maar weer de tranen wegvegen en hopen op verbetering. 

Foto’s: Lisette van der Ster

Plannetjes maken

Want de tranen vloeiden rijkelijk toen mijn broer, schoonzusje en 18-jarige neefje hun vliegtickets naar Washington DC voor de herfstvakantie gingen omzetten. Toen ze deze in mei boekten, gingen we er vanuit dat het inreisverbod tegen die tijd wel versoepeld zou zijn.

We zouden dan allemaal gevaccineerd zijn en toen Europa deze zomer de grenzen opende voor Amerikaanse reizigers, begonnen we plannetjes te maken. Ik kon het bijna niet geloven om voor het eerst sinds februari 2020 mijn dierbaren weer in de armen te sluiten en hier bij ons thuis te hebben. Samen ontbijten, leuke dingen doen in de stad, lekker thuis op de bank een filmpje kijken, veel lachen….alles wat ik zo hebt gemist.

Maar die droom spatte snoeihard uit elkaar toen duidelijk werd dat Amerika de boel voorlopig nog op slot houdt. 

Onrechtvaardig

Natuurlijk steekt het wel eens dat vriendinnen met een greencard of diplomatiek paspoort wèl gewoon heen en weer naar Nederland kunnen vliegen alsof er geen inreisverbod bestaat. Ik gun het hen allen enorm, maar betrap mezelf er tegelijkertijd ook op dat ik met een gevoel van onrechtvaardigheid blijf zitten. Waarom zij wel en ik niet?

Evenals het bizarre feit dat mijn Amerikaanse buren bij wijze van spreken gezellig bij mijn ouders op de koffie kunnen gaan, maar ik niet. Dat is toch te gek voor woorden? Na de dikke streep die door het bezoek van mijn familie is gezet, merk ik dat het me steeds meer moeite kost om mezelf op te blijven peppen en de moed erin te houden. Dat is dus die mentaalmoeheid.

Ja, ik ben gezegend om in de prachtige VS te wonen, een land waar je nooit uitgekeken en uitgereisd raakt. Ik kan naar New York wanneer ik wil, heb onlangs twee roadtrips door verschillende staten gemaakt en een droomreis geboekt voor ons vijfjarig huwelijk in januari. Want als inwoners van de VS is binnenlands reizen geen enkel probleem. 

Coronavirus

Tijgerbol met filet Americain

Maar het is niet hetzelfde als vroeg in de morgen landen op Schiphol, waar je familie je staat op te wachten. Om vervolgens thuis te komen waar je moeder paling, haring, verse tijgerbollen met filet Americain, krentenbollen met jonge kaas en bitterballen met mosterd heeft klaarstaan. Waar je je familie en vrienden kunt zien zonder je zorgen te hoeven maken of je weer terug naar huis in Amerika kunt.

Of je eigen huis dat je al weken van tevoren stralend schoon gepoetst heb, omdat er eindelijk weer logees kunnen komen aan wie je stad wilt laten zien waar je zo gelukkig bent. 

Het vergt mentaal nogal wat, om steeds opnieuw hoop te krijgen op verbetering, om vervolgens weer terug in je hok gezet te worden. Maar je doet er niks aan, dus na een flink potje huilen droog ik mijn tranen weer. Overigens helpt een nacht slapen na een huilpartij enorm om er bovenop te komen. Ik schrok de volgende dag zo ontzettend van mijn opgezwollen kikkerogen, dat ik in lachen uitbarstte en dacht: hier wordt niemand beter van. Dus schouders eronder maar weer en, doorrrr….. 

Over dit Wereldwijf: Lisette van der Ster - VS

Hi, mijn naam is Lisette, sinds juli 2018 woonachtig in Washington, DC. Hiervoor woonde ik een ruim jaar in San Francisco, nadat ik in 2017 vijf maanden na de ontmoeting met mijn (nu) man trouwde en acht maanden later vanuit Amsterdam emigreerde. Rescue dog Louie maakt onze familie compleet. Guilty pleasures: Britney Spears & Justin Bieber. Hartstochtelijk Ajax-fan.