Op zoek naar harmonie en mijzelf bij de gletsjer

Sabine van Ditzhuijzen

Wereldwijf Sabine reist mee met een klimaatexpeditie naar een gletsjer op zoek naar harmonie met de natuur en zichzelf. In een moment wordt ze zich bewust van die harmonie. Een vlinder landt op haar bovenbeen en begint zich uitgebreid te wassen.

Hij wast eerst de ene minscule voelspriet en dan de andere. Uitgebreid en heel kalm. In rust op mijn been. Prachtig. Dit kleine insect in zijn eigen wereld en ik, die dat mag aanschouwen in volledige harmonie.

Praat-stok

“Ik val ook op mannen, sinds drie maanden kom ik er voor uit en het voelt echt als een opluchting”, zegt één van de deelnemers bij het knetterende vuur. We zitten buiten onder een hemel met duizenden sterren en melkwegen. De volle maan piekt net over de bergtop. Het is een sharing, waarin we zowel ‘s ochtends als ‘s avonds onze gevoelens en praktische zaken delen. We beantwoorden de vraag: waar ben je nu? In plaats van: hoe gaat het met je?

Als ik de talking stick oppak, besluit ik ook iets te delen wat van mijn hart mag. ‘Ik vind het moederschap zwaar en ingewikkeld. Wat als ik geen kinderen had gehad? Hoe had mijn leven er dan uitgezien?” Na het delen van deze vraag, leg ik de stok weer in het midden. Ik voel een sterke emotie opkomen. Verdriet, maar ook opluchting. Fijn om dit te kunnen delen in deze veilige setting. De meesten van ons kennen elkaar pas een paar dagen, maar het maakt niet uit.

Delen is helen

Waarom kunnen we onze grootste, diepste geheimen zo moeilijk delen? Is het omdat we bang zijn voor veroordeling? Dat we buiten de groep vallen? We hebben ze allemaal: geheimen. Waarschijnlijk veel die ook nog eens op elkaar lijken. Dan realiseer ik me ineens iets. Stel dat hier iemand in de kring zit, die heel moeilijk kinderen heeft kunnen krijgen? Ik bedoel, er zijn zoveel stellen die maar moeilijk kinderen kunnen krijgen of helemaal niet.

Juist door te delen kan je herkenning krijgen en begrip. “We helen door te delen”, zei schrijfster Louise Hay al in de jaren tachtig. En dat het echt waar is, merk ik ook hier weer in dit prachtige gebied in de Zwitserse Alpen. We zijn allemaal maar gewoon mensen. Haal de labels en etiquettes eraf en we zijn allemaal mensen met dromen, angsten, verdriet en verlangens.

Klimaatleiderschap

Het is ochtend. Ik word wakker van het geroezemoes van onze gids Claude, die het ontbijt klaarmaakt. Als ik door het raam van de berghut kijk, zie ik hoe de ochtendzon de bergtop aan de overkant van het dal verwarmt.

Deze klimaatexpeditie gaat over loslaten, ruimte creëren, over leiderschap. Want, hoe ben jij als je eigen innerlijke leider? Welke keuzes maak je? Durf je jezelf te zijn of ben je een pleaser? Spring je als eerste op, als er gevraagd wordt wie er wil afwassen? Of sluit je je eerder af door als laatste te praten tijdens sharings en het delen van algemene zaken, zodat je je niet te kwetsbaar maakt?

IJskoud

Fysiek is deze trail pittig. We wandelen zelf met alle materiaal (inclusief tenten, kookgerei en proviand). Kamperen doen we vlakbij de Turtmann gletsjer aan een prachtig meer gevuld met ijswater. IJskoud, zo ervaren Rogier en ik als we ’s ochtends besluiten een Wim Hof-je te doen. Volgens de gids is het water vijf of zes graden. Ik hoor de geluiden van de kwetterende vogels, die zich door het dal verplaatsen en de oorverdovende herrie van het ijswater dat in riviertjes naar beneden klettert. Het geluid van het getjilp van de krekels doet me denken aan tientallen tuinsproeiers. Het zachte gefluister van de wind door het droge helmgras.

