Angst voor de Delta-variant van de Amerikaanse ouder

De Deltavariant grijpt in de Verenigde Staten snel om zich heen en juist kinderen belanden in het ziekenhuis. Er is veel angst bij ouders en dat lijkt een groot contrast met Nederland waar Carol de afgelopen zomermaanden verbleef.

“Ik hoop dat het vaccin voor kinderen snel wordt goedgekeurd,” heb ik menig moeder hier met een licht bezorgde blik horen verzuchten. “Said no Dutch mom, ever,” is mijn antwoord dat ik nooit hardop uitspreek dan.

Hollandse Corona-vrijheid

Na een jaar weggestopt te zijn geweest in mijn huis of achter een verstikkend mondkapje (niet te doen met die heuvels hier in San Francisco), arriveerden we eind juni weer in Nederland voor een welverdiende vakantie. Nog een beetje aarzelend, knuffelden we onze familie die ons was komen verrassen bij de gate. Langzaam brokkelde een deel van de Corona-angst, die in het afgelopen jaar onderdeel van mijn status quo is geworden een beetje af.

Ook de kinderen stapten, aanvankelijk nog schoorvoetend, het Hollands onbezorgde en mondkap-loze, Corona wie? leven binnen. En genoten van playdates binnen en buiten, logeerpartijtjes zij aan zij met hooguit tien centimeter afstand tussen de luchtbedjes, voetbalkamp, zeilkamp en pretpark. Lang leve de Corona-vrijheid!

Hoe groot was het contrast dan ook toen we twee maanden later weer terugkwamen in de Verenigde Staten? De mensen op straat, hielden vast aan hun mondkapjes alsof hun leven daar nog steeds van afhing. Ja zelfs kinderen. Vandaag nog zag ik een groep peuters keurig achter elkaar aan lopen, in het bos, mét mini-mondkapjes op. 

Strikte regels blijven regel

Mensen zijn hier bang. In deze stad is ongeveer 90% van alle inwoners van twaalf en ouder gevaccineerd. Je mag er dus vanuit gaan dat we die groepsimmuniteit inmiddels echt wel bereikt hebben. Maar dat stelt niet iedereen gerust. De lijst, die de school ons stuurde met daarin gedetailleerde maatregelen en restricties om besmettingen tegen te gaan, zei genoeg.

Voorrijden met de auto, een medewerker (met mondkapje) doet de autodeur open, je kind (ook met mondkapje) stapt snel uit, ontsmet de handen en loopt naar binnen, waar het mondkapje de hele dag op blijft. Behalve tijdens het eten, want dat doen ze altijd buiten. Voor wie bij het afleveren op school voor de benenwagen kiest, geldt ook een streng mondkapjes-beleid zodra je je binnen een bepaalde straal van de school bevindt. Overdreven?

Misschien, maar de school kon mede dankzij die overdreven maatregelen vorig jaar gewoon openblijven. Zelfs toen het aantal besmettingen weer de pan uit rees en het aantal keren dat een cohort in quarantaine moest, is letterlijk op één hand te tellen.

Kinderen vaker slachtoffer

Maar je begrijpt die angst en alle strenge maatregelen beter wanneer je de kranten erop naleest. Het aantal kinderen met Covid is de afgelopen maanden ongelooflijk hard gestegen (we zitten landelijk op ongeveer 250.000 kinderen per week). Op zich niet zo raar met de zeer besmettelijke Deltavariant, maar ook de ziekenhuisopnames zijn zorgwekkend: zo’n 30.000 opnames vorige maand.

Er zijn wederom alarmerende berichten. Dit keer van overvolle kinder-IC’s en een tekort aan personeel. In totaal zijn er in de VS meer dan 500 kinderen aan Covid overleden.  Ik hoorde een Nederlandse kinderarts laatst zeggen dat we er rekening mee moeten houden dat kinderen vroeg of laat bijna allemaal Corona zullen krijgen. Als je dat hier vertelt, vallen mensen stijl achterover. Covid slaat keihard om zich heen en ook kinderen worden tijdens deze golf niet gespaard.

In met name de zogenaamde ‘Rode Staten’ zoals Louisiana en Texas, waar anti-coronamaatregelen door politici worden ingezet voor politiek gewin, stromen de IC’s weer vol. In deze staten liggen vier keer zoveel kinderen in het ziekenhuis als in de rest van de staten. 

Ongezonde voeding of iets anders?

De vraag hoe dit komt, houdt me best wel bezig. Je denkt bij de Verenigde Staten meteen aan obesitas, maar ook in Nederland is obesitas onder kinderen een steeds groter wordend probleem. Is het dan de voeding? Als je hier de ingrediënten op de verpakkingen bestudeert, vliegen E-nummers, kleurstoffen en high fructose corn syrup je in grote getalen tegemoet.

Mijn dochter vertelde laatst dat er bij haar klasgenoot elke dag een corndog meegaat in de lunchbox en toen we onlangs gingen lunchen met het voetbalteam was mijn dochter de enige die geen kindermenu (lees: gefrituurd en bewerkt) mocht. Yep, Tiger Mom for life! 

Maar er schoot me nog wat te binnen. Vorig jaar voelden we ons iedere keer weer opgelaten als we bij een doktersbezoek de vraag kregen of we onze flu shot al hadden gekregen. Het is hier heel gebruikelijk dat er vanaf je zesde levensmaand jaarlijks een griepprik in je arm gezet wordt. De overtuiging dat een griepje op z’n tijd juist gezond is en ons immuunsysteem alleen maar versterkt, gaat hier niet op.

Voor alles een pil, prik of kuurtje

Ik vraag ik me weleens af of Amerikanen zichzelf niet overdrogeren. Voor alles is er een medicijn, een prik of antibiotica. Als je de radio aanzet word je doodgegooid met commercials over medicijnen (en de 10.000 side effects, die vervolgens versneld worden afgespeeld). Valt er dan nog wel werk te doen voor hun immuunsysteem? Ik ben geen arts, dus het antwoord kan en wil ik, in een tijd waarin we struikelen over de doe-het-zelf-wetenschappers en youtube-artsen, niet geven. Maar vaak vraag ik me af of die overdosering misschien ook iets te maken heeft met die hoge cijfers? 

Het griepseizoen staat ondertussen alweer voor de deur. Geheel volgens traditie consumeren mijn kinderen, onder lichte dwang, dagelijks kiwi’s en vitaminepillen. Gelukkig worden we omringd door ouders, die zonder angst de kinderen regelmatig bij elkaar laten spelen. Zonder mondkap en gewoon binnen.

Over dit Wereldwijf: Carol Rock - VS

Hi! Mijn naam is Carol Rock, ik ben 47 jaar en met mijn gezin (man, twee kinderen) sinds zomer 2020 in San Francisco. Het is de tweede keer dat wij de sprong over de oceaan naar de VS maakten. Hiervoor woonden we vijf jaar in New York. Ik werk als freelance journalist, zowel voor als achter de schermen (o.a. Koffietijd, 5-Uur Live, Met het Oog op Morgen) voor radio en televisie. Ook schreef ik twee jaar lang een wekelijkse column voor LINDA.nl en af en toe lees je ook hier bij De Wereldwijven mijn verhalen.