De expat-moeder

Jorien van Andel

Met de start van het schooljaar hier in Muscat, nu vijf weken geleden, ben ik opeens in een nieuwe fase aanbeland en word ik met een nieuwe identiteit geconfronteerd. De expat-moeder. 

Iedere dag rijd ik, net als alle andere expat-moms in mijn glanzende witte SUV naar de Amerikaanse school in Muscat, waar ik mijn oudste zoon netjes ‘gemond-kapt’ en in school uniform aflever bij de deur.

Emigreren
Foto: website school Muscat

Dagelijkse ritjes

We rijden in twaalf minuten langs witte huizen en bruine bergen over de snelweg, tot we na onze afslag de dikke muren rondom het reusachtige schoolgebouw zien. Iedere ochtend en middag ontstaat een kleine file voor het grote hek, waarbinnen een bewaker iedereen naar een parkeerplaatsje probeert te dirigeren. 

Badend in het zweet staan wij, mijn collega expatmoeders en een enkele vader, te wachten tot onze bloedjes weer worden vrijgelaten na een dag op school. Je herkent ons gemakkelijk aan de badge die aan een rode keycord bungelt. Vanwege de verplichtte mondkapjes en de grote zonnebrillen zou ik deze ouders elders in de stad waarschijnlijk helemaal niet herkennen. Wel roepen we iedere ochtend en middag heel Amerikaans ‘hi, how are you?’  tegen elkaar, voordat we ons kroost snel weer door de hitte heen loodsen en in de airco van de auto laten afkoelen.

Kostbare denktijd

Na vijf weken is het mij duidelijk geworden dat het leven van de expat-mom zich afspeelt in die zes uren tussen drop-off en pick-up. Zes uur om zelf te bepalen wat te doen, maar ook zes uur waarin ik soms geen flauw idee heb wát ik zou moeten doen. Op zulke momenten kan ik verschrikkelijk terugverlangen naar mijn Nederlandse leven. De tijden dat ik op de fiets naar mijn werk ging en mij een autonoom en nuttig mens voelde.

Laat ik dit wel vooropstellen, er zijn veel dingen fijn aan het leven in Muscat. Het is allereerst prachtig gelegen tussen het strand en de bergen, ik heb fulltime hulp in huis en de vrijheid om na de geboorte van mijn derde baby eens wat langer ‘niets’ te doen. Toch is er een deel van mij dat zich verzet tegen de status van expat-mom.

Dat deel vindt dat ik me nuttig moet maken en dat het brengen en halen van kinderen (en dan ook nog met de auto, hoe on-Hollands!) toch niet mijn enige missie van de dag kan zijn? Dat deel vindt het eigenlijk ook verkeerd om zoveel hulp en luxe te hebben, want ‘ze’ vindt dat je het toch allemaal zelf moet kunnen. Dit is ook het deel dat een sterk oordeel heeft over dingen als ‘coffee mornings’, lunches in chique hotels en gesprekken over waar je de beste manicure of massage kunt krijgen. 

Ben ik te streng?

Misschien zijn het mijn eigen hoge eisen die me voorschrijven dat ik niet teveel mag lummelen en genieten van dingen? Of misschien sta ik nog met één been in mijn drukke Nederlandse leven waarin ik met twee kinderen en een baan geen enkele tijd voor mijzelf had?

Maar, hoezeer ik mijn eigen weerstand begrijp en herken, toch geloof ik dat dit verzet tegen het leven hier en mijn status als expat-mom mij niet verder gaat helpen. Dus kies ik voorlopig maar even voor een nieuwe modus: die van radicale overgave. Ik geef me over aan alle coffee mornings en ontbijtjes met mijn collega- expat-moeders. Ik maak van elke pick-up en drop-off een feestje met het luisteren naar podcasts en ijskoffie. En jawel, ik laat mijn nagels doen en mijn lijf masseren.

Wie weet! Misschien wordt mijn innerlijke expat-mom op den duur wakker en laat ze mij genieten van alles wat het leven hier te bieden heeft.

Over dit Wereldwijf: Jorien van Andel - Oman

Salaam! Ik ben Jorien en woon sinds 2021 met man en drie kinderen in Muscat, Oman. Ik ben van huis uit psycholoog en altijd nieuwsgierig naar de wereld en mensen om mij heen. Ik kijk er naar uit de komende jaren te leren en schrijven over hoe het (gezins)leven in Oman overeenkomt en verschilt van dat in Nederland.