De groep is blij, ontspannen, gelukkig en rustig. Het valt me op dat één van de deelnemers echt opbloeit deze dagen zo in de natuur. Een brabo uit Tilburg, die naar mijn idee vaak in de kroeg te vinden is. Hij pakt grote stukken hout en gooit die, tot groot vermaak van de groep, op het vuur. Hij glundert. De zon heeft zijn gezicht zachter gemaakt.

Planet Earth
Foto: Sabine van Ditzhuijzen

De toekomst van de gletsjer

Ik ben op deze reis mee als documentairemaakster en leg deze expeditie vast. Wat een voorrecht om deze groep van zo dichtbij in deze setting te mogen meemaken en te zien transformeren. De gletsjer (en vooral de toekomst van de gletsjer) maakt veel indruk op iedereen. Over vijftig tot tachtig jaar zal deze gletsjer er niet meer zijn (bron: klimaatwetenschapper Harrie).

Onze gids, vertelt dat hij zich nog zo goed herinnert dat er tien jaar geleden veel meer vogels waren. Wandelen vanaf deze plek naar de gletsjer duurde nog geen uur, je was er meteen. Claude laat foto’s zien. Ook Onno is onder de indruk. Voor de mensen die rondom de gletsjer leven, is dit een zoetwaterreservoir. De gletsjer groeit ’s winters en geeft zomers het water af, wanneer mensen het het hardst nodig hebben. Als deze gletsjer verdwijnt, verdwijnt al het leven in deze vallei en dan zal hier niemand meer kunnen leven.

Op dag twee blesseer ik mijn knie en kan daardoor niet meer verder lopen. Onno neemt het van me over. Hij is bekend met fotograferen, weet ik uit onze eerdere gesprekken. Hij mag het hoogtepunt van de reis, de gletsjer, van dichtbij vastleggen. Hij is vereerd, maar vindt het ook spannend, dat zie ik aan zijn gezicht. Ik zeg, “anders heb ik helemaal niks, dus alles wat jij draait is extra.” Dat doet hem goed. Ik vertrouw erop dat het goedkomt.

Harmonie in de natuur en de groep

’s Avonds bij het kampvuur deelt Rogier, dat hij zich zo bliss voelt. Het knetterende haardvuur dat zoveel warmte geeft, een gevoel van saamhorigheid. Alles klopt en is in balans: de natuur, de groep, de energie, de dingen die we zien en meemaken. We zijn volledig losgekoppeld van alles en leven echt in het nu. “Ik denk niet aan zaterdag of volgende week, ik ben gewoon volledig hier”, bekent Franc.

Ik merk dat ook op, maar zit toch nog veel in mijn hoofd. Strenge afkeurende gedachten nemen het soms over: waarom loop ik zo langzaam en altijd achteraan? Doe ik te weinig in de groep? Ben ik te aanwezig met al mijn ad-remme opmerkingen? Waarom wil ik altijd zoveel tegelijk? Ben ik een leuk mens?

Ik neem mezelf daarom voor om liever te praten en aan de slag te gaan met mijn negatieve overtuigingen door ze om te buigen naar positieve. Zachter zijn en minder oordelend. En om me meer uit te spreken, ook al ben ik dan ‘zwak’. Zal het me lukken?

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door NatureLab: leren, ervaren, doen en TBI.

Ik combineer mijn twee grootste passies: namelijk het maken van (korte) documentaires en executive coaching in de natuur. Of het nou regisseur van je video of van je leven is, het komt op hetzelfde neer: mensen bevragen en erachter komen wat ze drijft, waar ze blij van worden… Ik ben Slim & Shape yoga docent en heb de opleiding no stress en voeding afgerond. Daarnaast ben ik al 10 jaar actief als documentaire maakster en vertel ik graag authentieke verhalen van mensen over de hele wereld (Lesbos, Buenos Aires). Door mijn werk als regisseur ontmoet ik prachtige mensen uit alle lagen van de bevolking breng ik de verhalen tot leven.